Öncelikle belirteyim ki, ben değilimdir.
Ailem çok hevesli değildi bu tür şeyleri kutlamaya. Ama ben her sene kırtasiyeden aldığım süsler ile evin her tarafını rengarenk yapardım. Tek amacım vardı: zamanın iyi şeyler getireceğine dair umudumu kaybetmemek. Umut işte. İçimde öldüremediğimden beni öldürmeye başlayan o şey. Her neyse... Bütün aileyi toplardım o gün. Neşesi olmayanın neşesi olurdum. Ailemin bir arada ve mutlu olmasını ben sağlardım o günlerde. Ama ben çok uzaktayım bu sene. Eminim ki hepsi/hepimiz saat 11 olmadan uyuyacağız. Geleceğe dair umut duyduğumuz tek günün de, yok olmasına bakacağız.