Bunlar yaşanılan toplumun kültürüyle alakalı ve de aileyle. Ben kullanmıyorum şahsen, ama bunun için ekstra bir çaba da sarf etmiyorum. İnançlı zamanlarımda dahi bunları öyle çok da kullanan bir kişi değildim. Dine çok uzak olduğumdan değil, yanlış anlaşılmasın. Beş vakit namaz kıldığım zamanlar da olmuştu. Sadece benim büyütüldüğüm İslam kültüründe her şeye inşallah denmezdi, sen çaba sarf etmemişsen tevekkülün bir anlamı yoktur derdi hep anneannem. Benim de çaba sarf ettiğim işlerde inşallah demeye ihtiyacım kalmamıştı hiç, bu sebeple dilime çok da yerleşmiş bir şey değildi doğrusu. Ama bu lugatla devam eden ve ateist olduğu iddiasında olan kişileri de yadırgamıyorum. Bu çok ucuz bir argüman.