yakınının vefat etmesi

H
⚪ Konu sahibi son olarak 2757 gün önce görüldü
insanın başkasının anası babası vefat edince şok olup ölümün hayatın parçası olduğunu düşünerek birkaç saate atlatabildiği halde birinci derece yakınını veya en samimi arkadaşını kaybettiği zaman ölümün hayatın parçası olmaması gerektiğini düşünme durumu.
 
Bi kez başıma geldi sonrası hiç umurumda olmadı. .
Annemi kaybettiğim gün benim için hayatın geri kalan kısmı da bitmişti. .
 
Çocukluğundan beri tanıdığın insanı kaybettikten sonra
Birde seni büyüten insanı kaybettikten sonra,
keşke dedirten durum
 
Aileden birini kaybetmeyi değil ama en yakın arkadaşını kaybetmeyi yaşayan biri olarak çok kötü gerçekten tarif edilmiyor birde bu acıyı ailede yaşasan demek gerçekten hayattan koparsın bir süre sonra her şey bom boş geliyor herkes ölümü tadacak diyorsun ve yaşamaya devam ediyorsun..
 
Bu konudaki ilk deneyimini hayatta en çok sevdiğin kişi ile yaşayınca gerisi "acısa da öldürmez" moduna geçip "dursun zaman" diyorsun. Ama durmuyor. Sen sadece en sevdiğinle birlikte yaşama sevincini de kaybetmiş oluyorsun hepsi bu.
 
Düşmanımın başına gelsin istemem.. Başa gelen için, oldukça yıkıcı olan hadise.
 
yakınından biriin vefat etmesi çok kötü çok acı ama birinin telefon ucunda , hastane kapısında ölümünü beklemek hasta olupta acı çeken birinin hele de çok sevdiğin 2 insanıda aynı şekilde ölümünü beklemek çok daha kötü.
 
Tek kelime ile anlatilabilen uzun uzun cümlelerle yaşanan Acı.
 
Acı bir durum tabi, insanın aklına her şeyi getiriyor..
 
henüz yaşamadığım olay :T:
Allah yaşatmasın diyeceğim ama ölüm acı gerçek...
 
Yaşamaya devam edecek gücü kaybederim, her şeyi kaybettiğim gibi.
 
O'nu birdaha hiç göremeyecek olmak ve duadan başka hiçbirşey yapamamak demek
 
Bir daha görmeyecek olmayı kabul etmekten ve güzel an mak tan başka elden ne gelir?
Bazı ölümler insanın içinden bir şeyleri de alıp götürüyor beraberinde. Insan kendini eksik hissediyor ama yine de yaşıyor ...
Ölmekten daha garip bu aslında
Yaşarken çok sevdiğin kişinin ölümünü kabul etmek ve alışmak hatta bir zaman sonra hiç olmamış gibi yaşamaya devam etmek.
Bunu bu kadar derinden bir kez yaşadığımi animsayip ece Temelkuran in muz sesleri romanı da ki bir cümlede kendini yakaladim belki.


İnsan çok yalnızken, bir tane daha kendinden doğuruyordu içinde, "korkma" desin diye..


annem de bu hissi yaşadığımdan beri sanırım kimsenin ölümüne üzülmedim.
 
Ateşin düştüğü yeri yaktığı gerçek. Bende Luxor arkadaş ile aynı düşüncedeyim.
 
buyuk dedemın vefatı.
3 gun evvelınde ruyamda gormus olmam..
uzun zaman etkısınden cıkamamıstım.
 
Zor bir durum. O acı tarif edilemez. Anca Yaşayınca öğrenilir. Dünya fani bu acıyı ne yazıkki herkes yaşayacak. O yakınınız cansız bedenine dokunursunuz ve o an dünya durur sizin için. O an yaşanmışlıklar bir an filim gibi gözün önünden geçer. Canınız acır ama elden bir şey gelmez. Ve mezara defnedildiğinde o an işte tarif edilemez bir histir. Yıllarca yanında duran o kişi bir anda toprağın altına girer ve sende üzerine toprak atarsın. Yazacak çok şey varda kalsın bende. Allah herkese dayanma gücü versin.
 
Allah kimseye yaşatmasın sevdiklerinin acısını..
Zor gerçekten çok zor.. Dayanması,alışması,algılaması,kabullenmesi ve hayatına devam etmesi..
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri