Y’iz.

Sana göz yaşlarımın kuruduğu gamzemi bırakıyorum ardımdan.
İçimde, içimdeki sonsuz oyulmuşlukla,
Dünya ve içinde üreyenlerin aksi istikametine doğru,
Yörüngeden çıkmışcasına kaybediyorum yolumu
Bir o dönüyor boş bakan yanımdan,
Bir de bedenime ağır gelen başım.

Duyumsuyorum,
Kornişi delen perdeyi
Sıkıştığım rayların arasında,
Hava soluyorum camdan.
Doluyorum oksijen yetersizliğiyle.
Tutamıyorum işte avucumda hayatımı.
Duyamıyorum işte sızıntıların arasındaki kalbimin sesini.
Ölmüş bir bedenin uğultusunu alarak yanıma,
Küf kokan etimden sıyrılan çıplak ruhumla beraber
Geliyorum sana doğru.

Çünkü bir intihar edilebilir yokluğuna,
Çünkü bir intihar cesareti gerekir yanına koşmaya.
Ve ben yaşayamıyordum kalanlarla..
Bağışla..

-
Arşiv..
Rüzgar.