E
EsRa
Ziyaretçi
Ziyaretçi
Yüreğinize gömün beni bugün.
Evrenin bütün güzelliklerini kutsayan yüzümü gömün yüreğinize.
Yorgunum kırık dökük kelimelerle konuşmaktan.
Yorgunum boş yüzeylere dolu kelimeler yazmaktan.
Usandım kendini tekrarlayan başlangıçlardan...
Kendimden yorulup, kendime kaçmanın kısır döngüsüne yolculuğum.
Ne menzili biliyorum, ne hedefin farkındayım.
Bir cenin olup annemin kutsal bedenine geri dönmek istiyorum.
Oysa yalnızlığım öyle koyu bir renk ki bugün, toprağa bile koyamıyorum.
“Kayıp” ilanı vermek istiyorum ruhum için.
“Bir tutam umuda muhtaç, yarına dair özlemlere aç, belirsizliğin kıskacında
yarım bir ayraç” Var mı böyle bir ruh etrafınızda sahipsizce dolaşan?
Kayıptır kendisi.
Ulaşın lütfen sahipsiz bedenime, ruhsuz boğuluyorum çok ama çok derinlerde...
Küçük bir masal ülkesi kurmuştum kendime.
Kraliçesi ve tek hakimi olduğum.
Sınırlarımı yerle bir eden bu deprem nereden çıktı birden?
Fay hattının tam üstünde mi inşa etmişim değerlerimi?
Kaçışlar çözüm olur mu ki?
Yıkılan binaların taze yanık ve toprak kokusu mu,
yoksa yıkılan değerlerim mi hıçkırıklarımın sebebi?
Bir kaosun içinde içiçe geçmiş hepsi...
Gömün, gömün beni yüreğime.
Emanet ediyorum elimde kalan son üç beş sevincimi bir avuç dosta.
Tek mirasım bu, o da yalnızca anlayana....
Gidiyorum kendime...
Gömün beni bugün yüreğime...
Evrenin bütün güzelliklerini kutsayan yüzümü gömün yüreğinize.
Yorgunum kırık dökük kelimelerle konuşmaktan.
Yorgunum boş yüzeylere dolu kelimeler yazmaktan.
Usandım kendini tekrarlayan başlangıçlardan...
Kendimden yorulup, kendime kaçmanın kısır döngüsüne yolculuğum.
Ne menzili biliyorum, ne hedefin farkındayım.
Bir cenin olup annemin kutsal bedenine geri dönmek istiyorum.
Oysa yalnızlığım öyle koyu bir renk ki bugün, toprağa bile koyamıyorum.
“Kayıp” ilanı vermek istiyorum ruhum için.
“Bir tutam umuda muhtaç, yarına dair özlemlere aç, belirsizliğin kıskacında
yarım bir ayraç” Var mı böyle bir ruh etrafınızda sahipsizce dolaşan?
Kayıptır kendisi.
Ulaşın lütfen sahipsiz bedenime, ruhsuz boğuluyorum çok ama çok derinlerde...
Küçük bir masal ülkesi kurmuştum kendime.
Kraliçesi ve tek hakimi olduğum.
Sınırlarımı yerle bir eden bu deprem nereden çıktı birden?
Fay hattının tam üstünde mi inşa etmişim değerlerimi?
Kaçışlar çözüm olur mu ki?
Yıkılan binaların taze yanık ve toprak kokusu mu,
yoksa yıkılan değerlerim mi hıçkırıklarımın sebebi?
Bir kaosun içinde içiçe geçmiş hepsi...
Gömün, gömün beni yüreğime.
Emanet ediyorum elimde kalan son üç beş sevincimi bir avuç dosta.
Tek mirasım bu, o da yalnızca anlayana....
Gidiyorum kendime...
Gömün beni bugün yüreğime...