Yap-Boz

Ne cevherler yetişmiş edebiyat arsasında,
Beyinleri var ama akılları kayıp.
Sıkıştı kaldı cümleler, yap-boz arasında,
Onlar için aslında bilmemek de ayıp.
Sevdiler dünyâyı, hayat onlara güzel.
Giydiler günahlarını, hep yıkayıp yıkayıp.

Kirli ruhları bile artık bıktı kokuşmaktan,
Ölümü temenni ediyor beden bihaber.
Dilleri küfür deryâsında, âciz konuşmaktan.
Yoktan var oluşlarının idrâkinde değiller,
Kafalarını kaldıramıyorlar, doğruyla savaşmaktan.

Sığ düşüncelerin içinde oyalanıp duruyorlar,
Uzaktan mîzâhi gülüyorlar gerçeğe.
İşlerine gelince tıka basa doyuyorlar,
Ne kalıpta, ne hacimde sığıyorlar çeyreğe.
Şeytana suç yok; akıl varken kandığında.
Tarih onları anmayacak, gözleri kapandığında.
Kapkaranlık çukurda kime ötecekler meçhûl,
İş işten geçecek, pişmanlık dayandığında.