Acılar,gamlar,hayal kırıklıkları ve hüsranlar olacak mutlaka bütün bunlar. Zaten hayat kime gül bahçesi vaadetmiş ki, eğer varsa el kaldırsın lütfen onlar!Mutluluğun anahtarı belki de anı kabullenmektir, kabullenmeli insanlar. Zaten hayat hiç bir zaman hiç kimseye; sermeyecek kuş tüyü yataklar.
**
Ki ben; Acılara da ihtiyaç olduğunu öğrendim; mutluluğun kıymetini bilmek için. Keşkelere boşvermeyi... öğrendim; hayat keşke diyecek kadar uzun olmadığı için. Ve ne olursa olsun arkaya dönmemeyi öğrendim, daha gidilecek çok yollar olduğu için. Düne takılıp kalmamayı öğrendim, bugün ki güzellikleri gözden kaçırmamak için.
**
Sevginin ne kadar da önemli olduğunu öğrendim, yalnızlık Allah'a mahsus olduğu için.İnsanlara hoşgörülü davranmak gerektiğini öğrendim, bir gün o hoşgörüye ihtiyaç duyabileceğim için.Ve tebessüm edebilmeyi öğrendim, Müslümanın sadakası olduğu için.İnsanlara saygı duymayı öğrendim mahallenin köpeği çomardan birfarkımın olması içinAza kanaat etmeyi öğrendim "çok"un hayalini kurup azla mutsuz olmamak için.
**
Ve kendime saygı duymayı öğrendim, insanların için de maskeyle gezmemek için. Yalanın beyazı karası olmayacağını öğrendim, yalan; adı üstünde yalanolduğu için. Kibirlenmemeyi öğrendim, altı üstü alıp veremeyeceğim bir soluğa bağlıyaşadığım için ve şükredebilmeyi öğrendim, Allah Teala'nın lütfuyla yaşadığım için.Kendime sen kimsin! demeyi öğrendim yaşamıma karar veremediğim gibi öleceğim günü bile bilmediğim için ....
