Yaramaz Sincap Munu

Yaramaz Sincap Munu

bir varmış bir yokmuşâ€¦ Önce zamanla, kalbur saman içerisinde, pireler berber iken, develer ise tellal iken; ben de dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Uzak mı uzak diyarların birisinde sevgi vatanının içinde devasa bir bahçe varmış.
Bu bahçede tonton bir dede yaşarmış.
Tonton dede tüm gün bahçe içinde dolaşır, bahçeye yeni fidanlar, sebze ve meyveler ekermiş.
Meyveler- sebzeler büyüdüğünde rengârenk gözükür, çiçek açan ağaçlar bahçeyi sanki bir fotoğraf durumuna dönüştürür.
Onlara gözü gibi bakan bu tonton dede, süreyi geldiği zaman yetiştirdikleri toplar, çok büyükte bahçeden çıkan meyve-sebzelerle tüm bir kışı aç kalmadan geçirirmiş.
Gel vakit git vakit bu güzel bahçeye bir gün tilki dadanmış.
Tilki kurnazlığı ile ünlü ya kendini defa iyi kamufle ettiğinden tonton dede onu bir türlü yakalayamıyormuş.
Tonton dedenin bahçesindeki meyve ve sebzelerden yiyen bu utanmaz tilki, tonton dede bahçeden uzaklaşınca hem ağaçlara hatta tavukların bulunduğu kümese dadanırmış.
Bahçede yanlızca meyve ve sebze yokmuş tabi.
Tonton dedeye her sabah yumurta veren tavuklar, süt veren inekler ve yemyeşil çimlerde koşturan minicik, sevimli mi sevimli sincaplar da yaşarmış.
Bu sincaplardan birisi de yaramazlığı ile ünlü olan Munu imiş.
Munu anne ve babasının uyarılarına aldırmadan tonton dede bahçeden ayrıldığı gibi bahçeye dadanan ve tavukları kümesten kovalayan tilkiyi izlermiş.
Tilkiyi seyretmek için de en yüksek ağaçların birinin tepesine çıkarmış.
Günlerden bir güm yaramaz sincap Munu yeniden anne-babasını dinlemeden her zamanki ağacına tırmanarak tilkiyi beklemeye başlayarak.
Fakat o da ne! Aniden öyle bir fırtına kopmuş ki zavallı küçücük sincap Munu ağacın tepesinde kalakalmış.
Bu rüzgârda ne aşağıya inebiliyormuş, ne de bağırabiliyormuşâ€¦
Küçük sincap Munu ağaç üstünde canını kurtarmaya çalışırken ağacın altında kendine kahkahalarla gülen tilkiyi görmüş:
TİLKİ: ‘Seni yaramaz sincap Munu, seni… Demek her akşam ağaç tepesine çıkıp benim neler yaptığımı izliyordun! Ağaç tepelerinde gezeceğine benim yaptığım gibi deliklere sığınsaydın bu tür olmazdı.
Şimdi sen oradan sebep ineceğini düşünedur, ben gidip şu kümesteki tavuklara dadanayım’ demiş.
Sincap Munu üzülse de tilkiye bişi söylememiş.
Tilki onu ağacın tepesinde bırakıp giderken Munu bir henüz anne-babasının sözünden çıkmamaya soz vermiş kendiliğinden.
Munu tam ağlamaya başlayacakken şiddetle esen fırtına aniden durulmuş.
Sincap Munu aniden ne olduğunu anlayamasa da derhal ağaçtan inmeye başlayarak.
O sırada bahçenin içeren tonton dede de rüzgârın dinmesini fırsat bilerek haneden çıkıp kümese doğru yürümeye başlayarak.
Munu o anda tilkinin içeride olduğunu hatırlamış.
Tonton dede kümesi açtığı anda aylardır aradığı tilkiyle karşı karşıya kalmış.
Öfkesinden ne gerçekletireceğini bilemeyen tonton dede başlayarak Munu’yu kovalamaya.
Bunu gören köpekler durur mu? Onlar takılmış Munu’nun peşine.
Çünkü tonton dede bundan sonra yaşlıymış ve süratli koşamıyormuş!
Munu uyanık tilkiyi kovalayan köpekleri görünce samimi içe sevinmiş.
Çünkü az evvel ağaç tepesinde yardıma gereksinimi olduğu halde bu tilki kendine takviye etmemiş.
Fakat ardından kendine kızmış küçücük sincap Munu.
Kurnaz tilkinin köpekler doğrulusunda kovalandığını gören Munu, az evvel kendisinin de bir belayı zar zor atlattığını düşünerek, açıkgöz tilkinin başına gelen bu vaziyete hiçbir zaman gülmemiş.
Çünkü atalarımız ne demiş: ‘Gülme komşuna, gelir başına…’
Minik sincap Munu ve açıkgöz tilkinin masalı böylelikle nihai bulmuş.