6 şubat 2023 depremi arşivi (aklımızda kalanlar, unutmayacaklarımız)

juju' Alıntı:

Ekli dosyayı görüntüle 76403

Genişletmek için tıkla ...

görünce çok üzmüştü ama depremle alakasız eski bir fotoğrafmış bu. neyse ki.

Özel hissiyat ve tecrübeleri paylasmak serbest mi?
Ya da yalniz sosyal medya/Tv araciligi ile bize ulasip,unutamadiklarimiz mi olacak?

arkadaşımın sülalesinin yarısı göçük altında vefat etmişti.
sesini hiç unutmayacağım

O babanin kizinin elini birakmamasi ve yuzlercesi... Asla unutulmiyacak.

Gökhan Zan ve şu anlattıklarının sonunda özür dilemesi, Hataylıların kurtarılması için yardım yakarışlarının ve feryatlarının birilerinin kalbini kırabileceğini düşünüyor olması….

Favela’nın 3. günde “merak etmeyin, iyiyiz” demek için arayıp, afet sonrası yaptığımız bu ilk sesli görüşmede telefonu kapatırken “bir isteğin var mı?” diye sorması…

Şunu da

kerem bebek… seni hiç unutmayacağım, elinde tuttuğun bir tutam saçı da.

Deprem esnasında ailem yanımda değildi. Ben Elbistan’da ailem Gaziantep’teydi. Sallanırken aklımda olan tek şey oğlumdu. Anlatılamaz bir korku yaşadım ailem için. Kelimelere dökemiyorum o anı.

son kez birbirlerine “seni seviyorum” diyeceklerini tahmin etmediler..
ya da tartışıp “sabah nasıl olsa barışırız” düşüncesiyle yattılar o yataklarına..
bir fotoğrafa ne kadar uzun bakılabilirsa o kadar uzun baktım..
yandıkça yandım, tükendim, bittim.

Bir nebze travmayi atlatmak adina,hos bu yol ile ne denli atlatilir muamma ama, yasayanlar icinizdekileri dökün..asla unutmayacaginiz..
Burasi olmaz ise,başka bir yer.

malumatfuruş' Alıntı:

görünce çok üzmüştü ama depremle alakasız eski bir fotoğrafmış bu. neyse ki.

Genişletmek için tıkla ...

eski olduğunu bilmiyordum. ama yine de çok üzücü. çünkü binlerce benzeri yaşanmıştır.

oggy madem başlattı böyle bir şeyi o zaman yazayım. bu depremde unutmayacağım şeylerden biri de bu ortamı çoğu zaman anlamsız, yer yer gereksiz bulsak da fark etmeden de olsa birbirlerimizin hayatlarına ne kadar girdiğimizi hatırlamak oldu. o bölgede olduğunu bilmediğim bir sürü üyenin haberini sizlerden alırken derin bir oh çektim. ulaşabildiklerime ulaştığımda telefonun ucunda olmaları içimi rahatlattı. ulaşamadıklarım için onu tanıyan birilerine sorup haber aldığımda rahatladım. üye olduğum başka forumlara girip, herhangi bir kötü haber, kayıp var mı diye de baktım. sanırım böyle bir şeyi ilk defa bu kadar yoğun yaşıyoruz. elbette şu an her şey çok taze, daha duygusalız ama böyle anları yıllar geçse de unutmayacağımıza eminim. özellikle deprem gecesi tamamen tesadüfen ayakta olup haberi gördüğüm an favela'ya ulaşmış olmanın mutluluğu ölene kadar benimle. hepinize de teşekkür ederim. umarım güzel günlerimizi de böyle paylaşırız.

Bu kadar acı icerisinde tebessum ettiren bir haber olmustur.
Cami imami depremzede cocuklar icin camide cizgifilm acmış.

gece 3 gibi geç bi saatte yattığım için pazartesi sabahı servise tam ayılamamış halde bindim, arabayı normalde hakan abi kullanır, bu sefer şoför başkasıydı, ilk dikkatimi o çekti, şöyle bi bakınca hakan abinin arkada oturduğunu ve sesli sesli bir şeyler izlediğini fark ettim. iyice dönüp dikkat kesilince ağlamaklı olduğunu gördüm. bir şeyler olduğunu ilk anladığım an oydu. "abi hayırdır?" diye sorduğumda daha açılmamış sesiyle "gece çok büyük deprem olmuş biraderim" diyebildi. o'na bir şey demeden telefona sarılıp twitter'a girdim, yol boyunca haberleri, videoları, tweet'leri takip ettim. olayın şokuyla ilk anda hiç aklıma gelmedi oralarda tanıdık birilerinin olup olmadığı. çok yakının saydığın birilerinin orada olmadığını bilmenin rahatlığı biraz da. ofisteki personelle haberleşip oralarda yakınları olan birileri var mı diye bilgi aldıktan sonra detaylıca düşünmeye başladım. yıllar önce küstüğümüz ve evlendikten sonra malatya'ya taşındığını bildiğim bi arkadaş aklıma geldi, hatay'daki başka bir arkadaş aklıma geldi, bunlarla yıllardır görüşmüyorduk. sonra da forumdaki insanlar aklıma gelmeye başladı. o sırada stock yazmış ve berhat'la serhat'ı sormuştu, ilk mesajları onlara attım. sonra açtım foruma baktım. favi, mazlum, publisher, emare, havayıdişleyen, yarmagül, bahtiyar, psinoza ve bölge'de daha kim varsa, çok da tanımadığım bu insanlar için herkes gibi endişelendik. sonrası zaten akla geldikçe eşe dosta yazarak, durmadan haberleri takip ederek, ne yapabiliriz diye düşünerek, birilerine kızıp öfkelenerek, hoca'ları profesörleri dinleyerek, iyi haberler almayı umarak geçti. hala da öyle. başka ülkelerden gelen yardımlar, taziye mesajları, milletin bir şeyler yapabilmek için topyekün çırpınışı, dayanışması, hepsi ayrı ayrı unutulmaz. dilerim sağlam dersler çıkarırız ve dilerim bir daha bu kadar canımız yanmaz.

7. kattan merdivenlerden bacağından rahatsız olan annemi sağ bir şekilde indirmek için kendi hayatımı verme isteğimi ve 4 gündür bir fiil bana ulaşmaya çalışan telefonumun susmasına izin vermeyen tüm sevenlerimi asla unutmayacağım.

Hayatımda ilk defa annemi ve babamı aramaya çekindim, korktum. Her aradığımda bir başka tanıdığımın vefat haberini almak ve bunu duyacak olmanın verdiği korkuyu kolay kolay unutmayacağım.

Insanlar canliyken , daha enkaz altindayken selalarin okunmasini unutamayacağım .


Annemi kaybettigimde ayakta duruodum zar zor kardeslerim icin , ne xaman ki selasi okundu sinir krizi gecirmistim "annem öldü " diye aklima o anlar geldi kulaklarimi kapadim. Ben o gercekle yuzlestigim.halde kabul edemezken orada sağ yardim bekleyen,sevdiklerinden haber alamaz, caresiz bekleyen insanlari dusunemiyorum bile .
Hassas donemlerde bir degil on kez dusunulmeli bazi seyler .

Kuzenimin sesini asla unutmayacağım enkazda kalan ailesi için çırpınışını..yalnızlığını isyanlarını kısılan sesini keşke yanında olsaydım...ailenize sevdiklerinize sarılın ya hiç bırakmayın kimseyi kırmayın kırılmayın...


bu da böyle bi mucize...hikayesi var sonra anlatırım
Memleketlerim yıkıldı sene de bir kerede olsa gidip görüyordum...çok güzel misafirperver insanları...of of çok şey var ben de pek iyi değilim

Yeğeninin hayatı için kendi hayatından tereddüt etmeden vazgeçen, kolunu kestirip Kevser bebeğin 70 saat sonrasında kurtulmasını sağlayan Cuma..

“Kızıma ev değil mezar almışım” diye feryat yakan annemiz..

“Teyze kaç kişisiniz orada?” diyen AFAD ekibine sesi titreyerek “iki, kızım öldü” diyen bir diğer annemiz..

Diyarbakır’da çocuğuna siper olan anne, yaşamak en çok senin hakkındı..

Malatya’da yaşayan kuzenim, arayıp sormadığım için bana kırgın gittin bu dünyadan biliyorum.. sitemlerin hep kulağımda..keşke demek hiç istemezdim, şu an ne desem fayda bile etmeyecek.. umarım hakkını helal etmişsindir.

okulda yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen sanki öleceğini hissetmiş gibi memleketine giderken benden helallik isteyen kardeşim, bende ona “yine görüşeceğiz, daha Ankara’yı karış karış gezdireceğim sana sağ salim git gel” demiştim, gülüştük. Gelemedi kardeşim.. kim bilir ne durumda bulundu, ne geçti ne hissetti o an bilmiyorum..
ve daha nicesi…
Unutmayacağım, hesabını elbet soracağız.
Allahım nasıl dayanılır bu acıya?
Aldığım her nefesten utanıyorum.