-
Foruma hoş geldin 👋, Ziyaretçi
Forum içeriğine ve tüm hizmetlerimize erişim sağlamak için lütfen foruma kayıt olun veya giriş yapın. Üyelik tamamen ücretsizdir ve sadece birkaç dakikanızı alır.
Yıkılmıyorsam, yerler pis diyedir.
“Küstürmeyin insanları hayata. Sonra her şeyden vazgeçiyorlar. Yaşamaktan, güzel olan her şeyden. Bir odada yalnızlığı; bir dağ başında kalmayı, bir adada mahsur kalmayı, nerede bir yalnızlık varsa onu istiyorlar. Küstürmeyin işte bazı insanları.”
| Nazım Hikmet Ran
| Nazım Hikmet Ran
Bütün ömrümü bir çift yeşil göze nasıl sığdırdın sevgili ?
Annemin kokusunu, babamın öyküsünü, kaybetmenin kaygısını, bölüştüklerimi, alıştıklarımı, dövüştüklerimi, ne varsa beni ben yapan, ne varsa benden kopan bir çift yeşil göze nasıl sığdırdın sevgili ?
Annemin kokusunu, babamın öyküsünü, kaybetmenin kaygısını, bölüştüklerimi, alıştıklarımı, dövüştüklerimi, ne varsa beni ben yapan, ne varsa benden kopan bir çift yeşil göze nasıl sığdırdın sevgili ?
Rakı doldur!” dedim, “eksilmesin!”
Ben bazen eksilirim biraz
Aslında hepimiz eksilirmişiz biraz
Bunu sonradan öğrendim
Ben aslında her şeyi sonradan öğrendim
Herkes herkesi sonradan öğrenirmiş
Bunu da sonradan öğrendim
Ben bazen eksilirim biraz
Aslında hepimiz eksilirmişiz biraz
Bunu sonradan öğrendim
Ben aslında her şeyi sonradan öğrendim
Herkes herkesi sonradan öğrenirmiş
Bunu da sonradan öğrendim
Öyle günlerim oluyor ki, etrafımdan küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum. Fakat sonra birdenbire etrafımda bana yakın birilerini arıyorum. Bütün bu beynimde geçenleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini. O zaman nasıl hazin bir hal aldığımı tasvir edemezsiniz.
| Sabahattin Ali
| Sabahattin Ali
Uyu! Gözlerinde renksiz bir perde,
Bir parça uzaklaş kederlerinden.
Bir ruh gülümsüyor gibi derinden,
Mehtabın ördüğü saatler nerde?
Varsın bahçelerde rüzgar gezinsin,
Yağmur ince ince toprağa sinsin,
Bir başka alemden gelmiş gibisin,
Dalmış gözlerinle pencerelerde.
Ahmet Hamdi TANPINAR
Kendime geldiğimde sabah olmuştu.
Hep olurdu zaten.
Büyük bir süpriz değildi.
Sabahları erken kalkıp gitmem gereken okul yollarında bile bir çalar saatim olmamıştı.
Hep nefret ettim çalan, garip sesler çıkaran saatlerden.
Oysa o kadar güzel uyanma biçimleri vardı ki.
Hakan Günday
o kadar uzun zaman üzgün değilmişim gibi davrandım ki sonunda üzgün olduğumu unuttum. yani anlıyor musun, ben bir gün sanki öldüğümü görmesinler diye bir mezarda dönüp durmaktan, yaşadığımı sanar oldum.