Çocukluk yıllarında -ilkokul- mahalleden arkadaşlarla camiye teravih namazına giderdik. En arkada saf olurduk. Namaz başlardı hoca sure okurken namazda saçma saçma gülerdik, saçma saçma ayaklarımızı çekerdik bir şeyler yapardık. Tabi hoca selam verdikten sonra az önce o kadar şeyi yapan hiç biz değilmişiz gibi oralı olmazdık. Sonra hoca bizi bir güzel laflarıyla haşlardı. Cemaatteki tüm yaşlılar bize kızardı. Namaz başlayınca az önce o kadar şeyi yaşayan biz değilmişiz gibi başımızı eğer bazen gülmemek için burnumuzu tutar ama yine de dayanamayıp “pıffff” şeklinde gülerdik. Çok da şey etmiyim. Bugün teravih namazı için eski mahallelerde bulunan bir camiye gittim. 3-5 çocuk vardı gülmelerini bekledim gülmeyince ben kendi kendime tebessüm ettim. Ya biz çok fırlamaydık ya da yeni nesil çocukluğunun farkında değil.
