"Ozanım ben". Ne güzel bu sözü söyleyebilmek. Ben kendim için süvariyim diyebilmek. "Siz hepiniz büyüdünüz de, ben büyüyemedim" diyen annem. Annem benim. Belki sezdi yerel bir ortamda, yerel maddi içeriklerle boy attığımı. Günlerce, gecelerce, egemen değerlere, yerleşik yapılara, yerleşik yaşam biçimine tepki gösterdiğimi.
-Ahmet Ada-
Şairin kendi rengini yaratışı, kimbilir kaç nisan yağmurundan, kaç gökkuşağından süzülerek gerçekleşir. Görkemli bir serüvendir bu. Varılan yer bir de bakınca Yitik Anka'dır. Hadi ardından, külleri üstünden Günyesini Lirikler'e bir yeni serencam içre bata çıka, soluk soluğa yaşama seğirtiş. Yaşamın gri tonlarından çılgın bir yalıma. İşte Yitik Anka.
(Arka Kapak)