Vicdan

  • Kullanıcı aRMiNa
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi
  • - Roman ve Hikayeler
Konu sahibi son olarak 2615 gün önce görüldü

VİCDAN

Zamanın birinde çok sıcak olan çölün ortasında, kocaman, yemyeşil bir ağaç varmış. Bu ağaç öyle büyükmüş ki. uzaktan bakıldığında sanki tüm çölü kucaklıyor gibi görünüyormuş.

Görenler şaşırırmış ve merak ederlermiş; koca çölün ortasında bu yemyeşil ağaç nasıl oluyor da hayatta kalıyor ve ne ile besleniyor diye.

Sevgiyle beslenirmiş bu ağaç.

Koca koca kökleri derinliklere uzanır, dünyanın özünden sevgiyi alır ve dallarıyla göğe doğru çıkarırmış.

Dallarından, yapraklarından sevgi damlarmış. Gölgesi serinliğe ihtiyacı olan her canlıyı büyük, derin bir sevgiyle kucaklarmış.

Bilirmiş ki ağaç. sevgi her sorunu çözer, her hastalığı iyileştirir.

Severmiş de severmiş, kucaklarmış. Eğer yüreğinde sevgi olmayan birinin yolu. gölgesine düşerse onu kucaklar, içini sevgiyle, değer bilmekle dolduruncaya dek bırakmazmış.

Günün birinde çölün uzak bir ucunda adamın biri atıyla birlikte gideceği yere doğru ilerliyormuş. Yanında her şeyi varmış. Yemeği, suyu giyeceği, ilaçlar...

Bir insanın ihtiyaç duyabileceği her şey varmış. Bir süre daha yoluna yalnız devam ettikten sonra, ilerde bir karartı görmüş.

İyice yaklaştığında bir de ne görsün, yerde uzanmış halde yatan, hatta ölmek üzere olan bir adam varmış.

Hemen atından inmiş ve hasta adama yardım etmiş. Suyunu paylaşmış ve tahmin edersiniz ki, çölde su çok değerliymiş.

Sonra yemeğini de bölüşmüş, yırtık elbiselerini değiştirip hasta adamı tedavi etmiş. Bir süre sonra hasta adam iyice iyileşmiş ve yollarına beraber devam etmeye karar vermişler. Yardımsever adam:

Bak. benim atım bir tane. Eğer ata ikimiz binersek, at çok yorulur, çatlar, zaten suyumuz az. İkimiz sırayla binecek olursak yolumuzun sonuna kadar bizi taşıyabilir, demiş.

Hasta adam kabul etmiş. Yolculuklarına devam ederken, yardımcı olduğu adam. ata binme sırası ona geldiğinde, her seferinde arayı iyice açmaya başlamış.

Yardımsever adam anlamış ki. yardım ettiği adam atını çalıp gidecek. İyice uzak-laşınca dayanamayıp arkasından seslenmiş:

Arkadaş, bak sana diyeceğim var. Şimdi sen benim atımı, yiyeceğimi çaldığını sanıyorsun, ama senin çaldığın aslında benim vicdanım, demiş. Fakat, adam onu dinlemeden yoluna devam etmiş. Gitmiş gitmiş az gitmiş, uz gitmiş.

İyice yorulduğu sırada bir de bakmış ki. ilerde yemyeşil, kocaman bir ağaç duruyor. Hemen altındaki gölgeye gitmiş ve orda dinlenmeye karar vermiş.

Bu ağaç bizim sevgi ağacıymış. Gölgesine sığınan bu adama sarılmış. İçini sevgiyle doldurmuş. Sonra adam teşekkür etmiş ağaca ve dönmeye karar vermiş.

Bir süre önce terk ettiği, can borcu olan arkadaşının yanına gitmiş. "Keşke, yapmasaydım. onu yalnız bırakmasaydım.

Ya başına kötü bir şey geldiyse." dediği anda bir de bakmış ki terk ettiği adam yanı başında, sevgi dolu ağacın gölgesi altında, kendisinden özür dilenmesini bekliyor.

 
Geri