Umutsuz serzenişlerimizin, sessizlik gürültüleri cereyan eder, her vatan evladını toprağa uğurladığımızda... Ve birkaç gözyaşı damlası süzülür gözlerimizden yüreklerimize, şehitliği vuslat bilen canlarımızı, Rabb’e uğurlarken son yolculuğunda...
Ve her nedense yaşayan bilir bu acıyı;
Ahhh! Kimin umurunda!!...
Oysa paylaş demezmi şair,
Acının buram buram kokan karamsar yüzünü dostunla...
Her satırında...
Her noktasında...
Hani sevda kokan, hasret kokan her mektupta gün sayılırya,
Hani sıla özlemiyle, yar hasretiyle kavrulunup yanılırya...
Ya birde erişilmeden vuslata, hayatın çıkmazında biterse nefes;
Yüreğine yazdığı, yazıpta yaşayamadığı her heves...
’VATAN SAĞOLSUN!!’ der her anne baba ve vatan aşkıyla yüreği çarpan herkes...
İman nurunu yüreğine nakış nakış işlemiş o koca yürek...
Kalleşi iman gücüyle yere çarpmış o kuvvetli bilek...
Ama yaşatmadı aşkı şehit, sevdası gazi olan bu cana.. Kader..
Haydi şimdi var git sonsuz mutluluğun yaşandığı o uzak kente....
Yolun hep açık olsun!!
Senin uğruna solmayacak bir çiçekmi?
Sevda dolu bir elin özlemiyle sonsuzlukta solsun!!
SEN, ONA BUNA DEĞİL ALLAH’A KULSUN!!
Haydi yiğidim haydi.....
YOLUN HEP AÇIK OLSUN....
YOLUN DAİMA AÇIK OLSUN....