Zaman

Âdem’den gelmesin çamurdur özün
Toprakta kimseyi göremez gözün
Bir kendine bile geçmez ki sözün
Yaş ile sümüğün aktığı zaman

Çocuktan torundan yanar yakınır
Takunyayı dişim diye takınır
Karı kız öf dese kana dokunur
Pabucun damlara atıldığ zaman

Ellerin titreşir sanki un eler
Dizlerin ağrısı ciğerler deler
Salya çeneni ak tük’rüğe beler
Mercan dişlerini döktüğün zaman

Koştuğun ayaklar frensiz durur
Attığın her adım içe dert olur
Elindeki baston itlerden korur
Bastonla üçayak olduğun zaman

Gün gelir yabana atılmaz sözün
Bir gün sana döner oğlunla kızın
İhtiyarlık kötü sonu hep hüzün
Yolunun sonunu gördüğün zaman

Tütünü içersen belin bükülür
Öksürük gelince ciğer sökülür
Kar beyaz ten solar tel tel dökülür
Tütünü zevkinden içtiğin zaman

Nefes keser ciğer söker öksürük
Öksürükle yarış eder tıksırık
Burundan sümüğü söker aksırık
Kuş yelinden soğuk aldığın zaman

Tez geçer başından baharın yazın
Bir gün olur bıkar gelinin kızın
Hap atarsın dinmez belinde sızın
Yaşamın sonunu gördüğün zaman

Öksüz Abdil’e de ölüm hak olur
Dünyaya gelenler bir bir yok olur
Güçsüz emeğine varis çok olur
Karıncaya gücü yetmediğ zaman

Abdil Korkman