On sekiz yaşına geldiğimde hayatımda ilk kez ciddi ve gerçek bir ilişkim olmuştu. O dönemde bir çok arkadaşım çok daha küçük yaşlarda flört işlerine başladığından bana göre geç kalınmış bir evre gibi görünüyordu ama takdir edersiniz ki aslında çok da anormal bir durum değil ilk kez on sekiz yaşındayken bir sevgili edinmiş olmam. İşin tuhaf tarafı, kızın benden tam dokuz yaş büyük olmasıydı ve tuhaf olan tek şey de bu değildi tabi ki. O dönemde arkadaş ortamımdaki herkesin sahip olduğu multi sınırlı ekonomik imkanlar karşısında, zengin sevgilimden haftalık olarak gelen hediye paketlerindeki sigaralar, pahalı markalardan parfümler, tişörtler vs. Buluşamadığınızda bile sizden ayrı çıktığı her alışverişinde size de bir şeyler alan bir sevgiliye sahip olduğunuzu düşünsenize. Arkadaşlarınızın sizin yerinizde olmak istemelerinden tutun da, telefonunuz bozulduğunda yenisini bile almak isteyecek, her konuda güven veren mükemmel ötesi bir sevgiliniz olması bir yandan harika hissettirip ayaklarınızın yere basmamasına neden olurken... diğer taraftan haberlerde sürekli çıkan, "internette tanışarak kendisinden 25 yaş büyük sevgilisiyle kayıplara karışan genç" haberleri karşısında annemin sürekli "osmannnnn
" şeklinde gelen nidaları, sanki durumu fark etmişçesine sert ve umut kırıcıydı. Bu kızla evlenip mutlu bir yaşamı bu anneyle nasıl sağlayabilirdim. Bu acımasız haberler her gün TV'de dönüp dururken anneme bu kızdan nasıl bahsedebilirdim ki? Ama kararlıydım...
" şeklinde gelen nidaları, sanki durumu fark etmişçesine sert ve umut kırıcıydı. Bu kızla evlenip mutlu bir yaşamı bu anneyle nasıl sağlayabilirdim. Bu acımasız haberler her gün TV'de dönüp dururken anneme bu kızdan nasıl bahsedebilirdim ki? Ama kararlıydım...
