6 şubat 2023 depremi arşivi (aklımızda kalanlar, unutmayacaklarımız)

sosyal medyada ve televizyonda gördüklerimizi her ne kadar unutmayacağız desek de birçoğunu unutacağız. bizzat yaşanmış şeyleri kolay kolay unutmayacağız. biraz önce bir telefon görüşmesi yaptım, pazartesi yapılacak bir iş için arandım. güçlükle, hıçkıra hıçkıra ağlayarak deprem bölgesinde olduğunu, ailesini kaybettiğini, cenazesiyle uğraştığını bu nedenle gelemeyeceğini bildirdi. kötü oldum. telefonun bir ucundan ben böyleysem onların acısını düşünemiyorum. kötü anı olarak kaldı bu görüşme. ismini, sesini kolay kolay unutmayacağım.

başına taş mı düştü kaya mı bilinmez... bozuk saatin bile günde 2 kere doğruyu göstermesi gibi. kader(!) unutturur belki ama arşiv unutmaz.

Enkazdan babası ölü olarak çıkartılan birinin feryadı...

tamamen kendi hatrımda olanları başlıklar halinde yazacağım biliyorum çok eksik olacak ama iyisiyle kötüsüyle bir çağrışımda bulunacak. yarın bir gün olurda tekrar konuyu ve yorumu görürsem yeniden hatırlamak açısından daha pratik olur. depremden sonraki 145.saat.

-büyük deprem maraş, ilk saatler yıkılan binalar, battaniyeye sarılmış sokakta cesetler, enkazlardan gelen sesler, devletsizlik, geç müdahale, afad ahbap, yağma iddiaları televizyon, volkan demirel rte(namussuzlar söylemi), şiddet videoları, canlı yayınlar, yunan ve polonyalı kurtarma ekipleri, enkazlardan kurtarılan canlar, tekbirler, celal şengör, antep kalesi, naci görür, yardım tırları , bağışlanan paralar, ohal, twitter adres bilgileri, depremzede mülteciler, iskenderun liman yangını, gökhan zan, ermenistan sınır kapısı, haluk levent oğuzhan uğur, koli bandı, twitter bant daraltma, btk, diyarbakır galeria avm, kılıçdaroğlu, geçen saatler, "teyitli" adres bilgileri, soğuk kış günleri, muhabir tuba södekoğlu, taha duymaz, antakya yahudi cemaati, israil kurtarma ekipleri kutsal sabat duası, rönesans rezidans, imar affı, ümit özdağ ve enikleri, ulaşılmayan köyler, malatya, habertürk canlı yayınları, iletişim başkanlığı, hatayspor.

Depremin yaşandığı günden sonra gecen saatlerde o illerde olan arkadaslarin keske hepsinin numarasi bende olsaydi demistim. Burdan bildigim 2 3 arkadas haric geri kalan arkadaslari sizlerden ogrendim. Ote yandan marasta ve iskenderun da yasayan arkadaslarimin da yakinlarini kaybetmeleri beni gercekten cok uzmustu. Yani zor zamanlardi demeye utaniyorum ki arkadaslarim ile konusup gundem hakkinda bilgi alirken hepimiz cok mutsuz ve icinden hic bir sey yapmak gelmeyen sadece nasil yardim ederiz diye dusunurken orada dehseti yasayanlari asla ama asla anlayamazdik.
99 depreminde de ayni sekil de 2 yan binamizin yikilmasi ve gunduz top oynadigim cocukluk arkadaslarimi kaybetmem boyle bir olay karsisinda beni tekrar şoka sokmustu.
Beni uzen bir diger olaysa kiz kardesimin esinin hatayli olmasiydi.
Kendileri istanbulda yasiyor ama cok sayida yakinlarini kaybettiler, bir coğu evsiz kaldi. Evsiz kalan bazi akrabalari burda istanbulda ki evde yanlarina sigindi. 1 gun sonra kendilerini ziyarete gittik orda bulunan cocuklarin gozlerinde hala korku vardi insanlar hala o dehseti atlatmaya calisiyordu. Abi cocugun yanina kanepeye oturacagim vakit birden ayaga kalkmasi beni cok uzmustu. Cocukcagiz koltugun diger ucundaydi ve ben oturdugum zaman cekyat sallaninca birden irkildi... Ölesim geldi mk.
Ulan o an yasanmasin diye zamani bir kac saniyeligine geri almak icin neler vermezdim..
Butun arkadaslarimizin, tanidiklarimizin tanimadiklarimizin herkesin başı sag olsun abi herkese cok cok cok gecmis olsun. Yuzlerce post atsam da acilarini tarif edemem. Abi 110 saatin ardindan sag cikan bebek var lan! Bu mutlulugu tarif edemiyorum. Olen kizinin basinda elini tutan adami asla unutmayacagim.
Unutmamamiz lazim...

mangal yürekli hemşire şeyma alakuş. hani çocuk hastalara koşan hemşire.

ve bir diğer mangal yürekliler gazel çalışkan ve arkadaşı (ismini bulamadım) kuvözleri koruyorlardı, hatırlamışsınızdır.

birçok şey etkiledi ama şimdilik bunları yazmak istedim.

Ulaşılamayan insanların bu gece son geceleri korkusu

arşivleri hepimiz hatırlayacağız, sonra unutacağız ama bireysel olarak yaşadıklarımızı unutmak biraz daha zor olacak. depremin ilk gününden beri enkaz altında olan öğretmenim, eşi ve bebeği için önce 20 kişilik bir gruptuk, her yere yazan çizen yardım isteyen 20 kişi. depremin üzerinden 1 hafta geçti ve biz 120 kişi olduk. grubun içinde vinç operatörlerinden, madencilere, gönüllülerden, bilmem nerenin belediyesinin memuruna, haber kanalı editörlerinden, sağlıkçılara kadar bir sürü insan var. 7/24 aktif grup ve sürekli bir çaba içinde herkes. binalarının çok riskli bir şekilde yıkılması nedeniyle vazgeçen her ekip sonrası yeni bir seferberlik ilan ediliyor ve son 3-4 gündür de sadece madenciler uğraşıyor enkazla. nereden delik açsalar bir türlü ulaşamıyorlar ama adamlar asla gitmiyor. bütün bilgilerini ve deneyimlerini bizim umudumuzu kestiğimiz noktada bile pes etmeden uygulamaya çalışıyorlar. gece 4 gibi bırakıp sabah 7'de yeniden başlıyorlar insanüstü bir çabayla. hala ulaşamadık, umutlarımız tükenmek üzere ama bütün risklere rağmen adamlar terk etmiyor, hayatlarını kaybetmiş bile olsalar bulmaya yeminli gibiler. gruptaki onca insanın çabasını ve madenci ekibinin bizi hiç yalnız bırakmamasını ömrümün sonuna kadar unutamam. elleri dert görmesin.

çalınan eğlencemiz eurovision, olayın ilk gününde twitter'dan geçmiş olsun dileklerini iletti...... şöyle bir organizasyonda bile hatırlanmamız değerli, unutulmayacaklardan......

Volkan Demirel’i unutmayacağım kendi adıma. Kendi canını kurtarıp gidebilecekken orada kalması çok değerli. Kendisi bir röportajında demişti. Dışarıdan dağ gibi görünürüm ama içim çok yumuşaktır benim.
Dağ gibi adam çökmüş resmen.

Yıkılan bina duvarlarına yazılan “ses yok” yazıları

Larien' Alıntı:

mangal yürekli hemşire şeyma alakuş. hani çocuk hastalara koşan hemşire.

ve bir diğer mangal yürekliler gazel çalışkan ve arkadaşı (ismini bulamadım) kuvözleri koruyorlardı, hatırlamışsınızdır.

birçok şey etkiledi ama şimdilik bunları yazmak istedim.

Genişletmek için tıkla ...

gazel çalışkan ve ismini bulamadığım diğer hemşire de devlet nizam.

Gölcük depremini unuttuk.
Onu unutmamizi da,sosyal medyanin yayginlasmamisligina veriyorum.
Bu depremi unutmamiz mümkün degil.
Her karesine sahit olduk.

Her agir yikimin ardindan gelen kaos,yeni bir dönemin, belki de daha iyi bir dönemin baslangicini tetikler.
Göcük altindan cikip,yeniden dogan mucizeler gibi.

Sana cehennem vermeyeceğim
Sadece yeni bir dönem istiyorum.

Ben yalnizca umudu unutmayacagim.

Yangını, seli, depremi, terörü, maden kazası hepsi unutuldu, bu da arşivin bir yerlerinde tozlanmaya mahkum. Herkesin felaketi kendi yakınını kaybedince.

şuana kadar unutamadıklarım
cnn muhabirleri merve tokazın ağlayarak kurtarılışları sunması ve bunu hissettirmesi
fulya öztürkün mucize sokağı
sizlere de selam olsun.