aSena
Elmas Üye
-
- Katılım
- Şubat 9, 2011
-
- Mesajlar
- 21,874
-
- Tepkime puanı
- 2
-
- Puanları
- 298
-
- Yaş
- 40
Bulutlar yüklü bugün,
kapkara…
Tıpkı yüreğim gibi.
Hava soğuyor.
Bulutlar başlıyor damla damla
inmeye yeryüzüne.
Ve yağmur
Yağmaya başlıyor.
Eşlik ediyor gözyaşlarıma.
Ben hıçkıra hıçkıra ağladıkça
gökyüzünde şimşekler çakıyor.
Gürlüyor her yer alabildiğince.
İçimdeki fırtına
mesken buluyor kendine yeryüzünde.
Dışarı çıkıyor.
İçimden dışarı.
Katıyor tozu dumana…
Sonra içimin yağmurları dışarı çıkıyor.
İçimin de içinden dışarı…
Dindiriyor tozu dumanı,
yıkıyor yeryüzünü sularıyla.
Yağmur yağıyor
ve ıslanıyor etraf.
Ben ise
kaçıyorum.
Herkesten ve her şeyden;
kendimden bile,
her zamanki gibi…
Elimden geldiği kadar,
uzağa gidiyorum.
Yağmura sığınıyorum.
Şemsiyeme ihtiyaç duymuyorum şu sıralar.
Çünkü anladım artık;
Yağmur, bana dostluk teklif ediyor:
“Beni engelleme” diyor.
“gözyaşlarına karışayım;
Senin bir parçan olayım,
Konayım yanaklarına”
“Gel” diyorum.
“Dostluk istiyorsan;
hoş geldin yağmur,
ben de seni bekliyordum.”
İşte ben en çok
böyle zamanlarda seviyorum yağmuru.
Ben yüzümü yıkarken gözyaşlarımla,
o da yeryüzünü yıkıyor o kutsal varlığıyla.
Ben silerken yanaklarıma düşen damlaları,
o da buharlaşıveriyor yavaş yavaş.
Ağlıyorum.
Geliyor ve sarıyor tüm benliğimi;
her şeyi anlatıyorum ona
Sonra gözyaşlarım dinince,
Müsaade isteyip
Usul usul
Sessizce
gidiyor ve baş başa bırakıyor beni
tüm çaresizliğimle.
İşte ben en çok
Böyle zamanlarda
Seviyorum yağmuru
Sümeyya Bağış
kapkara…
Tıpkı yüreğim gibi.
Hava soğuyor.
Bulutlar başlıyor damla damla
inmeye yeryüzüne.
Ve yağmur
Yağmaya başlıyor.
Eşlik ediyor gözyaşlarıma.
Ben hıçkıra hıçkıra ağladıkça
gökyüzünde şimşekler çakıyor.
Gürlüyor her yer alabildiğince.
İçimdeki fırtına
mesken buluyor kendine yeryüzünde.
Dışarı çıkıyor.
İçimden dışarı.
Katıyor tozu dumana…
Sonra içimin yağmurları dışarı çıkıyor.
İçimin de içinden dışarı…
Dindiriyor tozu dumanı,
yıkıyor yeryüzünü sularıyla.
Yağmur yağıyor
ve ıslanıyor etraf.
Ben ise
kaçıyorum.
Herkesten ve her şeyden;
kendimden bile,
her zamanki gibi…
Elimden geldiği kadar,
uzağa gidiyorum.
Yağmura sığınıyorum.
Şemsiyeme ihtiyaç duymuyorum şu sıralar.
Çünkü anladım artık;
Yağmur, bana dostluk teklif ediyor:
“Beni engelleme” diyor.
“gözyaşlarına karışayım;
Senin bir parçan olayım,
Konayım yanaklarına”
“Gel” diyorum.
“Dostluk istiyorsan;
hoş geldin yağmur,
ben de seni bekliyordum.”
İşte ben en çok
böyle zamanlarda seviyorum yağmuru.
Ben yüzümü yıkarken gözyaşlarımla,
o da yeryüzünü yıkıyor o kutsal varlığıyla.
Ben silerken yanaklarıma düşen damlaları,
o da buharlaşıveriyor yavaş yavaş.
Ağlıyorum.
Geliyor ve sarıyor tüm benliğimi;
her şeyi anlatıyorum ona
Sonra gözyaşlarım dinince,
Müsaade isteyip
Usul usul
Sessizce
gidiyor ve baş başa bırakıyor beni
tüm çaresizliğimle.
İşte ben en çok
Böyle zamanlarda
Seviyorum yağmuru
Sümeyya Bağış