Yasak Mektup

Gözümden hüzün ile çıkan sade göz yaşlarım
Sanki beni teselli etmeye çalışıyormuş gibi gıdıklıyor yüzümü
Belki boşuna ağlıyorumdur hissi veriyor azda olsa
“Sözlerimi bitirmeseydim de birkaç saniye daha bakabilseydim sana “ hissi gibi

Ama sözlerim bitince gözlerime bakman daha ağır bastı bitirdim , nefesim yetmedi
Bugün ne yapacağı mı bilmiyorum , hep unutmuşum sensiz ne yapardım ki önceleri
Sanki onurlu oldum sana kızınca,bağırınca oysa o kadar değildi suçun yada ne biliyim..
Bugün duygularım onurumu ayaklar altına aldı ağladım , bizim olmayan ilk yarınım da

Evet doğru duydun demin , bizim değil benim yarınlarım artık
Aynı senin hiç benimle paylaşmadığın yarınların gibi
Bugün duygularım yine onurumu ayaklar altına aldı ağladım yine benim olan o koca günüm de
Gözlerim alışık olmadığımdan şişti yalnız benim olarak baktığım ilk karanlığımda

Belki içinden geçiyordur şimdi ”maden bu kadar kıymetli niye …”diye sözlerine başlıyorsun belki
Oysa bilmiyorsun ki seninle birlikte değeri arttı aynı üstünden yol geçecek bir tarla gibi
Sen gidince satılığa çıkartmadım tıpkı huysuz , inatçı bir yaşlı amca gibi
Sensiz sanıyor musun ki üstünde tarım yapabileceğim şimdi

Sus , hissediyorum şimdi yasak mektubuma çarpan tap taze nefesini “ne alaka tarla” diyorsun demi
Bence de ne alaka diyorum ben , biçemedik ki ektiklerimizi
Sulamakta yetmedi göz yaşlarımla bu humus dolu araziyi
Yıllar mahsullerini değiştirdi ama tarla hep aynı değil mi

Oğuzhan Subaş