Bir ilişkide rutin sorunlar görülüyorsa ara vermenin de terapiste gitmenin de bir başka yol denemenin de faydası olmaz. Artık sorun kişilerin özlük haklarıyla, varlıklarıyla ilişkilenmiş demektir.
Geçici, çözüme bağlanabilen, kısa sürede ortadan kaldırılan sorunlar için ara vermeye de ilişki bitirmeye de gerek yok.
Bu akşam sonlanan ilişkimi buna güzel bir örnek olarak sunabilirim. Sorun olmayan bazı durumlar zamanla karşımdaki insan için sorun haline geldi ve ben bu durumu umursamadım. Çünkü sorun yaptığı durumlar benim mizacımla, karakterimle ilintili konular. O güldüğü zaman gülmek zorunda olduğumu, o somurttuğunda somurtmak zorunda olduğumu, o anlattığında dinlemek zorunda olduğumu ve dinlemek istemediğinde susmak zorunda olduğumu düşünmeye başlaması ve bu durumun tüm konuşmalara rağmen kronik hale gelmesi fişi çekti.
A: "Ben bunca meşguliyetin arasında bazı şeylerden feragat edip seninle görüşüyorum, sen hasta olduğunu, keyifsiz olduğunu söylüyorsun."
B: "Çünkü hasta ve keyifsizdim"
Bu akşam ilişkiyi bitirmek, benimle görüşmek ve ilişkiden önce var olan arkadaşlık bağını tekrar diriltmek istediğini ilettiğinde de "olur" yanıtını verdim.
Ezcümle; olmuyorsa zorlamayın. Olmuyordur.