Gözleriyle gördü, elleriyle dokundu, burnuyla hissetti, ayaklarıyla yürüdü;
Temasıyla dünyaya işaret oldu.
Dünya insanın kendisiyle doğuşuyla can'landı, isimler ve haller edindi.İnsan başını yukarıya kaldırdığında sonra yere indirdiğinde dünyayı gördü, ellerinin uzandığı her yerde o vardı, burnuna gelen oydu.
Açlık ve susuzluk onu dünyaya götürüyor, dünyayla dolarak/doyarak dönüyordu. Bir döngünün içinde dünyaya açılırken, açık yerlerinden çok şeye maruz kalıyordu.
Dünya hep çağırdı insanı.
O da her seferinde bu çağrıya uydu; talip oldu dünyaya.
Dünyaya gitti, peşinden koştu, kıvrımlarında eridi.
Haklıydı, dünya alımlı/cezbeli bir dilberdi; doyurdukça acıktırıyor, içirdikçe susatıyordu. Kanmıyordu insan dünyaya, doymuyordu.
Dünyadan yediği her lokma ve içtiği her damla şey daha büyük bir açlık ve susuzlukla tanıştırıyordu onu.
Sanki dünya bu büyük açlık ve susuzluk için çağırıyordu kendisine. Ama gün doğuyor ve batıyor, mevsim başlıyor ve bitiyordu.
Dört mevsim döngüsünde akan yolculuk sonundan haber veriyor, gün ve mevsim gibi insan da bitiyordu.
Doymadan ve tatmin olmadan...
Sonluydu;
Ama sonsuzu istiyordu.
Temasıyla dünyaya işaret oldu.
Dünya insanın kendisiyle doğuşuyla can'landı, isimler ve haller edindi.İnsan başını yukarıya kaldırdığında sonra yere indirdiğinde dünyayı gördü, ellerinin uzandığı her yerde o vardı, burnuna gelen oydu.
Açlık ve susuzluk onu dünyaya götürüyor, dünyayla dolarak/doyarak dönüyordu. Bir döngünün içinde dünyaya açılırken, açık yerlerinden çok şeye maruz kalıyordu.
Dünya hep çağırdı insanı.
O da her seferinde bu çağrıya uydu; talip oldu dünyaya.
Dünyaya gitti, peşinden koştu, kıvrımlarında eridi.
Haklıydı, dünya alımlı/cezbeli bir dilberdi; doyurdukça acıktırıyor, içirdikçe susatıyordu. Kanmıyordu insan dünyaya, doymuyordu.
Dünyadan yediği her lokma ve içtiği her damla şey daha büyük bir açlık ve susuzlukla tanıştırıyordu onu.
Sanki dünya bu büyük açlık ve susuzluk için çağırıyordu kendisine. Ama gün doğuyor ve batıyor, mevsim başlıyor ve bitiyordu.
Dört mevsim döngüsünde akan yolculuk sonundan haber veriyor, gün ve mevsim gibi insan da bitiyordu.
Doymadan ve tatmin olmadan...
Sonluydu;
Ama sonsuzu istiyordu.
Mehmet Y.Şeker
Dünyada Ahiret Yörüngeli Yaşama Gayreti: Zühd kitabından alıntıdır.
