Abaris
Elmas Üye
-
- Katılım
- Mayıs 24, 2016
-
- Mesajlar
- 37,867
-
- Tepkime puanı
- 3,894
-
- Puanları
- 353
Nazım Hikmet derki;
“Ne kötüdür insanın aklıyla yüreği arasında çaresiz kalması..
Ne kötüdür an kadar yakın, bir asır kadar uzak olması..
Ve bilir misin..?
Ne acıdır insanın bildiğini anlatamaması..
Ben deyip susması, sen deyip ağlamaklı kalması…!”
Var/yok arasında, bir yar…!
Bir can, bir sevda…
Yaşıyor/yaşamıyor, arasında bir ben…
Bazen aklım ile yüreğim darmadağın oluyor.
Sonra düşünüyorum;
“Bir insanı sevmek, onun hikayesini sevmektir” ya; ben onu hikayesi ile sevdim diyorum.
Susuyorum ve kabulleniyorum.
Bir gün olacak ve ben; kimseler görmeden, bu dünyadan geçeceğim.
İçimde umudun kırk kilitli sandıkları, elimde bir avuç düş
ölüsü yüreğim ile…
