Forum içeriğine ve tüm hizmetlerimize erişim sağlamak için lütfen foruma kayıt olun veya giriş yapın. Üyelik tamamen ücretsizdir ve sadece birkaç dakikanızı alır.
Allah rahmet eylesin aile büyüğü her zaman önemlidir. Burda şeye çok üzüldüm dedeler hep eski kafa oldukları için eşlerine çok çektirmişler ama ninelerimiz de hep dayanmış çok sabırlı ve güçlülermiş. Bizim köyde bir tane ninenin eşi ölmüştü öldüğüne değilde gençliğimi mahfetti diye ağlıyordu.
Ben bunu da yaşadıklarına bağlıyorum. Hele ki yardımsever bir insan olması etrafındaki insanları önemsediği mutlu etmek istemesi çok güzel burdan rahmetle analım. Ölünün arkasından iyi konuşulsun derler.
Anneanneyi babanneden daha çok severim ben de.
Doğum günümde benim yanımda öldü.İlahi sırlara belki en çok bu yüzden inanıyorum.Canımsın Süreyya hocam.
Allah rahmet eylesin üzüldüm. Nur içinde yatsın..
Larien evet zaten görseli de çok kendinden emin duruyor Allah rahmet eylesin. Dediğin gibi dogurmak değil annelik. O yüzden bu evlatlık veripte sonradan almaya çalışan insanlardan nefret ediyorum.
Sevgili Asrevya inanır mısın bu yazıyı yazarken ki acıyı ve hüznü teslimiyeti öyle hissettirdin ki.. İnan içimi ezdi bu anı. Allah yattığı yeri nur etsin. Her zaman söylüyorum güzel insanların karşısına güzel insanlar çıkarır Allah hep. Seninde hayatından çok güzel insanlar geçmiş çünkü Ona layık bir torun olmuşsun. Zaten sende çok farklı bişey var biliyor musun bunu çkk derinden hissediyorum o yüzden de çok seviyorum iyiki tanıdım dediğim insanlardansın.Anneanneyi babanneden daha çok severim ben de.
Rahmetle analım.
Anneannem Polatlı'nın bir köyünde evlenmiş ve beş çocuğu olmuştu. Eşini 35 yaşında kaybetmiş ve okuma yazması olmadan küçük çocuklarıyla kalmıştı. Daha önce de bir oğlunu kaybetmişti.
Bir büyükbaş hayvanını satarak İstanbul'a göç etti. Akrabaların yardımıyla çocuklarının rızkı adına çalışmak için.
Hayatı hep çabayla geçen bir insan oldu. Çocukları birer birer büyüyüp işe başlayıp evlendiler.
Anneannem hep bizim yanımızda kaldı, anneme yardımcı oldu.
Okuma yazmayı kendi kendine gündelik takvim yapraklarından söktü. Öğrenmek, okumak onun parçasıydı adeta. Maharetli kadındı anneannem, çok da titizdi. Hiç boş vakit geçirdiğini anımsamam, daima el işi ile meşguldü biz büyürken. Anneanne kazakları hep yenilenirdi onun mahareti ile.
Annemle aralarında Kırım tatarcası konuşurlardı. Biz anlardık ama konuşmada mahir değildik. Öz dilini hiç kaybetmedi.
Zaman geçiyor, biz büyüyor, anneannem yaşlanıyordu. Onu genelde ben yıkardım, hep duasını alırdım. Heyhat kim derdi ki son yıkaması da bana nasip olacak?
Üniversite 3. sınıfta dayımın yanına geçecekti. Giderken ona söz vermiştim. Öğretmen olur olmaz yanıma alacaktım, ona bakacaktım. Tek sermayesi tahta bir bavulla İstanbul'a dayımla gitti.
Zaman geçti, ben öğretmen oldum. 8 ay sonra sözümü tutup çalıştığım kasabaya onu getirmek için Ekim'de İstanbul'a gittiğimde hep bu anı bekleyen bir çocuk gibi heyecanlıydı. Takati kalmamış, güç yürüyor ve yine de hayata tebessüm ediyordu.
Kırk yılda bir denk gelinen bir abla komşum vardı. Alt katımda oturur kasabaya makine örgüsü yapardı. Okula giderken ona bırakırdım, severek yarenlik ederdi.
Evim yeşillikler içinde ve bir dere kenarındaydı. Güzel havalarda ablam bahçeye sofra kurar, kasabanın kızları da gelir, hep birlikte gülüşerek vakit geçirirdik. Mutluydu, ''dünyanın iyi insanları bu yeşillik içinde toplanmış'' derdi.
Kasım'ın 11'i oldu. 12 Kasım doğum günümdü, 23 yaşına girecektim. Ablam doğum günü pastası hazırlayacaktı, kendimizce toplanıp kutlayacaktık. Ama umduğumuz gibi olmadı.
Komşu ablam anneannemin ayaklarının şiştiğini fark etmiş. Deneyimli ve bilge bir kadındı. Hayra alamet olmadığını anlayarak akşam doktor çağırmamızı istedi. Bana tetkik sonrası ikisi de bir şey söylemedi.
Ve 12 Kasım günü geldi.
Cuma sabahıydı, işe giderken yine komşu ablama anneannemi bıraktım. Yaşı 81'di. Çoğunlukla uzanarak etrafı seyrederdi. Yanında insan olmasından mutlu olurdu.
Akşam olduğunda evde bir hareketlilik başladı. Kasabadan kadınlar dua kitaplarıyla geliyordu. Anneannem yine o masum tebessümüyle etrafı seyrediyordu. Yasin okunuyor, sohbet ediliyor ve çay demleniyordu. Meğer komşu ablam herkese haber vermişti.
Anneannem limonlu çayı çok severdi. Ona herkesten önce limonlu çay verilmesini ablam söyledi, canı çekmiş. Birkaç kaşık almıştı ki uzanmak istedi. Derin bir nefes alarak verdi. Hareketsizdi. Ben ancak o an ölüyor olduğunu ayırt edebildim, panik içindeydim.
Gözlerini tekrar açtığında sevindim. Ve ikinci bir nefes alış ve veriş. Sonra gözünden düşen bir damla ile veda ettik. Bir anda hayatın bağlı olduğu pamuk ipliğini hissettik. Onu odaya uzattığımızda hayatın meşakkatinin oluşturduğu kamburu yok olmuş, uzun ince bir kadına dönüşmüştü. Huzurluydu.
Akrabalar arandı, İstanbul'a getirilmesi istendi. Komşu ablam ve eşi ile belediye otobüsünde üç kişi onu İstanbul'a götürdük.
Teyzemin evinin önünde yıkanacaktı. Bir ölüyü ilk defa gören ben anneanneme bakarken hoca hanım yardım etmemi istedi. Beraberce son yıkamasını da yaptık. Düşün içinde miydim, yaşam mı o anda bir düştü bilememecesine ayrılıyorduk artık. Tarifsiz bir hüzün ve çaresizlikle. Onu yanıma getirirken bunu hiç düşünmemiştim.
Artık her 12 Kasım anneannemin ölümü demek olacaktı, hep hüzünle gelen. Eline doğmuştuk, elimde ve doğum günümde hayatı sona erdi. Allah'ın hikmeti buna dahildi. Bizler görünüşte tutsakken gizemin işleyişini çözemiyorduk. Nasipti nefes, ömür belliydi. Başlangıcı ve sonu tek, süreci imtihandı.
Yoklukla, emek ve çileyle geçen bir hayata saygı duymayı bana anneannem öğretti.
Ruhu şad olsun.
