kucukken en nefret ettigimiz seydi. yalvarirdik anneme babama n'olur koyde durmayalim diye. bocek, sinek, yilan, akrep hersey vardi. bizimkilerin sesi her gordugu bocek sinekte yukselince tum mahalle anlardi aha Alamancilar geldi diye :p diger kuzenler mesela koye gelmiyodu. anneme bi kac defa "ama onlar da gelmiyo" diye soze baslayacakken tokadi yemistim. bazen 10 gun kalirdik cildirirdim. buyuyunce tabi bu 3 gun oldu, 1 gun oldu, sonra sadece gunu birlik ugramak oldu. ya bizimkiler de birakmazdi ki gezelim. anca beraber kanca beraber. kendileri gitsin buyuklerini gorsun derdim. o zamanlar kizardim ama simdi daha iyi anlayabiliyorum bizimkileri. iyiki gitmisiz, kalmisiz, zaman gecirmisiz. cok sevdigim aile buyuklerim artik hayatta olmayinca degerini daha iyi anliyosun. ya birde koyden gidince babaannem arkamizdan aglardi. arabadayken arkaya bakardim ve o oyle durur aglardi. bi o zamanlar kalasim vardi, kiyamiyodum. varligimizdan hepsi okadar zevk aliyordu ki. neyse, hala adetimiz degismedi ama. annemin dedigi gibi: persembe pazara, cuma mezara :p haftanin bu iki gunu ne yapacagimiz herzaman belli
