Sonra dayanamıyorsun.
Hayatındaki her şeyin kötüye
gittiğini hissediyorsun. Her şeyi
içine atmaktan yavaş yavaş
tükendiğini hissediyorsun. Seni
çok iyi anlıyorum diyen herkesin
seni anlamadığını görüyorsun. En
yakınındakinden uzaklaşıyorsun.
Herkesten gizlesen de saklasan da
tükeniyorsun. Dışarıya verdiğin
''ben iyiyim'' imajı içini yiyip
bitiriyor. Biri gelse ve tam
anlamıyla yanında olsa
düzeleceksin gibi geliyor. Ama bu
konuda o kadar yenilgiye uğradın
ki, bir tarafın hep ''kimseye değer
verme'' diyor. Çünkü biliyor;
değer vermekte sorun yok ama
aynı değeri göremeyince başlıyor
asıl sorunlar. Asıl sorunlar gelince
asıl acıları da tatmaya
başlıyorsun. Ne giden geri geliyor,
ne kalan değerini biliyor. Hayat
devam ediyor.
Sen sadece günden güne
hissizleşiyorsun..