ÇENGELLİİĞNE
Üye
-
- Katılım
- Ağustos 3, 2013
-
- Mesajlar
- 787
-
- Tepkime puanı
- 0
-
- Puanları
- 266
-
- Yaş
- 53
Uzun oldu yazmayalı. Kaleme kağıda olan
küskünlüğümden değildi halbuki.
İki kelimeyi bir araya getirememe
tedirginliğiydi
parmaklarımdaki, başlayıp sonunu getirememekti beni
endişelendiren.
Yazmak, yüreğin tozunu almaktı aslında.
Söylenmek
istenenler dile zor geldiğinde hayali parmaklarla dokunduk buğulu camlara.
Sahipsiz bir iki kelime ile gizledik kendimizi tek damlaya.
Ilık bir
nefesin sıcaklığını hissedip iliklerimizde bir vedanın soğukluğunda
bulabiliyorduk o serçe yürekleri.
Hadi, söyle ?
Gitmelere kim
alıştırdı seni.
Kimden öğrendin mesela bu kadar umursamaz olmayı.
Güçlü olmak için
neler yapardın geceleri.
Benim her notasına
ayrı ayrı methiyeler düzdüğüm şarkılar nasıl oluyorda senin için anlamsız birer
melodi olabiliyordu.
Aşk için, aşk içinde yaşarken nasıl oluyordu da adın
yoklukla özdeşleşiyordu.
En çok mavi olurdun mısralarımda, en çok ona yakışırdın.
En çok o
yakışırdı sana.
Yokluğunla yüzleştiğim anlarımdan biriydi yedi tepeli kadim dostumla
tanışmam.
Maviliklerinden yudum yudum seni içerken
köprülerinden atıyordum kendimi soğuk sularına.
Senin için, seninle boğuluyordum.
Yoktun.
Gidişini sindirmek kolay olmadı.
Önce duvarlarımdan
başladım.
Teker teker sildim geçmişin izlerini tümünden.
Artık
kendimi gizlemeye gerek kalmıyor nemli
gözlerle kalemi elime alıp
alkollü imlamı
kağıtlara dökerken.
Artık sokaktaki yüzlerin aşinalığı ilk
günlerde ki
gibi değil mesela.
Her ses sana benzemediği gibi her çalan
kapıya sen diye koşmuyorum mesela.
Telefonlarımı senin arama ihtimalin
artık yok gibi.
Bundan sanırım,
ilgilenmiyorum artık telefon melodileri
ile.
Hayal.
Ömrümün varı ey hayal demişti Kenan Kalecikli bir yazısında.
Ömrümün
varı yaptığım anlarımı hatırlıyorum da ne zordu. Her gece duvarlarımda dans eden
hayalini izleyip
dokunmaktan yoksun kalmanın verdiği o
tarifsiz acı ile yatağıma kıvrıldığım gecelerimi
hatırlıyorum
şimdi.
Karanlığın hüküm sürdüğü bir cumhuriyetin tek sakini olmanın
verdiği derin bir sancıydı yokluğun.
Doğacak günün herhangi bir anlam ifade
etmediği anlarım oluyordu.
Sevmek zor derlerdi.
alnızlık daha zormuş
meğer.
Yalnızlık yorarmış insanı, anladım.
Gittin.
Sen usul usul toparlanırken ben kendime
kaçıyordum, kendimden kaçıyordum.
Sensizlikle yüzleşmek sandığımdan daha
çekilmez oluyordu.
Gittim.
Senden sonra bende fazla kalamadım bu aşkta.
Ya yokluk
çok geldi, ya da ben yetmedim,
emin değilim.
Bir süredir gidişlerine methiyelerde
düzmemiştim.
Öyle sessiz sakin kabullenmeye başlamıştım oysa ki.
Gittim
demek tek başına yetmiyormuş anladım.
Bazen tanıdık bir
melodi bazen tanıdık bir iki satır sandığından daha ötelere götürebiliyormuş
insanı.
Söylesem
inanmazlar, anlatsam güler geçerler.
Bir aşktan ötesiydi mısralarımdan
dökülenler.
Gidişlere, terk edişlere inat mısra mısra
tutunmaya çalıştım.
Nafileymiş
çabalarım.
Gelişlerin gibi mısra mısra gidiyordun işte.
Her tercih bir
kaybedişti.
Bu kez kaybetmek pahasına usul usul
yol alıyorum bende.
Sen kimden öğrenmiştin bilmiyorum ama
ben senden öğrendim gitmeyi.
Hayalin senin kadar zarar veremez
demiştim.
Şimdi tak koluna hayalini; tüm notalar,
şarkılar senin
olsun.
Ne bir
ses kalsın senden geriye ne bir soluk.
Unutmadan.
Yastığımdaki çukuruda götür
giderken
Alıntı