Yazgıtay

R
⚪ Konu sahibi son olarak 6 gün önce görüldü
Verdiğim mücadeleyi fazla mı boşverdim yoksa umudumu mu kestim anlayamıyorum. Geçiyor mu yoksa alışıyor muyum ya da farkında olmadan kayboluyor muyum, bilmiyorum. Düzene ayak uyduramıyorum. Bu durum canımı fazlasıyla yakıyor. Zorunda olmak, istemediğim bir çok duruma göz yummak gibi. Gram mutlu değilken her şey çok normalmiş gibi etrafa yalancı gülücükler saçmak gibi. Aile, arkadaşlar ve yaşam içinde yapılması gereken onca eylem gibi. Sorgulanmak ve beklenmek gibi..

Etrafımdaki insalar bir şey bekliyor benden. En basit deyimiyle “konuşmamı.” Oysaki bazen ne kadar zorlanıyorum, bilmiyorlar. Benim canım yanıyor ama acı çekemiyorum. Gök yüzüne bakıyorum, nefes alamıyorum. Gecem ve gündüzüm. Ya biliyorsam düzenin içine hapsolacağımı?

Yaşam bir körlük ve ben bunu kalbimi kör ettiğimde anlayabildim. Bu yüzden ruhumu özgürlüğe çıkarmayı arzuluyorum. Göremememin sebebi işte bu yaşam! Doğruluğuna yemin ederim ki ben yaşayamıyorum. İçimdeki fırtınayı dindirebilmek için kalbimi açıp, gözlerimi kapayacağım. Ve kendimi sonsuza dek özgür kılacağım..
 
Bazı yaşanmışlıkların çevresinde dolanıyorsun ve yaşanmasını istediğin ancak yaşanamayanların. Bu yüzdendir, bir girdap içinden çıkamadığını hissedişlerin. Oysa yaşanabilecek bir çok olasılık var, bu girdaptan çıkarsan. Değiştiremeyeceğin yargıların, düşüncelerin içinde, kendini ifade etmeye çalışıyorsun. Kendini anlatmaya devam edecek misin? Kendini, kendine aklamaya. Yoksa gerçekten yeni günü, yeni olasılıkların gelişini ve değişimi, yeniden doğmuş gibi kabul edecek misin?
 
Seni yargıladıkları şey, kendin olmaya çabalamak. Özgürleşme isteğin, kendi ayaklarının üstünde durabileceğini göstermen, biraz huzur arayışın. Bu huzur kimin için paradır, kimin için mutlu bir ilişki, kimin için kariyer başarısı, kimin için ise yalnızlıktır. Ne kadar çığlık atsan da, insanlar şikayetçi biri olarak algılıyor seni. Oysa herşeyi kolaylaştırabilirler, biraz çaba gösterseler. Senin gösterdiğin çaba, değişmek ve değiştirmek için attığın bütün adımlar karşılığını bulacak. Elinden geleni yaptın, biraz da onlar çaba göstersin. Sen kurtarıcı değilsin!
 
Sonra şöyle olacak. Yaptığın, yapmadığın her şey tek bir düşüncede toplanacak. O düşüncelerde hep yapamadıkların ağır basacak. Söyleyemediklerin, cesaret edemediklerin, kaçtığın, değerlendiremediklerin. Yaptıklarını görmezden geldikçe böyle devam edecek bu.

Oysa bazen kaçtığın için şu an daha iyi durumdasın. Oysa değerlendiremediklerin, seni bu noktaya getirdi. Oysa söyleyemediklerin, bir süreci kısalttı bazen. Haklı çıkıp ne yapacaktın ki? Ne değişecekti. Haklı çıkana kadar harcadığın zamana yazık olacaktı sadece.

Bu yüzden, asıl seni buraya kadar sırtında taşıyan, kendini gerçekleştiren “yapamadım” diye düşündüklerin. Yapsaydın, söyleseydin, şu an yarı yola bile gelememiştin. O kaosun içinde kaybolmuş bir ruhtun.

Her şey, olması gerektiği gibi. Sakin ol!
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri