Yalnızım, Anlatılmıyor

Konu sahibi son olarak 2619 gün önce görüldü
Yalnızım, Anlatılmıyor

Yalnızım, Anlatılmıyor
Bir hazandır yaşanan
Kuru yapraklar hatırlatır sonumuzu
Sararıp solmuş, renksiz ve ölgün
Ben mutlu olmaya çalışsam da
Bir feryat yükseliyor içimden
Yalnızım, anlatılmıyor

Yağmurlara tutulmuş yüreğim
Rüzgarlar acımasız
Bir ses sarsıyor beni derinden
Kırılıyor içimde bir şeyler
Kaçamıyorum bu yangın yerinden
Yalnızım, anlatılmıyor

Uzadıkça uzuyor zaman
Bir gümüşî parlaklığa çarpıyor yüzüm
Boşlukta donuyor her an
Ansızın kırıntılar avuçlarımda
Karanlıkta tel tel çözülüyorum
Yalnızım, anlatılmıyor

Bir yolun sonuna yaklaşıyorum
Canhıraş çığlıklar önümde engel
Bir limana varmaya çalışıyorum
Poyraz saçlarıma dokunduğu gün
İklimler arasında bocalıyorum
Yalnızım, anlatılmıyor

Soluk almak zor böyle yaşanınca
Sevinçler bir anda dönüşüp hınca
Sinsice, sinelerde gülümser
Karardıkça kararır bahçeler
Söyle, artık beni kim sever
Yalnızım, anlatılmıyor


Servet Ertekinoğlu

 
Geri