Üzerime Sinmekte Yokluğun

Konu sahibi son olarak 2 gün önce görüldü
En sevdiğim yazarın kitabını okurken
Hikayenin tam ortasında kusmak gibiydi, gidişin.
Neydi maskeler altında bulduğun?
İade et masumiyetini cümleme;
Çünkü,gözlerini hafızamda unuttun!...
Gözyaşlarım,
Tanrının benden aldığını geri verme yoluydu; ağlayamadım !..
Ağır ağır hissettirmeden
Üzerime sinmekte yokluğun
Ben ki; Hiç bir kadının uğramadığı
Yakışıklı bir korkuluğum...
Hani yalnızlığın da fotoğrafı olurdu?
Ben hiçbir karede yokum
Arama istersen beni
Farzet aşk bir roman
Mutlu sonla bitmesi neyi değiştirir ki
Ben kaçıncı sayfada kaldığımı unuttum!
Seni aklımın yettiği kadar sevebildim
Adını ağzımdan düşürmeyişimi çok görme;
Hatrına delirdim..
Şimdi, Gidişinin bilmem kaçıncı gününün ertesinde,sersefil
Gelmeyişinin ilk günü saydım her sefer ve
''Dur'' demeyi öğretiyorum kalbime
Hayata dönüşümün o birkaç saniyelik zaman dilimine
Sevmeyi öğretebileyim diye
Dökülüyorsun sevgilim,
Söz, ağlamayacağım...
 
Geri