Yeni Mk'Da Terk Sebebiyle Boşanma

imported_Sahra · Mayıs 4, 2013

YENİ MEDENİ KANUN’A GÖRE TERK SEBEBİNE DAYALI OLARAK
AÇILACAK BOŞANMA DAVALARI

Boşanmaya ilişkin hükümler 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 2. kitabının

2. bölümünde yer almaktadır. Boşanma sebepleri ise 161. madde ila 166. madde arasında düzenlenmiştir. Kanunumuza göre boşanma sebepleri; (1)zina

(2)hayata kast

pek kötü veya onur kırıcı davranış

(3)suç işleme ve haysiyetsiz hayat sürme

(4)terk

(5)akıl hastalığı ve (6)şiddetli geçimsizliktir.
Tarafların serbest iradeleri sonucu meydana gelen evlilik birliğinin yaşayabilmesi için ilk koşul; eşlerin bir arada yaşamalarıdır. Bir arada yaşama

evliliğin taraflara yüklediği temel görevlerdendir. Eşlerden biri

bu görevi haklı bir sebep olmaksızın yerine getirmekten kaçındığı takdirde

kanun koyucu diğer eşe öncelikle ihtar isteminde bulunma hakkı vermiştir. Geçerli bir ihtara rağmen

ortak konuta dönmeyen eş aleyhine boşanma davası açılabilir. Bu durum

“terk” adı altında 4721 sayılı Kanunun 164. maddesinde düzenlenmiştir. Bu hükme göre; “Eşlerden biri

evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerini yerine getirmemek maksadıyla diğerini terk ettiği veya haklı bir sebep olmadan ortak konuta dönmediği takdirde ayrılık

en az altı ay sürmüş ve bu durum devam etmekte ve istem üzerine hakim tarafından yapılan ihtar sonuçsuz kalmış ise; terk edilen eş

boşanma davası açabilir. Diğerini ortak konutu terk etmeye zorlayan veya haklı bir sebep olmaksızın ortak konuta dönmesini engelleyen eş de terk etmiş sayılır./ Davaya hakkı olan eşin istemi üzerine hakim

esası incelemeden yapacağı ihtarda terk eden eşe iki ay içinde ortak konuta dönmesi gerektiği ve dönmemesi halinde doğacak sonuçlar hakkında uyarıda bulunur. Bu ihtar gerektiğinde ilan yoluyla yapılır. Ancak

boşanma davası açmak için belirli sürenin dördüncü ayı bitmedikçe ihtar isteminde bulunulamaz ve ihtardan sonra iki ay geçmedikçe dava açılamaz.”
Bu hüküm eski Medeni Kanunun 132. maddesinde yer alıyordu. Buna göre; ihtar talebinde bulunabilmek için iki aylık ayrılık süresi gerekmekteydi. Hakim

çekeceği ihtarda diğer tarafa bir ay zarfında eve dönmesi gerektiğini ve buna uymaması durumunda aleyhine boşanma davası açılabileceğini bildiriyordu. Görüldüğü üzere yeni düzenleme ile 3 aylık ayrılık süresi

6 aya çıkarılmıştır.

İHTAR İSTEMİNDE BULUNMANIN KOŞULLARI:
1. Haklı Bir Sebep Olmaksızın Müşterek Konut Terk Edilmiş Olmalıdır:
Eşlerden biri

evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerini yerine getirmemek maksadıyla diğerini terk etmiş veya haklı bir sebep olmadan ortak konuta dönmemiş olmalıdır.
Eski Medeni Kanunda yer almamasına rağmen

4721 sayılı Kanuna göre; diğerini ortak konutu terk etmeye zorlayan veya haklı bir sebep olmaksızın ortak konuta dönmesini engelleyen eş de terk etmiş sayılır. Bu durumda evden ayrılmak zorunda kalan

ya da eve dönmesi engellenen kişinin talebi üzerine hakim

çekeceği ihtarda terk eden eşe

eşinin ortak konuta dönmesini engellememesi gerektiğini

buna uymaması durumunda aleyhine boşanma davası açılabileceğini bildirir.
Kanunda belirtilen sürelerde

haklı bir sebep olmaksızın ayrı yaşamış olmak gerekmektedir. Ayrı yaşama haklı bir sebebe dayanmakta ise

terk sebebiyle boşanma davası açabilmek mümkün değildir. Örneğin; boşanma davası açmakla eşler ayrı yaşama hakkını elde ederler. Böyle bir durumda ayrı yaşayan eş haklı bir sebebe dayanmaktadır. Hal böyle olunca ihtar kararı verilemez

verilse dahi hukuki sonuç doğurmaz. Yine evi terk eden eşin açtığı tedbir nafakası davası kabul edilmişse

eşin ayrı yaşamada haklı olduğu hükmen tespit edilmiş olduğundan bu süre içinde çekilen ihtar hukuki bir sonuç doğurmaz.
Eş

arzu ve ihtiyarında olmayan sebeplerle

evlilik birliğinden doğan yükümlülükleri yerine getirmeme gibi bir maksat taşımaksızın evi terk zorunda kalmışsa

bu hüküm uygulanmaz. Örneğin; bir eşin askerlik görevini yapmak üzere evden ayrılması

görev gereği başka bir ülkeye gitmesi

ceza evinde cezasını çekiyor olması diğer eşe terk sebebiyle ihtar çekme hakkını vermez.
2. Müşterek Konutun Terkinden İtibaren En Az Dört Ay Geçmiş Olmalıdır:
Hükme göre ayrılık

en az 6 ay sürmüş olmalıdır. Bu altı aylık süre iki bölümden meydana gelmektedir. Dört aylık ayrı yaşama süreci tamamlandıktan sonra

ihtara rağmen eş iki ay içinde eve dönmezse boşanma davası açılabilecektir. Bu husus gözden kaçırıldığı takdirde

dört aylık ayrılık süresi altı aya çıkarılmış olur ki

Kanunda yazılı sürelerin hakim veya taraflarca değiştirilmesi mümkün değildir.
İHTAR İSTEMİ VE ŞEKLİ:
Davaya hakkı olan eşin istemi üzerine hakim

esası incelemeden yapacağı ihtarda terk eden eşe iki ay içinde ortak konuta dönmesi gerektiğini ve dönmemesi halinde doğacak sonuçları bildirir.
Hakim

eşinin haklı bir sebep olmaksızın evi terk ettiğini beyan eden tarafın iddiası ile bağlı kalarak eşe ihtar çeker. Bu ihtarda

eşin seçtiği konutun açık adresini

tebliğ tarihinden itibaren iki ay içinde eve dönmesi gerektiğini ve aksi takdirde aleyhine boşanma davası açılabileceğini bildirir.
27.03.1957 tarihli İBK’ya göre; “Terk nedeniyle boşanma davasına temel olmak üzere ihtar yapılması istendiğinde hakim

bu istemi yerine getirmek zorundadır. İhtarın yapılması hakime işin esasını araştırma yetkisi vermez. İhtar yapılması sonuç doğurucu (nihai) nitelikte olmadığından bu tür işlemler temyiz edilemez.”
Yine aynı karara göre ihtarı yapan hakimin ihtarnameye

eşin gideceği yerin açık adresini ve terkin mahiyetine göre icap ederse ve ihtarı yaptıran talep etmişse o yere gitmek için işin emrine amade kılınan para miktarını ve bir ay (eski Medeni Kanun döneminde) zarfında gidilmesi lüzumunu ve gidilmemesi halinde de bunun müncer olacağı neticeyi yazması gerekmektedir.
Buna göre ihtar isteminde

eşin davet edildiği yerin açık adresi yer almalı

iki ay içinde gidilmemesi durumunda aleyhine boşanma davası açılabileceği belirtilmelidir. Ayrıca davet eden talep etmişse

eşin yol masrafı için ödenen para miktarı da belirtilir. Hakim

eşin haklı bir sebeple evden ayrılıp ayrılmadığını

davet edilen evin bağımsız nitelikte olup olmadığını

vs. araştıramaz.
Müşterek konutu terk eden eşini

müşterek hayatın devamına imkan verecek şekilde döşenmiş

maddi ve manevi bağımsızlık teşkil eden eve davet eden eş

ihtar dönemi boyunca eşi eve geldiğinde hiçbir sıkıntıya uğramadan eve girebilmesini sağlayacak tedbirleri almakla yükümlüdür. Bu sebeple

ihtar talebinde bulunurken

eve ait anahtarın kolaylıkla alınabileceği evin açık adresinin ve anahtarı verecek şahısların isimlerini ihtar kararına yazdırmalı ve bu açıklığı taşıyan ihtarı eşine tebliğ ettirmelidir. Aksi takdirde 2 aylık süre içinde ya bizzat kendisi evde beklemek zorunda kalır

ya da eşi eve geldiğinde onu bahanesiz biçimde eve alacak bir şahsı sırf bu amaçla hazır bulundurmalıdır. Bu şartlar gerçekleştirilmeksizin eş davet edilmiş ve davet üzerine gelen eş

eve girme imkanını bulamamışsa

dava reddedilir.
Ancak

ihtara uyarak davet edildiği eve gelen eşe düşen yükümlülük de vardır. O da içeriye giremediğini

ya da eve alınmak istemediğini belgelendirmek durumundadır. Bu belgelendirme hakime başvurularak HUMK’un 368 ve sonraki maddeleri uyarınca delil tespiti yoluyla yapılabileceği gibi

zabıtaya veya muhtarlığa başvuruda bulunularak

onların tutacağı tutanakla tevsik biçiminde de olabilir. Hiç birinin mümkün olmaması durumunda ise eş

olaya tanık olan şahısları dinletmek suretiyle iddiasını ispatlamalıdır.
Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 14.03.1990 tarihli kararına konu teşkil eden bir olayda

davalı eş ihtara uyarak yasal süre içinde davet edilen eve gitmiş

kapıyı ısrarla çalmasına rağmen açılmadığını beyan ederek noter aracılığıyla durumu tespit ettirmiştir. Yargıtay 2. Hukuk Dairesi

bu durumda noterin görevli olmadığını

durumun Mahkeme tarafından tespit edilmesi gerektiğini bildirmektedir. HGK ise

noter aracılığı ile yapılan tespitin Noterlik Kanununun 61. maddesine aykırı olmadığını

fiili durumu belgeleyen bir belge niteliğinde olduğunu belirterek

eve giden eşin kanuni yükümlülüğünü yerine getirdiğine karar vermiştir. (1990/31 E

1990/169 K)
Yine Yargıtayın 1988/6983 E

1988/8189 K sayılı kararına göre; “Konuta dönmesi için kendisine ihtarda bulunulan eşin

bu ihtara uyduğu ve fakat diğerinin eşin eve girmesini temin etmediği anlaşıldığına göre öncelikle davanın reddine karar verilmelidir. Bu somut olgulardan sonra davacının eşine anahtar göndermesi sonuca etkili değildir.”
Eşini eve davet eden diğer eş

eve geliş için harcayacağı yol parasını vermelidir. Bunun miktarını kendisi tayin edebileceği gibi

hakimin takdirine de bırakabilir. İhtar kararında bu husus da belirtilir. Bu para

eşi sıkıntıya sokmamak amacıyla konutta ödemeli olarak gönderilmelidir. Yargıtay kararlarına göre; eş yurt dışına çağrılıyorsa

sadece gidiş parasının değil

eve kabul edilmemesi veya evin bağımsız olmaması gibi bir sebeple geri dönmek zorunda kalması halinde yurda dönüşünü temin edecek yol giderini de karşılamaya yetecek miktarda olmalıdır. Kanunda belirtilen 2 aylık süre paranın teslim tarihinden itibaren işlemeye başlar. Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin bu konuya ilişkin

13.02.1989 tarihli bir kararına göre de; “...İhtar kararında davet edilen eş için yol parası öngörülmüşse

bir aylık (eski Medeni Kanuna göre) dava açma süresi

paranın alındığı tarihte başlar. 1989/250 E

1989/1048 K)
Eşini yurt dışına çağıran diğer eş

onun çağrılan ülkede süresiz oturmasını sağlayan şartları da hazırlamakla yükümlüdür. Eş

böyle bir işlemi yapmaya

yurt dışına gidip oturma izni almaya zorlanamaz. Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin bu konuya ilişkin bir kararında şöyle denilmektedir: “İhtarın hukuki sonuç doğurabilmesi için

davalının misafir olarak değil

devamlı olarak Hollanda’da oturması için o ülke resmi makamlarınca verilmiş belgenin de alınması

bu belgenin ihtar kararı ile birlikte davalıya gönderilmesi gerekir.(1993/7171 E

1993/8041 K)”
Evin Seçimi:
Eski Medeni Kanunun 152. maddesine göre

evin seçimi kocaya aitti. Dolayısıyla kocanın seçip davet ettiği eve

kadının müdahale etme imkanı bulunmamaktaydı. Sadece diğer haklarda olduğu gibi

bu hakkın da kötüye kullanılması durumunda Kanun bu durumu korumuyordu (MK 2. madde). Örneğin

bacağı sakat olan eşini asansörü bulunmayan bir evin 7. katına (imkanı olmasına rağmen asansörlü bir ev tutmak yerine) davet eden eş hakkını kötüye kullanmış sayılıyor ve yaptığı ihtar geçerli kabul edilmiyordu.
4721 sayılı Kanunun 186. maddesine göre ise

eşler oturacakları konutu birlikte seçerler. Bu durumda

davet eden eşin seçtiği evi onaylamayan

uygun bulmayan diğer eş bu eve gitmek zorunda değildir. Eşler yaşayacakları evi birlikte seçeceklerdir. Bu konuda uyuşmazlığa düşmeleri durumunda

eşler MK’nın 195. maddesi uyarınca ayrı ayrı veya birlikte hakimin müdahalesini isteyebilirler. Hakim

eşleri yükümlülükleri konusunda uyarır

onları uzlaştırmaya çalışır ve eşlerin ortak rızası ile uzman kişilerin yardımını isteyebilir.

164. Maddeye Dayalı Olarak Açılacak Davanın Dinlenebilmesi İçin Aranacak Koşullar:
Hukuk Genel Kurulunun bir kararında da belirtildiği gibi

bu davanın dinlenebilmesi için; ihtara rağmen eşin eve dönmemiş olması

ihtara uymamakta haklı bir nedeninin bulunmaması

ihtarın samimi bir arzunun ürün olması

çağrılan evin bağımsız

güvenli

gereksinimleri karşılayacak nitelikte ve sosyal yaşantıya uygun olması gerekir. Bunları ayrı ayrı incelersek;
- İhtara rağmen eve dönmeyen eş

haklı bir nedene dayanıyorsa açılan dava reddedilir.
- Bağımsız ev koşulu: Davaya hakkı olan eş

bağımsız ve haline uygun bir ev döşemiş olmalıdır. Bu ev

ayrılık süresi boyunca (4 ay) ve ihtardan sonra da 2 ay süreyle eş için hazır tutulmalıdır. Buna uyulmamış olması ihtarı geçersiz kılar. Bu durumda açılan boşanma davası reddedilecektir.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin bu konuya ilişkin 11.09.1990 tarihli kararına göre; davacı kocanın çalıştığı yerde haline uygun bir ev hazırlayıp

eşini oraya davet etmesi gerekir. Kocanın eşini çalıştığı yerin dışındaki bir mahalde hazırladığı eve çağırması aile birliği kavramı ile bağdaşmaz. Çünkü asıl olan

eşlerin birlikte yaşamalarıdır. (1990/2020 E

1990/8170 K sayılı kararı)
Hazırlanan ev manen ve maddeten bağımsız olmalıdır. Evde anne-baba

kardeş gibi şahısların bulunması evin bağımsızlığına engel olur. Ev

sadece eşlere tahsis edilmiş durumda olmalıdır. Ancak Yargıtay 02.11.1995 tarihinde verdiği bir kararda

davette bulunan eşin bakım ve gözetimine muhtaç bulunmayan ana-baba ile birlikte oturulan evin manevi bağımsızlığından söz edilemeyeceğini belirtmiştir. Bu karardan

davacı eşin ailesinin onun bakım ve gözetimine muhtaç olması durumunda

onlarla birlikte yaşanılan evin manevi açıdan bağımsız olarak kabul edileceği sonucu ortaya çıkmaktadır. (1995/10639 E

1995/11057 K sayılı karar)
Evin bağımsızlığı şartı aranırken

ailenin ihtiyaçlarını karşılayacak nitelikte olmasına

tarafların ekonomik ve sosyal durumuna uygun olmasına dikkat edilir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu

04.05.1994 tarihinde verdiği bir kararında bu konuya değinmiş ve tuvaletinden başkalarının da yararlandığı evin bağımsızlığından söz edilemeyeceğini belirtmiştir. (1994/75 E

1994/294 K sayılı kararı)
Eşin çağrıldığı apartmanın başka bir dairesinde

davet eden eşin anne-babasının

ya da yakınlarından birinin oturması evin bağımsızlığını ve ihtarın geçerliliğini etkilemez. Ancak

anne ve babanın oturduğu evin bulunduğu avlu içindeki ve bazı ortak kullanım alanlarına sahip evin bağımsızlığından söz edilemez. ( 17.01.1990 tarih

1989/605 E

1990/4 K sayılı Yargıtay HGK kararı)
Yargıtay HGK bir başka kararında; davacının babasının dükkanında çalıştığını

anne ve babasının davalıya karşı olduklarını (bu durumun tanık beyanlarıyla doğrulandığını) belirtmiş ve madden ve manen babasına bağlı olan davacının eşini davet ettiği evin bağımsızlığından söz edilemeyeceğini bildirmiştir. Kanımca bu husus

davet edilen evin bağımsızlığını etkileyecek nitelikte değildir. Ancak böyle bir durumda

örf ve adet dikkate alındığında ihtarın samimiyeti tartışma konusu yapılabilir.
- İhtar

samimi bir arzu ve düşüncenin ürünü olmalıdır. İhtar gönderen eş

eşini evlilik birliğini sürdürmek için değil de

sırf boşanmayı sağlamak

ya da eşine kötü muamelede bulunmak gibi bir düşünceyle çağırıyorsa bu ihtarın samimiyetinden söz edilemez.
Yargıtay

Kanunda öngörülen dört aylık (eski Medeni Kanuna göre ise iki aylık) sürede evi terk eden eşin her türlü olayın etkisinden kurtulacağını kabul etmekte ve bu sürelere uyularak çekilen ihtarı geçerli kabul ederek

şartları oluşmuşsa boşanmaya karar verilmesi gerektiğini belirtmektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1989 tarihli bir kararına (eski Medeni Kanun döneminde) konu teşkil eden olay şöyledir:
Davalı kadın kocası tarafından bir çok yerinden yaralanmış

bu sebeple evi terk etmiştir. Bunun üzerine davacı eş

Kanunda belirtilen süreye uyarak eşine ihtar çekmiştir. Buna rağmen davalı eve dönmemiştir. Yerel Mahkeme

davacının Kanunda belirtilen sürelere uyduğunu ve buna rağmen eşi eve dönmediği için tarafların boşanmalarına karar vermiştir. Temyiz üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesi “Terk tarihi ile ihtar isteği tarihi arasında geçen zamana göre davalının aldığı yaralar sebebiyle olayı unutacak kadar bir süre geçmeden ihtar isteği bulunduğu anlaşılmaktadır. İhtarın samimi bir arzunun ürünü olduğu kabul edilemez.” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirtmiştir. Yerel Mahkemenin kararında direnmesi üzerine dava HGK’ya intikal etmiştir. HGK ise

Kanunun kabul ettiği iki aylık sürenin kötü olayların etkisiyle evi terk eden eşin

bu olayların etkisinden kurtulabilmesi amacıyla konulduğunu belirtmiş ve davalının kötü olayların etkisinden kurtulmadığını öne sürerek eve dönmemezlik edemeyeceğini kabul etmiştir. Bu sebeple de salt çoğunlukla direnme kararının onanmasına karar vermiştir. Karşı oy yazısında ise; ihtarın geçerliliğinin uyuşmazlık konusu olmadığı

ancak davalının maruz kaldığı muamelenin mahiyeti ve niteliğine göre ihtar gönderen kocanın bu davette samimi sayılamayacağı belirtilmiştir. Kanunda belirtilen sürelerin sadece ihtarın geçerliliği için öngörüldüğünü

bunun yanında ihtarın samimiyetinin ayrıca değerlendirilmesi gerektiğini bildirmiştir(1989/274E

1989/408K).
Kanunda öngörülen süreler

gerçekten de taraflar arasında yaşanan tatsız olayların etkisinin ortadan kalkması için öngörülmüştür. Kanun koyucu

evi terk eden eşin bu sürede

yaşadıklarının etkisinden sıyrılacağını kabul etmiş ve tarafların tekrar bir araya gelerek ortak hayatı sürdürebilecekleri düşüncesiyle hareket etmiştir. Eski Medeni Kanunda ihtar çekebilmek için gerekli süre iki ay iken

yeni Medeni Kanunda bu süre dört ay olarak kabul edilmiştir. Bu da toplumun geçirdiği evrelerin

sosyolojik yapıdaki değişikliğin bir sonucudur. Zira bu değişiklik sonucu

evi terk eden eşin yaşadıklarının etkisinden kurtulabilmesi için öngörülen süre uzatılmıştır. Bu hususta Yargıtayın görüşüne katılıyorum. Ancak

sadece Kanunda belirtilen sürelere uyularak çekilen ihtarı geçerli kabul etmek suretiyle boşanmaya karar vermenin doğru olmadığı kanaatindeyim. Kanun koyucunun burada güttüğü amaç

evi terk eden eşe yaşadığı kötü olayların etkisinden kurtulması için gerekli zamanı tanımak ve yapılabiliyorsa

evlilik birliğinin devamını sağlamaktır. Bu durumda

haklı bir sebeple evi terk eden eşe

bu sebebin etkisinden kurtulabilmesi için makul bir süre tanınmalı ve Kanunun öngördüğü süreler bu makul sürenin bitiminden itibaren başlatılmalıdır. Hatta eşin samimi olup olmadığının tespiti açısından

bu makul süre içinde her hangi bir barışma girişiminde bulunup bulunmadığı da araştırılabilir. Aksi takdirde

Kanunun ruhuna uygun bir sonuca varılamaz.
Elbette ki bu durum

yani davalının evi terk etmekte haklı olması ona hayat boyu eşinden ayrı yaşama hakkı vermez. Makul bir süre sonunda haklılık ortadan kalkar. Ancak bu sürenin belirlenmesinde her somut olayın şartları kendi içinde değerlendirilmeli ve buna göre karar verilmelidir. Bu makul süreyi kesin olarak belirler ve sınırlarsak

bir diğerine göre atlatılması çok daha zor olaylar yaşamış olan eşi mağdur etmiş oluruz. Örneğin; eşi tarafından hakarete uğrayan bir kişiyle

bıçaklanan bir kişiden aynı makul süre içinde yaşadıklarını unutmasını beklemek haksızlık olur. Bu durumda

davanın reddedilmesi için davalının evi terkte değil

eve dönmemekte haklı olduğunun kanıtlanması gerekir.
Davalı eş

evi terk etmekte onu haklı kılan olayın devam etmekte olduğunu ispat ettiği takdirde

geçerli bir ihtar bulunmasına rağmen terk sebebine dayalı olarak açılan boşanma davasının reddi gerekir. Bu da bize

ihtarın geçerli olmasının başlı başına davanın kabulü için yeterli bir sebep olmadığını

haklı sebebin devam ediyor olmasının boşanma kararı verilmesine engel olacağını göstermektedir.
Aynı Davada Terk ve Geçimsizlik Sebebine Birlikte Dayanılmış Olması:
Aynı olayda

terk ve geçimsizlik hukuki sebebine birlikte dayanılamaz. Zira

bir kimse ihtar isteminde bulunmakla ortak hayatı devam ettirmek arzusunda olduğunu

önceki olayları hoş görüyle karşıladığını kabul etmiş olur. Buna rağmen geçimsizlik sebebiyle boşanmak istemesi hukuken mümkün değildir; zira af ile bu durum ortadan kakmıştır. Bunun yanında

geçinemediğini beyan ederek boşanma arzusunu dile getiren bir şahsın

ihtar isteği samimi bir arzunun ürünü olarak kabul edilemez. Eşini müşterek eve davet ederek

birliği devam ettirme arzusu ile geçmişteki olaylar sebebiyle boşanma arzusu bir arada kabul göremez. Dolayısıyla böyle bir durumda çekilen ihtar

hukuki sonuç doğurmaz. Bu durumda her iki sebebe dayalı olarak da dava reddedilir

Foruma hoş geldin 👋, Ziyaretçi

Yeni Mk'Da Terk Sebebiyle Boşanma

imported_Sahra