Yaşlanıyorlar

Annem döndü. Babam iki hafta sonra ameliyat olacak. Çapkın velet de kasırga nedeniyle bir haftalığına geldi gitti, bir süre daha gelemeyecektir.
Eskisi gibi, özgür, kendi ayakları üzerinde durabilen, ailesine yetebilen bir kadın olmayı dilediğimde hayattaki yeni sınavımın böyle heybetli olacağını tahmin etmemiştim. Herhalde “Neler neler yaşadım, bundan sonra bana bir şey olmaz” ile “Yetişkin bir birey olmayı, birilerine faydam dokunmasını çok özledim”in karışımından oluşan düşünceler silsilesiydi yeni sınavdan beklentimi düşük tutmamın sebebi.
Maalesef, hayat böyle işlemiyor Bolahenk. Geçmişte yaşananlar, gelecekte yaşanacaklardan muaf kılmıyor kimseyi. Payına düşeni, adil olduğunu düşünüp düşünmediğine bakmadan, şatafatlı bir şekilde servis ediyor. Ve sen, başına gelenleri kontrol edemediğini ama başına gelenlere verdiğin tepkiyi kontrol edebileceğini kendine defaatle hatırlatıyorsun.

Dün akşam, Amanda olan biteni anlatırken gözlerinin doluşunu izledim. Çok iyi biliyorum insanın anne ve babasının hastalandığını izlemesi ne kadar zordur. Özellikle konulan tanı ölüm fermanı niteliğindeyse, çok zordur. Sana anlatıyorum ama sen de farklı durumda değilsin dedi. Doğru zaman olduğunu düşünmediğim için, gülümsemekle ve birbirimize destek olacağımızı söylemekle yetindim.
Olsun, Bolahenk. Zamanı durduramıyoruz ki, yaşlanıyoruz. Onlar da yaşlanıyorlar.
“Annem ve babam yaşlanıyorlar” cümlesini kurabiliyor olmanın ne kadar büyük bir lüks olduğunu unutmadan, bize sunulan sınavla başedeceğiz. Dualar, böyle durumlarda ruhumuza yelpaze olmak ve huzur bulmak bulmak adına sığınmamız için yok mu zaten?

Başetmenin başka bir yolunu biliyorsan, söyle lütfen.
Öpüldün Bolahenk.