J
Jigsaw
Ziyaretçi
Ziyaretçi
İlginç bir hayal kurdum bu gün;
''Kendimi yüz yaşına kadar yaşamış hayal ettim...
Şu an şu zamanda yaşayan sevdiklerimin öldüklerini varsaydım.
En toz pembe hayallerim belirdi hemen ; Güzel bomboş büyükçe bir ev,Yaşlanmış koltuğa sinmiş bir kedi.Raflarca kitap...Telefon rehberi olamayan bir telefon masası...
Fotoğraf kataloglarını saklamak için köşede durmuş eskice,büyük bir sandık...
...ve kedimi kucağıma alıp sandalyeme oturuyorum;
Gerek gidenlerden,gerek ölenlerden oluşan yüzlerce terk edilmişliğin yapılandırdığı kırşık,minyon bir beden...
Yalnızlığa,vefat etmiş ailesine,ilk kedisi Seylan'a vede hala mantıya ve yaprak sarmasına aşık 100 yaşında bilinen 5 yaşındaki bir çocuk...
Duvarlardaki at tuvallerinin canlanmasını ve içinde ki atların,
Deve dönüşmüş teknolojide boğulan insanların arasında amansızca dörtnala koşmasını, ve onlara doğallığı hatırlatmasını diliyor.
Gençliğimi düşünüyorum...
Bak Murat,gençken dediğin ''Ben yalnızda güçlü olurum,kimse olmasada'' ütopyanı ''hadi canım büyüde görürüz'' diyenlere inat gerçekleştirdin diyorum kendime ve ufak bir tebessümle gururlanıyorum.
Dostlarımı,arkadaşlarımı düşünüyorum...
Onların düğünlerini,torunlarını torbalarını,hayat mücadelelerini,talihlerini vede talihsizliklerini düşünüyorum...
Acı bir gerçek kalbimi dürtüklüyor;''Sen herzaman yalnızdın, zamanında onların arasında olmuş olsanda...''
Fakat canımı yakmıyor bu gerçek.Zira ilkkez değil 5 yaşımdada, 10,15,20 yaşımdada eminim 40,60 80 yaşlarımdada çokca dürtüklemişti zaten.
Şükrediyorum Allah'a,çünkü mutluyum...
Çünkü Hala ona hamd ediyorum ona dayanıyorum...
...Kalbim ağrımaya başlıyor...Malum 100 yaş,kalp hastalıkları...
Yatağıma uzanıyorum.Ağrım şiddetleniyor...
İstemsiz bir şekilde iki gözümdende yaşlar süzülüyor...
Kedim acı bir mırıltıyla yanıma zıplıyor,
Telaşlı bir şekilde gözyaşlarımı yalıyor ve hemen başucumda oturup gözlerimin taa içine bakıyor...
Bilincim kaybolmaya başlıyor ve bir kaç saat içinde sıcak yatağımda ölüyorum.''
Ne ilginç bir hayal değil mi ?
''Kendimi yüz yaşına kadar yaşamış hayal ettim...
Şu an şu zamanda yaşayan sevdiklerimin öldüklerini varsaydım.
En toz pembe hayallerim belirdi hemen ; Güzel bomboş büyükçe bir ev,Yaşlanmış koltuğa sinmiş bir kedi.Raflarca kitap...Telefon rehberi olamayan bir telefon masası...
Fotoğraf kataloglarını saklamak için köşede durmuş eskice,büyük bir sandık...
...ve kedimi kucağıma alıp sandalyeme oturuyorum;
Gerek gidenlerden,gerek ölenlerden oluşan yüzlerce terk edilmişliğin yapılandırdığı kırşık,minyon bir beden...
Yalnızlığa,vefat etmiş ailesine,ilk kedisi Seylan'a vede hala mantıya ve yaprak sarmasına aşık 100 yaşında bilinen 5 yaşındaki bir çocuk...
Duvarlardaki at tuvallerinin canlanmasını ve içinde ki atların,
Deve dönüşmüş teknolojide boğulan insanların arasında amansızca dörtnala koşmasını, ve onlara doğallığı hatırlatmasını diliyor.
Gençliğimi düşünüyorum...
Bak Murat,gençken dediğin ''Ben yalnızda güçlü olurum,kimse olmasada'' ütopyanı ''hadi canım büyüde görürüz'' diyenlere inat gerçekleştirdin diyorum kendime ve ufak bir tebessümle gururlanıyorum.
Dostlarımı,arkadaşlarımı düşünüyorum...
Onların düğünlerini,torunlarını torbalarını,hayat mücadelelerini,talihlerini vede talihsizliklerini düşünüyorum...
Acı bir gerçek kalbimi dürtüklüyor;''Sen herzaman yalnızdın, zamanında onların arasında olmuş olsanda...''
Fakat canımı yakmıyor bu gerçek.Zira ilkkez değil 5 yaşımdada, 10,15,20 yaşımdada eminim 40,60 80 yaşlarımdada çokca dürtüklemişti zaten.
Şükrediyorum Allah'a,çünkü mutluyum...
Çünkü Hala ona hamd ediyorum ona dayanıyorum...
...Kalbim ağrımaya başlıyor...Malum 100 yaş,kalp hastalıkları...
Yatağıma uzanıyorum.Ağrım şiddetleniyor...
İstemsiz bir şekilde iki gözümdende yaşlar süzülüyor...
Kedim acı bir mırıltıyla yanıma zıplıyor,
Telaşlı bir şekilde gözyaşlarımı yalıyor ve hemen başucumda oturup gözlerimin taa içine bakıyor...
Bilincim kaybolmaya başlıyor ve bir kaç saat içinde sıcak yatağımda ölüyorum.''
Ne ilginç bir hayal değil mi ?
Murat
