Yalnızlığımız... Yaşamak zorunda olduğumuz beraberliğimiz midir?

M
⚪ Konu sahibi son olarak 674 gün önce görüldü
Zuhal Olcay ne kadar güzel dile getirmiş "Yalnızlığım" şarkısında. Bence ilk olarak ergenlik çağında yaşıyor insan yalnızlığını. Kalıplı aile yapılarına sahip olduğumuzdan mıdır nedir, paylaşamıyoruz bir çok şeyi ailelerimizle. Geliştikçe, belki de ailemize daha fazla bağlanıyor, yalnızlığımızı onlarla paylaşıyoruz. Ve sonra özelimiz olmaya başlıyor. Hayatımızda değer verdiğimiz. Her şeyimizi paylaştığımız ya da paylaştığımızı sandığımız. Öyle anlar oluyor ki kendimizi yapayalnız hissediyoruz. Ailemiz var, arkadaşlarımız var, Özel olduğunu düşündüğümüz sevgilimiz var... Ama hala yalnızız aslında.
Genelde itiraf edilemeyen bu yalnızlık duygusunu sen de yaşıyor musun?
 
Yalnızlık, zorunluluktur bana göre evet.
Tercih olması çok lüks geliyor kulağa.

Kronik bi' bıkkınlık, yorgunluk ve depresif materyalleri bürümüş ruhumuzu. Konuşacağımız hiçbir şeye anlam yükleyemiyorlar beklediğimiz doğrultuda.

Sevgilinde olsa, ailende olsa en yakın arkadaşında olsa,
içinizde sarmaş dolaş sevişen düğümler baki kalır gibi geliyor.
 
Lan bazen benim de böyle sessizlikte otururken özlü sözler geliyo aklıma, sonra unutuyorum.
Bi de bu kelime oyunlu sözleri ben anlamıyorum yea 50 kere okuyorum anlam veremiyorum. yaşamak zorunda olduğumuz beraberlik ney lan.
 
Yalnızlık bedenle değil ruh ile ilgili olduğu için ömür boyu yalnız olmak ve bunun farkında olmak bence güzel bir sey.
Kafanda kurduğunu ve içsesini sen bile dinlemiyorken yalnız olmadığını düşünmek saçma değil mi? Bir de bundan korkup kaçarak gidermeye calismasak iyi insanlarız aslinda:p

MFÖ dinleyin arada aklınıza gelsin.

[YOUTUBE]DrL_Gdh5scQ[/YOUTUBE]
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri