Yokluğunun bilmem kaçıncı günü

Yokluğunun bilmem kaçıncı günü. Sen yoksun, gülüşün yok, nefesin yok, sesin yok, kokun yok... Senden geriye kalan tek şey rüyalarım. Artık sadece orada birlikteyiz. Sen gerçekte ne kadar uzaklaşırsan benden, ben o kadar yaklaşıyorum yalnızlığa. Yanımda hay...alin daha fazla kalıcı oluyor, ben daha fazla yalnızlaşıyorum. Bunu söylemekten yorulmuş olsamda, yine söylemeye gücüm var, özledim... Herşeyini. Başka bir tende hayat buluyorsun şimdi, onunla mutlu ol diyecek kadar az sevmiyorum ben seni. Üzüldüğüm şey, seni ondan çok sevsemde, sana ondan çok değer versemde, birçok şey yaptığım halde o hiç birşey yapmadan mutlu edebiliyor seni. Ne kadar saçma değil mi? Dönsen, yine eskisi gibi olur muyuz bilmem. Döner misin bir gün, dönsen ben affedebilir miyim? Muamma... Çölde günlerdir bir damla su bulamamış gibi susadım sana, ama seni önüme koysalar bir yudumunu bile içemem. İşte artık bu kadar yasaksın bana. Bu kadar çok istediğim halde, bir o kadar çokta kırgınım sana. Senin bir bakışına köle olabilirdim ben, çıkmasaydın gözlerimden. Sen gittin. Gidişin en şerefsiz haliyle. Yinede avunabiliyorum. Yıllar sonra arkama dönüp, yaşadıklarıma baktığımda, Ben yaptım! diyorum. Ben sevgim için, onun için, BİZ olmak için, elimden gelen herşeyi yaptım!, ve pişman değilim. Senin için sildiğim onca insana, aldığım onca zarara, herşey için pişman değilim, yine olsa yine yapardım. Çünkü azda olsa yaşadığım mutluluğa değerdi seninle. Ben güzel günler yaşadığım kadar bedelinide ödedim. En çok üzende ne biliyor musun ? Yine yarım bıraktığım bir hikayem oldu. Kimse olmadı senden sonra, kalbimde koca bir boşluk. Ne o boşluğu doldurabiliyorum ne de unutabiliyorum. Daha ne kadar dayanabilirim bilmem, tek bildiğim seni çok özlediğim...​