Yetişkinler çocukları adına karar verebilir mi?

Mavi
🕒 Konu sahibi 19 saat önce aktifti
Yetişkinler çocukları adına karar verebilir mi?​
 
Eğer çocuğu kendi kararlarını kendi alabiliceği yaşa ermişse veya 18 ini tamamlamış belli bir olğunluğa gelmiş ise Yetişkinler ( Anne - Baba ) onlar adına onalrdan habersiz kararlar almamalı. En nefret ettiğim şeydir. Ki böyle bir şey başımada gelebiliyor. Ters tepkiler veriyorum ve dediklerini yapmıyorum. Anne babamda olsa hiç kimse benim adıma ciddi kararlar alamaz. Uygulamam reddederim mahcupluğunu ben değil onlara yaşatırım. Böyleliklede birdaha öyle birşeye cesaret edemezler .
 
Ebeveyin cocugu sekillendirme hakki var ne yazik ki. Devletin kendi eliyle sekillendirmesinden daha mi masum? Degil elbette..
Ben cocuguma rehber olabilirim ama nr yapacagina ben karar veremem..
 
Ben çocukken kimse benim adıma karar vermedi veremedi hep kendi kararlarımı kendim verdim. Ama insan bazen neden her şeye ben karar vermek zorundayım diye düşünmeden edemiyor :)

Kiimse çocuğunun kötülüğünü istemez söz geçirebiliyorsa bazı durumlarda fark ve müdahale edilmeli diye düşünmekteyim.
 
He ben veririm ne olmus. (: Aslinda bu daha cok kararin ne konuda olduguna bagli. Diyor ki ben gidiyorum. Sen de tutup kizim uzak yerlere gitmek tehlikelidir ama kararini kendin ver mi diyeceksin.? Yolda kaparlar o özgüven asilamaya calistigin yavruyu. Isterse 18 yasini gecmis olsun. Desin ki biz karar verdik bu gece orada burada gezecegiz. Karar falan dinlemem ben kusura bakmasin. Harikalar diyarinda yasamiyorsak ben cocugum adina karar veririm. Tam bir yetiskin oluncaya kadar bazi kararlar vardir ki kendisi veremez. Ne deniyordu buna örümcek kafali ebeveyn mi, hi evet ondan. (:
 
Vermemeli.
Doğruyu ve yanlışı ayırt edebilmesi için vermemeli. Eğriyi ve doğruyu kendisi yaşayarak karar vermeli.
Ebeveyin, çocuğuna baskı uyguladıkca, çocuk daha çok itilir. İtildikce, çocuk ya asosyal olur, yada madde bağımlısı.
Ebeveyin görevi, eğriyi ve doğruyu söylemektir, karışmak, baskı yapmak değildir.
İleri de çocuklarım olduğunda, anneliğin dışın, arkadaş olacağım.
 
Aslında anne ve babalar çocuklarına yol gösterici olmalıdırlar. Hata yapsalar bile arkalarında olmalıdırlar.
Adı üstünde çocuk, anne baba için her zaman düşünceleri çocukça geleceği bir gerçektir ve şunu da düşünmeli çağ değiştikçe anne ve babalar pek de değişmiyor. Koruma iç güdüsüyle hareket ediyorlar.

Ben de anne olacağım bir gün. Çocuğum 18 yaşına gelmiş olsa dahi belli kurallar çerçevesinde yaşamalı. Böyle yetişmeli.
Ahlak kurallarını unutmamalı, görgüsünü ve nerden geldiğini unutmamalı.
Unutturmam.

Yaptığı hatayı gelip anlatabilmeli, ben başkalarından duymaktansa çocuğumun bana gelip her şeyini anlatabilmesini isterim.

25 Yaşında olup evlenmek isteyen erkekler var ki daha annesine ya da babasına benim sevdiğim kız var diyemeyen. Bu baskıcı bir aileden özgür ya da çoğu insana göre farklı kültüre adapte olmak isteyen çocuklar çıkar.
 
Yetişkinsem tabiki verebilirim, çocuksam veremez...:D
 
Şimdi bu konunun okadar ayrıntısını tartışmak gerekiyor ki anlatabilmek için. Mesela; olumlu olumsuz eleştirecek olursak, biz insanlar kişisel özellikler belirleyici olsa da genel olarak sorumluluk duygusu öğrenilen ve kazanılan bir beceridir. Hayatındaki her beceriyi öğreten ve geliştirmesine yardım eden anne-baba, sorumluluk duygusunun gelişiminde de büyük rol oynar. Örneğin ; çocuklar birşeyi en etkili olarak yaşayarak ve yaparak öğrenirler. Bu nedenle sorumluluk duygusunun gelişmesinde en etkili yöntemlerden biri çocuğun davranışının sonucunu yaşamasına fırsat vermektir. Tabii ki anne-babalar genellikle çocuklarını olumsuzluklardan koruma içgüdüsüyle bir çok şeye karışmak isterler, kendileri yaşayıp gördüğü için tecrübelerinden yola çıkıp öğretmeyi yeğler kısacası hayatı çocuklar için kolaylaştırmaya çalışırlar, ama bu içgüdü her anlamda yararlı olmaz. Bknz ; sabahları okul için giysilerini giydirmek, ayakkabıları bağlamak, ödevini yapmadan okula gidip de öğretmeninden uyarı almasın diye ödev ile ilgili araştırmaları yapmak :) tüm bunlar kısa sürede çocuğu olumsuz sonuçlardan korur gibi görünse de uzun vadede maalesef kişilik gelişimini, özgüven oluşumunu olumsuz olarak etkileme riskini taşırlar. Düşünsenize ? Biri her gün sizin için işlerinizi yapsa siz işinizi yapmak için çaba gösterir miydiniz? Çocuklar da doğal olarak anne,baba tarafından desteklenen becerilerini geliştirmeye ihtiyaç duymazlar, daha doğrusu duymuyor gibi görünürler ama bir gün anne-baba desteğini azalttığında o zaman büyük zorluklar yaşarlar. Çünkü zamanında gelişmeyen becerileri sonradan kazanmak için çok daha fazla emek harcamak gerekir. Buna da kimi çocuklar üşenir, kimi de nasılsa annem babam var der ebeveynlerin yapmasını bekler. Velhasıl koruma içgüdüsüyle hareket eden anne, babaların bazen çocuklarının kendi karar verebilmesini engeller. Söz hakkına tabi ki sahip olabilirler bundan doğal bir şey yok ama bana göre en mantıklısı görüşünü söyleyip kendi verdiği kararları YANLIŞTA olsa deneyip görmesini sağlamak mantıklı. TABİİ bu her konuda değil. Riski almaya değer konularda . Yani bence yol gösterici olmak adına karar vermekten daha etkili. Birazda KONUYA BAĞLI. Sonuçta biz insanlar nekadar olumlu yaklaşmaya çalışsakta birazda yetiştirilme tarzımızın etkisinde kalıp müdahale edebiliyoruz bir de bunun yaşantı ve görmüş geçirmiş yüzü var tabi.. Anlayacağın uzar gider.
 
Bazı ebeveynler gidiyor çoçuğun okuyacağı kitapları bile kendisi seçiyor. Sonra çocuk gidiyor kazık kadar oluyor. hangi gömleği seçeyim ygs'den hangi bölümü yazayım kimle evleneyim diye sana soruyor. Sonuç ortaya mıymıntı kendi başına karar veremeyen bir insan ortaya çıkıyor.
gidiyorsun 3 yaşındaki çocuk ısrar etti diye kendisini aşacak kitabı alıyorsun. çocuk o kitabı okumaya çalışıyor muhtemelen sevmiyor, böylece bir dahaki sefere yaşına daha uygun kitap alıyor. kendi kararlarını vermeyi, her şeyin göründüğü gibi olmadığını, yerine göre yardım istemeyi, hatalı olabileceğini ve verdiği kararların belli sonuçları olduğunu öğreniyor. uzun vadede sorumluluk sahibi şahane bir adam oluyor.
 
Belli bir yaşa kadar evet yetişkinler karar vermelidir ama bu süre zarfında çocukları ile konuşarak kararlar almalıdırlarki çocuklarda da özgüven eksikliği oluşmasın
 
Eski Türk Töresi günümüzde uygulansaydı isimsiz milyonlarca insan olurdu ülkemizde:)Çünkü eski Türk töresinde çocuk bir kahramanlık yapmadan ya da büyük bir av avlamadan isim koyulmazdı :)
 
Verebilir kesinlikle karar verme mekanızması olana kadar
 
İş seçimlerimi düşüncelerimi bile onlar yapıyor ediyor düşünüyor :)
 
Bazen lazim. Benim yerime bazi kararlari almalarini isterdim mesela. Belki daha az keske'm olurdu.
 
Coocuklari adina derken cocugun yasi onemli.

Benim.nazarimda iyi yetismis bir cocugun kendi kararini kendi verecegi bir durumdur fakat gozumde illaki yas siniri vardir oda 20 dir.
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri