ama inadına sırtındaki bıçaklara yakışıyor bazı isimler
hem zaten en güzel izi insan insana dokunmadan bırakır
dokunsalar acır.
yaşadıkça daha çok ölen babalar vardır.
her eve gelişinde senin için biraz daha ölen babalar.
o kadar çok o kapıdan içeri girmiştir ki artık yaşıyor saymadığın babalar.
mecburiyetten gittiğin cenazelerde o gömülen adama bazen, geçen hafta gömdüğün balığın kadar üzülemiyorsan, seni fena yerlerinden vurmuşlardır.
zaten bazen hala yaşıyor olmak en acı gerçeklerden biridir.
kahretsin babalardan bahsetmeyecektim.
kahretsin acılardan, aşktan sevgiden ne zaman bahsedecek olsa, kırılmışlık her seferinde acıdan söz etmeye zorluyor insanı.
yenilmişlik içini kinle dolduruyor. öyle yanıyor ki ciğerin öksürdükçe kül çıkıyor ağzından.
bir insana el uzatırken kolunu kıracaklarını biliyorsun.
içinde kalacak olan yen, en iyi onu biliyorsun.
kime sarılacak olsan yarasına dokunmaktan korkuyorsun. kimi öpmek istesen öncekiler. kimle uyumak istesen bir türlü olmayan bir gece var.
aslında bundan hiç bahsetmeyecektim. insan insana ne şekilde iz bırakıyor bilinmez.
senin sokakta yürüyüşün bile bende büyük bir yara açmıştır. oysa sadece yürüyordum da diyebilirsin. bu seni temizler. sana ellerim yoktu diyemem. ellerini istemek beni kirletir. biliyorum insanın sevilmeyişinin bir ismi olsa doksan dokuzdan fazla olurdu. canımı yaktın diyemem. dokunmadın. göğsümde bir izden bahsetsem göğsüme yaklaşmadın bile. kasıklarımda bir ağrıdan söz edemem. bir rüya bir kabus, hiçbiri.
sen belki de ağzıma soktuğum tabancasın.
belki de benden gırtlağımı aldın.
konuşamıyorum bile.
hem zaten en güzel izi insan insana dokunmadan bırakır
dokunsalar acır.
yaşadıkça daha çok ölen babalar vardır.
her eve gelişinde senin için biraz daha ölen babalar.
o kadar çok o kapıdan içeri girmiştir ki artık yaşıyor saymadığın babalar.
mecburiyetten gittiğin cenazelerde o gömülen adama bazen, geçen hafta gömdüğün balığın kadar üzülemiyorsan, seni fena yerlerinden vurmuşlardır.
zaten bazen hala yaşıyor olmak en acı gerçeklerden biridir.
kahretsin babalardan bahsetmeyecektim.
kahretsin acılardan, aşktan sevgiden ne zaman bahsedecek olsa, kırılmışlık her seferinde acıdan söz etmeye zorluyor insanı.
yenilmişlik içini kinle dolduruyor. öyle yanıyor ki ciğerin öksürdükçe kül çıkıyor ağzından.
bir insana el uzatırken kolunu kıracaklarını biliyorsun.
içinde kalacak olan yen, en iyi onu biliyorsun.
kime sarılacak olsan yarasına dokunmaktan korkuyorsun. kimi öpmek istesen öncekiler. kimle uyumak istesen bir türlü olmayan bir gece var.
aslında bundan hiç bahsetmeyecektim. insan insana ne şekilde iz bırakıyor bilinmez.
senin sokakta yürüyüşün bile bende büyük bir yara açmıştır. oysa sadece yürüyordum da diyebilirsin. bu seni temizler. sana ellerim yoktu diyemem. ellerini istemek beni kirletir. biliyorum insanın sevilmeyişinin bir ismi olsa doksan dokuzdan fazla olurdu. canımı yaktın diyemem. dokunmadın. göğsümde bir izden bahsetsem göğsüme yaklaşmadın bile. kasıklarımda bir ağrıdan söz edemem. bir rüya bir kabus, hiçbiri.
sen belki de ağzıma soktuğum tabancasın.
belki de benden gırtlağımı aldın.
konuşamıyorum bile.
