Hepimiz çocukken elbette bısıkletle oynarken skutura binerken patenle kayarken hep biryerlerımızı çarpardık ve ağlamaya baslardık.cok derin olmazdı acı bir krem bir kolonya ve yarabandı sürüp gecerdık ah o kucuklugumuz eskıden bışeylerı sararak yaraların hemen duzelecegını zannederdik şimdi ise cok derin o yaralar.nekadar kapatmaya calıssakda kanamaya devam ediyor acılarımıza merhem sürmeye çalışırken birdaha düşüyoruz bir defa daha sarıyoruz ağlamıyoruz ama ıcımız okadar acıorki bişeyler saplanıyor sanki pişmanlıkla umutsuzluklarla hayal kırıklıklarıyla yara bazen geçiyor ama izleri hala ne yazıkki mevcut.hala kanamaya devam edıyor busefer cıglık atan biz deıl ruhumuzdaki kanayan yaraların cıglıkları
http://youtu.be/f0vRYdRVeGk http://youtu.be/19L9Z11D3K8 galıba bunlar özetliyor ve sessizce cıglıklarım atmaya devam ediyor her defasında dahada yükseliyor cıglıklarım ve gidiyorum bılınmezlıgın yoluna cıglıklarımla
http://youtu.be/f0vRYdRVeGk http://youtu.be/19L9Z11D3K8 galıba bunlar özetliyor ve sessizce cıglıklarım atmaya devam ediyor her defasında dahada yükseliyor cıglıklarım ve gidiyorum bılınmezlıgın yoluna cıglıklarımla