Yazıyor... Yazıyor... Yazıyor...

Yazıyor... Yazıyor... Yazıyor...


Yazmak, düşününce o kadar basit bir eylem ki... Aklımızdan geçenlerin, düşüncelerimizin, sözcüklerimizin gücünü yazıyla daha da vurgularız halbuki. Yazmak eylemi düşünce de ne kadar basitse eline kalemi alınca bir o kadar ciddi bir iş oluyor.

Yazı deyip geçmeyelim, yazıyla başlamadı mı insanlığın tarihi? Yazıyla öğrenmedik mi biz dünü, geçmişi? Yazı, akan zamana, geçen asırlara, tarihe bıraktığımız bir izdir.

Yazdıkça keşfettik kendimizi. Ben, küçüklüğümde sayfalar dolusu yazardım. Gördüğüm her şeyi müthiş bir hazla yazardım. Büyüdüm, durmadan yazıyorum. Yazdıkça benden bir şeyler kopuyor da sözcüklerde, kalemin ucunda hayat buluyor gibi. İşte ben buyum: Yazdıklarım.

Bazen çalakalem; bazen günlerce okumanın, düşünmenin birikimidir yazmak. Elim kalem tutuyor ki neden durayım! Bir gün ölüm meleği gelip de kalemimi kırana kadar yazacağım. Benliğimden dökülenler kalemin ucu ile sadece kağıda dokunmayıp akla, yüreğe, tenlere dokunacak.

Bağıracak sözcüklerim, bir çocuk gibi: Yazıyor... Yazıyor... Yazıyor...

Adaletsiz dünyaya olan sövgülerimi,
Samimiyetsiz samimiyetlerin mide bulandırıcılığını,
Paraya tapanların değersizliğini,
İnsanlıktan uzakların acınası, sefil durumlarını,
Namus bekçisi geçinip de her türlü namussuzluğu yapanlara nefretimi...

Yazıyor... Yazıyor... Yazıyor...
Güzel günlerin derinliklerimizde, çok uzaklarda olduğunu...

Yazıyor... Yazıyor... Yazıyor...
Kalemin, kılıçtan keskin olduğunu,
Sözcüklerin gücünü...

Yazıyor... Yazıyor... Yazıyor...
Sevgimi, nefretimi, kızgınlığımı, kırgınlığımı, inancımı, özlemimi... Benliğimin izlerini!​

17.15
25/01/2020​