Aleyna1
Gümüş Üye
-
- Katılım
- Ekim 13, 2014
-
- Mesajlar
- 5,966
-
- Tepkime puanı
- 212
-
- Puanları
- 318
Geçtiğimiz aylarda British Journal of Psychology’de yayınlanan oldukça ilginç araştırmadan çıkan özet;
Aslında araştırma, insanlık tarihi kadar eski bir soru ekseninde başlamış; “İnsanı ne mutlu eder?”
Yakın zamana kadar genellikle felsefe, din ve edebiyat ekseninde incelenen bu soru, epeydir araştırmacıların, ekonomistlerin, biyologların ve tüm diğer bilim insanlarının da üzerinde çalıştığı bir konu haline geldi.
Araştırmacılar bu sorunun cevabını, zeka, nüfus yoğunluğu ve arkadaşlıkların mutluluğu nasıl etkilediği çerçevesinde incelemiş.
London School of Economics'ten Satoshi Kanazawa ve Singapore Management University'den Norman Li bunun için, yaşları 18 ile 28 arasında değişen tam 15.000 yetişkinle çalışma yapmışlar.
Ortaya çıkan ilk bulgu, genel olarak yoğun nüfustan hoşlanmadığımız yönünde.
Nüfusun yoğun olduğu yerlerde yaşayan insanların ezici bir çoğunluğu, hayattan daha az tatmin olduklarını ve daha az mutlu hissettiklerini belirtmişler.
Esasen buna urban-rural happiness gradient (merkez-taşra mutluluk değişimi) ekseninde yürütülen pek çok başka bilimsel araştırmada da şahit olmuştuk. Genele bakıldığında, yaşadığımız bölgede nüfus arttıkça, mutluluk endeksimiz düşüyor; azaldıkça ise yükseliyor.
Diğer yandan, insan sosyal bir varlık.
Araştırmaya katılan kişilerin önemli bir kısmı, yakın arkadaş çevreleriyle sosyalleştiklerinde kendilerini daha mutlu ve tatmin olmuş hissettiklerini belirtmişler; bu da elbette aidiyet ihtiyacının giderilmesinin en doğal tezahürü.
Ancak bir istisnayla: Yüksek IQ’lu kişilere gelindiğinde, sosyalleşmenin mutlu ettiği bulgusu tamamen tersine dönmüş.
Yüksek IQ’lu insanlar, sosyalleşmeye ayırdıkları vakit arttıkça hayattan aldıkları tatmin hissinin azaldığını, hatta mutsuz hissettiklerini rapor etmişler.
Daha zeki ve bu zekasını kullanma kapasitesine sahip kişiler, sosyalleşmeye daha az vakit ayırmaya meylediyorlar.
En yakın arkadaşları ve hatta aileleriyle dahi sosyalleştiklerinde, yüksek IQ'lu kişilerin mutluluk ve hayattan aldıkları tatmin seviyelerinde belirgin düşüşler gözlemlenebiliyor.
Peki zeki insanlar neden en yakınları ile beraberken bile mutsuzluk hissi yaşıyor?
Washington Post bu soruyu, mutluluk ekonomisi üzerine çalışmalar yapan Carol Graham’a sormuş. Graham şu cevabı veriyor:
“Zeki ve zekasını kullanma kapasitesine sahip kişiler, uzun vadeli amaçlara odaklanmayı tercih ettiklerinden, sosyalleşmeye ayırdıkları zamanı azaltma eğilimde oluyorlar."
Zeki insanlar sosyalleşmeye ayırdıkları vakti düşünsel faaliyetlerle geçirmeye daha istekli.
Çünkü basitçe, zeki insanlar genellikle kendi entelektüel hedeflerini gerçekleştirmeye odaklanmış kişiler oluyor ve bu hedeflerden uzaklaşmalarına yol açan şeyler de onları mutsuz ediyor.
Araştırmanın bir başka dikkate değer bulgusu ise, beyin ve bedenlerimizin teknolojinin hızına adapte olmakta zorluk çekmesi.
Araştırmacılar, bu anlamda zihin ve bedenin geçirdiği evrimin günümüzün çok hızlı seyreden yaşantısıyla tam olarak denkleşemediğini düşünüyor.
Son olarak, "teknolojik interaksiyonun" (sosyal medya etkileşimleri) zihni bölen etkisi de çok zeki insanları mutsuz ediyor.
Bu nedenle, mümkün olduğu kadar fazla vakti kendi kendilerine geçirmeye daha meyilli oluyorlar; ve dahi bu bilinçli tercihten dolayı daha mutlu ve tatminkar hissediyorlar.
Aslında araştırma, insanlık tarihi kadar eski bir soru ekseninde başlamış; “İnsanı ne mutlu eder?”
Yakın zamana kadar genellikle felsefe, din ve edebiyat ekseninde incelenen bu soru, epeydir araştırmacıların, ekonomistlerin, biyologların ve tüm diğer bilim insanlarının da üzerinde çalıştığı bir konu haline geldi.
Araştırmacılar bu sorunun cevabını, zeka, nüfus yoğunluğu ve arkadaşlıkların mutluluğu nasıl etkilediği çerçevesinde incelemiş.
London School of Economics'ten Satoshi Kanazawa ve Singapore Management University'den Norman Li bunun için, yaşları 18 ile 28 arasında değişen tam 15.000 yetişkinle çalışma yapmışlar.
Ortaya çıkan ilk bulgu, genel olarak yoğun nüfustan hoşlanmadığımız yönünde.
Nüfusun yoğun olduğu yerlerde yaşayan insanların ezici bir çoğunluğu, hayattan daha az tatmin olduklarını ve daha az mutlu hissettiklerini belirtmişler.
Esasen buna urban-rural happiness gradient (merkez-taşra mutluluk değişimi) ekseninde yürütülen pek çok başka bilimsel araştırmada da şahit olmuştuk. Genele bakıldığında, yaşadığımız bölgede nüfus arttıkça, mutluluk endeksimiz düşüyor; azaldıkça ise yükseliyor.
Diğer yandan, insan sosyal bir varlık.
Araştırmaya katılan kişilerin önemli bir kısmı, yakın arkadaş çevreleriyle sosyalleştiklerinde kendilerini daha mutlu ve tatmin olmuş hissettiklerini belirtmişler; bu da elbette aidiyet ihtiyacının giderilmesinin en doğal tezahürü.
Ancak bir istisnayla: Yüksek IQ’lu kişilere gelindiğinde, sosyalleşmenin mutlu ettiği bulgusu tamamen tersine dönmüş.
Yüksek IQ’lu insanlar, sosyalleşmeye ayırdıkları vakit arttıkça hayattan aldıkları tatmin hissinin azaldığını, hatta mutsuz hissettiklerini rapor etmişler.
Daha zeki ve bu zekasını kullanma kapasitesine sahip kişiler, sosyalleşmeye daha az vakit ayırmaya meylediyorlar.
En yakın arkadaşları ve hatta aileleriyle dahi sosyalleştiklerinde, yüksek IQ'lu kişilerin mutluluk ve hayattan aldıkları tatmin seviyelerinde belirgin düşüşler gözlemlenebiliyor.
Peki zeki insanlar neden en yakınları ile beraberken bile mutsuzluk hissi yaşıyor?
Washington Post bu soruyu, mutluluk ekonomisi üzerine çalışmalar yapan Carol Graham’a sormuş. Graham şu cevabı veriyor:
“Zeki ve zekasını kullanma kapasitesine sahip kişiler, uzun vadeli amaçlara odaklanmayı tercih ettiklerinden, sosyalleşmeye ayırdıkları zamanı azaltma eğilimde oluyorlar."
Zeki insanlar sosyalleşmeye ayırdıkları vakti düşünsel faaliyetlerle geçirmeye daha istekli.
Çünkü basitçe, zeki insanlar genellikle kendi entelektüel hedeflerini gerçekleştirmeye odaklanmış kişiler oluyor ve bu hedeflerden uzaklaşmalarına yol açan şeyler de onları mutsuz ediyor.
Araştırmanın bir başka dikkate değer bulgusu ise, beyin ve bedenlerimizin teknolojinin hızına adapte olmakta zorluk çekmesi.
Araştırmacılar, bu anlamda zihin ve bedenin geçirdiği evrimin günümüzün çok hızlı seyreden yaşantısıyla tam olarak denkleşemediğini düşünüyor.
Son olarak, "teknolojik interaksiyonun" (sosyal medya etkileşimleri) zihni bölen etkisi de çok zeki insanları mutsuz ediyor.
Bu nedenle, mümkün olduğu kadar fazla vakti kendi kendilerine geçirmeye daha meyilli oluyorlar; ve dahi bu bilinçli tercihten dolayı daha mutlu ve tatminkar hissediyorlar.
