[YOUTUBE]https://www.youtube.com/watch?v=jvuJqhb3k5c[/YOUTUBE]
Yiğit muhtaç olmuş kuru soğana.
Ailesi yememiş yedirmiş, içmemiş içirmiş, giymemiş giydirmiş yiğit oğullarını üniversitede okutmuştu, yiğit ailesine nankörlük etmemiş var gücü ile çalışmış Eğitim fakültesini bitirmişti.
Öğretmen olup memleketinin geleceği için umut verecek nesiller yetiştirmek istiyordu.
Mahallenin yakısıklı genciydi. gözler üzerindeydi, adı mutlaka gecerdi rutin komşu dedikodularında, ünıversıtede okuyordu, hayalleri vardı, öğretmenlik hayalleri.
Yiğit. okulunu bitirdi, eve geldi, atanamamıstı, babadan para almanın ezikliği kapladı heryanını, oysaki daha önce bu duyguyu yasamamıştı hiç, akraba cocuklarının iş hayatındaki başarılarından söz edilirdi, 3 şeker çaylı sabah kahvaltılarında.
Yiğit atanamamıstı,artık hayat göstermişti tüm çirkin yüzünü., kahveye gidip çay ısmarlamak istiyordu ,ama parası yoktu, sınemaya gıtmek istiyordu ama parası yoktu, entellektüeldi, bilgiliydi, anlamsız konular canını sıkıyordu yiğidin.
Hergün gazetelerden haber takip ediyordu, omuzlarına çöken ağrılara rağmen bir haber arıyordu, ve yine olmayacağını anlamıştı, atanamayacaktı, bu düzen hep boyle mi gitmeliydi.
Bir zaman sonra yiğit kayboldu, ne yaptı, bu arada bilmem ama, derin bir üzüntü kaldı içimde, onu bir daha görmedim, ne mahallede, ne kahvede, yiğit bir kuru soğana muhtaç yaşadı ama onurundan vazgeçmedi, kimseye yalakalık, şakşakçılık yapmadı.
Bir gün haber geldi yurt dışına kaçak yoldan giriş yapmış orada yaşamaya başlamış ve inşaşatlarda çalışıyormuş, işte bir öğretmen bukadar değere sahipti, ama olsundu yiğit onuruyla yaşamıştı, jambonsuz ve pastırmasız kahvaltıya kahvaltı demeyenlere inat.
Üniversiteyi bitiripte iş bulamayan, atanamayan tüm yiğitlere selamm olsun.
Yiğit muhtaç olmuş kuru soğana.
Ailesi yememiş yedirmiş, içmemiş içirmiş, giymemiş giydirmiş yiğit oğullarını üniversitede okutmuştu, yiğit ailesine nankörlük etmemiş var gücü ile çalışmış Eğitim fakültesini bitirmişti.
Öğretmen olup memleketinin geleceği için umut verecek nesiller yetiştirmek istiyordu.
Mahallenin yakısıklı genciydi. gözler üzerindeydi, adı mutlaka gecerdi rutin komşu dedikodularında, ünıversıtede okuyordu, hayalleri vardı, öğretmenlik hayalleri.
Yiğit. okulunu bitirdi, eve geldi, atanamamıstı, babadan para almanın ezikliği kapladı heryanını, oysaki daha önce bu duyguyu yasamamıştı hiç, akraba cocuklarının iş hayatındaki başarılarından söz edilirdi, 3 şeker çaylı sabah kahvaltılarında.
Yiğit atanamamıstı,artık hayat göstermişti tüm çirkin yüzünü., kahveye gidip çay ısmarlamak istiyordu ,ama parası yoktu, sınemaya gıtmek istiyordu ama parası yoktu, entellektüeldi, bilgiliydi, anlamsız konular canını sıkıyordu yiğidin.
Hergün gazetelerden haber takip ediyordu, omuzlarına çöken ağrılara rağmen bir haber arıyordu, ve yine olmayacağını anlamıştı, atanamayacaktı, bu düzen hep boyle mi gitmeliydi.
Bir zaman sonra yiğit kayboldu, ne yaptı, bu arada bilmem ama, derin bir üzüntü kaldı içimde, onu bir daha görmedim, ne mahallede, ne kahvede, yiğit bir kuru soğana muhtaç yaşadı ama onurundan vazgeçmedi, kimseye yalakalık, şakşakçılık yapmadı.
Bir gün haber geldi yurt dışına kaçak yoldan giriş yapmış orada yaşamaya başlamış ve inşaşatlarda çalışıyormuş, işte bir öğretmen bukadar değere sahipti, ama olsundu yiğit onuruyla yaşamıştı, jambonsuz ve pastırmasız kahvaltıya kahvaltı demeyenlere inat.
Üniversiteyi bitiripte iş bulamayan, atanamayan tüm yiğitlere selamm olsun.