M
Myself
Ziyaretçi
Ziyaretçi
Şair Özdemir Asaf
“Bir düşün’de beni sana ayıran Yalnızlık
Paylaşılsa yalnızlık olmaz”
der Yalnızlık Paylaşılmaz adlı şiirinde Murathan Mungan da “karanlıkta duruyorum aşk vurmasın yüzüme
dokunmasın bana kimse
kimse ulaşmasın artık
tenimin incinen yerlerine”
diye başlamıştır Aşkın Karanlık Metali adlı şiirine Örselenen bir şeyler vardır da sanki yalnızlık, sığınılan bir liman olmuştur Ve yalnızlığa sahip çıkması, kabullenmesi, hüznü katlanabilir kılar, acı ilacı şeker gibi sarar Orhan Alkaya Nakış gibi işlediği dizelerinde “sensiz ben kime gitsem biraz daha yalnızlığım” derken, öbür yarısına, yani ruh eşine seslenir ama “bir duman mutluluğuyla sen, bana isyan verdin” diyerek de sitem etmeyi ihmal etmez Kimbilir belki de herkesten çok şairler, yalnızlıklarını kendilerini aramanın, bulmanın, yeni yapıtlar üretmenin bedeli olarak kabullenirler Hadi itiraf edelim Şairler, kendilerine ağlamayı severler Çünkü akan her damla yaş, yazılan her sözcüğün, dizenin bedeli olur bir ölçüde O yüzden mi bilmiyorum, “yalnızları oynuyorum, rolüm uzun” diye yazmışım ben de bir şiirimde Orhan Veli ise
“Bir insan daha var, çok şükür, evde
Nefes var
Ayak sesi var
Çok şükür, çok şükür”
diyerek, yalnızlığı mutsuzluk olarak görenlerin arasına katılır Cahit Sıtkı Tarancı “Koskoca Tanrı gökler ardında
Beyler, paşalar saltanatında
Birçokları sefalet katında
Dul kadın, ihtiyar kız bahtında
Mecnun’u, Leyla’sı vuslatında
kim yalnız değil ki hayatında?
Ve ölüler serviler altında ”
diyerek, yalnızlığı yaşamın ve ölümün ortak noktası olarak belirler Ondaki boyun eğmedir Kimi gurbette olduğu için, kimi şu dünyada anlaşılamadığını düşündüğünden, kimi kendisini herkesten farklı gördüğünden, kimi dertten, kimi sevgisizlikten vb yalnızları oynar hep ve aklına belki de şu şarkı gelir: “Gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar, yeryüzünde sizin kadar yalnızım ” İkide bir cep telefonuna bakmanız, oynamanız, televizyonun sesini ardına kadar açmanız, içli, sitemkar şarkıların sözlerini ezberlemeniz boşa değil Hepsi yalnızlığın göstergesi aslında Bacon, Denemeler’inde “gerçek dostu olmamak, yalnızlığın en kötüsüdür” diyerek, en azından bazı yalnızlıkları tahammül edilir hale getirmeye çalışmıştır Bu cümleyi duyanın da aklına zaten hemen şu gelir: Gerçek dost kaldı mı ki? Kalmıştır oysa Gerçek dostunuz, kendinizsiniz yine kendinizeYaşamınızı, ideallerinizi, huylarınızı, seçimlerinizin nedenlerini, sevgilerinizi anlamaya çalıştığınız sürece elbette Mademki George Sand “Sevilmeyen bir insan her yerde ve her şeyde yalnızdır” diyor Yalnızlığa veda etmek için önce kendinizi sevmeye çalışın Sizi sizden başka kim daha iyi anlayabilir ki?
“Bir düşün’de beni sana ayıran Yalnızlık
Paylaşılsa yalnızlık olmaz”
der Yalnızlık Paylaşılmaz adlı şiirinde Murathan Mungan da “karanlıkta duruyorum aşk vurmasın yüzüme
dokunmasın bana kimse
kimse ulaşmasın artık
tenimin incinen yerlerine”
diye başlamıştır Aşkın Karanlık Metali adlı şiirine Örselenen bir şeyler vardır da sanki yalnızlık, sığınılan bir liman olmuştur Ve yalnızlığa sahip çıkması, kabullenmesi, hüznü katlanabilir kılar, acı ilacı şeker gibi sarar Orhan Alkaya Nakış gibi işlediği dizelerinde “sensiz ben kime gitsem biraz daha yalnızlığım” derken, öbür yarısına, yani ruh eşine seslenir ama “bir duman mutluluğuyla sen, bana isyan verdin” diyerek de sitem etmeyi ihmal etmez Kimbilir belki de herkesten çok şairler, yalnızlıklarını kendilerini aramanın, bulmanın, yeni yapıtlar üretmenin bedeli olarak kabullenirler Hadi itiraf edelim Şairler, kendilerine ağlamayı severler Çünkü akan her damla yaş, yazılan her sözcüğün, dizenin bedeli olur bir ölçüde O yüzden mi bilmiyorum, “yalnızları oynuyorum, rolüm uzun” diye yazmışım ben de bir şiirimde Orhan Veli ise
“Bir insan daha var, çok şükür, evde
Nefes var
Ayak sesi var
Çok şükür, çok şükür”
diyerek, yalnızlığı mutsuzluk olarak görenlerin arasına katılır Cahit Sıtkı Tarancı “Koskoca Tanrı gökler ardında
Beyler, paşalar saltanatında
Birçokları sefalet katında
Dul kadın, ihtiyar kız bahtında
Mecnun’u, Leyla’sı vuslatında
kim yalnız değil ki hayatında?
Ve ölüler serviler altında ”
diyerek, yalnızlığı yaşamın ve ölümün ortak noktası olarak belirler Ondaki boyun eğmedir Kimi gurbette olduğu için, kimi şu dünyada anlaşılamadığını düşündüğünden, kimi kendisini herkesten farklı gördüğünden, kimi dertten, kimi sevgisizlikten vb yalnızları oynar hep ve aklına belki de şu şarkı gelir: “Gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar, yeryüzünde sizin kadar yalnızım ” İkide bir cep telefonuna bakmanız, oynamanız, televizyonun sesini ardına kadar açmanız, içli, sitemkar şarkıların sözlerini ezberlemeniz boşa değil Hepsi yalnızlığın göstergesi aslında Bacon, Denemeler’inde “gerçek dostu olmamak, yalnızlığın en kötüsüdür” diyerek, en azından bazı yalnızlıkları tahammül edilir hale getirmeye çalışmıştır Bu cümleyi duyanın da aklına zaten hemen şu gelir: Gerçek dost kaldı mı ki? Kalmıştır oysa Gerçek dostunuz, kendinizsiniz yine kendinizeYaşamınızı, ideallerinizi, huylarınızı, seçimlerinizin nedenlerini, sevgilerinizi anlamaya çalıştığınız sürece elbette Mademki George Sand “Sevilmeyen bir insan her yerde ve her şeyde yalnızdır” diyor Yalnızlığa veda etmek için önce kendinizi sevmeye çalışın Sizi sizden başka kim daha iyi anlayabilir ki?