Uyumsuzlar

hiçbir düş yarım kalmayacak...

Öldürülen bir kadın için protestoda bulunan kadınları tartaklayarak yaka paça gözaltına alan polis ve ona anayasa, kural tanımadan işkence yapma imtiyazı tanıyan devlet. kadın cinayetlerinin neden politik olduğu, hiçbir yorum, söze gerek kalmadan bundan iyi anlatılamaz.

Evet efenim bu "tarihi gün"ün tarihe izdüşecek ikonografik fotoğrafı da düşmüştür ekranlarımıza.

Fazla değil bir yirmibeş -yirmi -on yıl önce "beş adet sabit ve açık ayete" dayanarak "faiz haramdır "diyenleri tasavvuf ve şeriat ehli topyekün "Çağ Dışı" ilan ettiğinden beri din kendi tarihi bağlantıları olan "Post-Truth" ekseninden "Post-Truth siyasa" diline savrulmuştur.

Hakikaten tarihi bir vesika olmuş adeta.

Rüyamda Los Encılıs Polis Departmanı'ndan geldiklerini söyleyen iki aynasız ellerimi başımın üstüne koyup duvara yaslanmamı emrediyor. Ben ne mi diyorum, ne diyebilirim, hey hey hey sakin ol dostum sakin ha, burası özgür bir ülke diyorum.
Sonra lanet olası federaller gelip polislere "ikiniz de ikileyin ahbap, toplamda dörtleyin, bu dava bizim, dosya bizde, sanığı biz alıyoruz" diyor. Polisler kızsalar da çaresiz beni onlara teslim edip gidiyor.

Maalesef şiddet her yerde.. gerekli önlemler alınmıyor, sıra bize geliyor olabilir veya bir yakın tanıdığımız kişiye.

Sivas’ta bir erkek, evlenme teklifini reddeden kadının ailesinden 4 kişiyi öldürdü: Evlenme teklifini reddeden kadın, olaydan bir gün önce tehdit edildiği için polis merkezine şikayette bulunmuş!

(Çocuğun adını yazmam zaten abes olur; örgütün/grubun/tarikatın adını da açıklamak istemiyorum)

İslamî bir grup davasından tutuklu bulunan genç bir çocuğun mektubunu okuyamamışlar, cezaevi idaresinden bir sabah beni çağırdılar -en kötü metni bile okuyabilirim- Mektup güzel ve rahat bir Türkçe ile yazılmıştı ama benim bile doğru-düzgün okuyabileceğim bir metin değildi.

Çocuk Vatikan'ın Ankara elçiliğine yazdığı mektupta, müslümanlıktan çıkıp hıristiyan olmak ve vaftiz edilmek istediğini yazıyordu, Hıristiyanlığı yeterince araştırdığını gösterme çabasıyla özellikle kullandığını hissettiğim kelimelerle.

(Ara not: Cezaevlerine gelen ve cezaevlerinden dışarıya giden bütün mektuplar idare tarafından okunur)

Yazılanları beni çağıran iki müdür yardımcısına (müdür yardımcısı değil ikinci müdür denir hapishanelerdekilere, "iki ikinci müdür" dememeye çalıştım) naklettikten sonra "ben bu arkadaşla görüşebilir miyim?" dedim. Görüştürmediler. Hatta en nefret ettiğim şeyi yapıp "bakarız, ederiz" gibi yuvarlak laflarla beni koğuşa yollayıp sonra dilekçe de yazdığım halde bakmadılar, etmediler. Neyse...

Çocuğu çok iyi anlıyordum. Hem kızgın, hem pişmandı. Kızgınlığı aslında kendisineydi ve bu kızgınlığı çocuk yaşta cazibesine kapılıp İslamla özdeşleştirdiği abuk subuk gruba, yani kendi çarpık algısıyla, İslam dinine yansıtıyordu. Görüşsek -bu kadar ukala konuşmazdım ama- neredeyse müslüman sayısı kadar İslam bulunduğunu, et kafalı şeflerinin İslamını İslam olarak kabul etmek zorunda olmadığını filan söyleyecektim. Hıristiyan olsa bile ömrü boyunca kafasının içinde müslüman geçmişiyle tartışmaya, çatışmaya, itişip kakışmaya devam edeceğini, öte yandan, kendisine acı çektiren, İslamla özdeşleştirip intikam aldığını sandığı bu insanların eline koz vermekten başka bir şey de yapmış olmayacağını anlatacaktım. Belki Hristiyanlığın tarihinden "hıristiyan terörizmi", "katolik terörizmi" denebilecek kanlı olaylar anlatacaktım. Araya herhangi bir sakal veya sakallı koymadan kalbinle yaratıcın arasına bir hat çekmeyi neden düşünmüyorsun diyecektim belki. Olmadı. Görüşmemize izin çıkmadı.

Görüşsek bir şey değişir miydi bilemem. Ben 17'ime geldiğimde "birŞey" değil "birey" olmaya karar vermiştim. Ona da bunu tavsiye edecektim, edemedim.

Yıllar sonra bir gün aklıma geldi çocuk. Artık dışarıda ve onlayn'dım. Notlarım arasında adı-soyadı vardı. Google'a mevzu olmuş mu bir bakayım dedim. Birkaçı İngilizce yayın yapan pek çok Hint sitesinde (belki de Hindu demeliyim, dinle alakalı siteler) arkadaşın adına rastladım. Törenle Hindu olmuş! 2015'te, 25 yaşında.

Dipnot: Bu yazının her kelimesi doğrudur. Espri veya kurgu içermez. Olayın kahramanının adını vermek istemeyişim, dinsel-politik geçmişi bilinmezken belki omuz silkilip geçilebilecekken, geçmişi öğrenildiğinde hedef haline gelebilecek olmasındandır.

tutup kendini bir duvara çarpmak istiyorsun. etin kemiklerinden ayrı düşene dek. ya da bir mızrak genişliğinde oyuk açmak istiyorsun göğsünde. kezzap olsa elinde bidonla dökersin ciğerlerine. ellerin titriyor. uzuvlarının işine yarar her yetisinden kurtulmak için bütün kesici aletleri bilemek istiyorsun, öfken ile.
artık öğrendin. yırtıldı beyaz perde. zamana karşı direnemedi. çürüdü. kaybın en büyüğünü yaşadın. başını düşürerek koruma altına almaya çalıştığın göğsünde, bacasından dumanı tüterken kundaklanan sahipsiz bir evin yanık korkuluklarıyla yaşıyor gibisin. için is. tırnaklarında bambaşka, muamma bir sızı kalıntısı.
öğrendin. kaybettiğini iliklerine kadar hissediyorsun. tanrı'nın kurtuluş için gökyüzünden sarkıttığı ip ayaklarına dolanıyor artık. hiçbir acıyı sindiremiyorsun. kafanda tasarlayabileceğin, kurup yönetebileceğin bir kent doğurmak için kısırlaştın. her cümlen kırık bir taşın keskin yüzüyle yarılmış gibi. seni, sana kıyamayan ellerine kıydırıyor.
herşeyin sonuna vardın. en diptesin! en karanlıkta! kadavrasın artık. kendi düşüncelerine hükmetme arzusu bile güldürüyor seni. kesik kesik, çirkin bir gülüş bulanıyor yüzüne.
yalnızım diye bağırmak geliyor içinden. yalnızım ve mutlak çıplaklığıma vardım.

elmalılı hamdi yazır

Diktatörlükler yıkıldığında onlara ilk kurşunu onlara en çok bağlı olan taraftarları sıkarlar.
Video da izleyeceğiniz görüntülerde gamalı haçı yırtma ve patlatma işlerini yapanların büyük çoğunluğu nazi partisi üyesi ve yahudi katili.
Ama müzik güzel.

Andrea Wolf politik aktivist-sosyolog enternasyonalist gerilla

Van Çatakta 1998 yılının ekim ayında tsk operasyonunda yaşamını yitirmiştir.

EBRU...

doğup büyüdüğü topraklarda adalet hakim olsun diye hukuk okudu...
hukuk onu korumadı.
adalet için canını verdi.
ne desek az...
mücadelesi önünde saygıyla eğiliyorum.

savaşın hangi tarafında olursanız olun, savaş taraftarı olursunuz.

bundan gayrısı göt yırtmaktan ibarettir.

amazonlar ve masahiler dahil.

herkesin kutsalına gösterilecek hoşgörü: bu çok insancıl, çok ikiyüzlüce. bir kimse kutsal edinerek önce kendisine hakaret eder. kutsalına beklediği saygı karşılanması namümkün bir taleptir.
beklediği saygı da kutsal saydığından ziyade aşağılık kompleksine girmiş kişiliğidir.

Lan : )

oo @Noah bey, bakın buralar çok çokomelli dikkat ediniz.

Bence sesli anlatmalı @Lefty hanımcım daha etkili olacaktır :₺

Lefty' Alıntı:

Şarkı sözü de var fakat bir türlü kayıt yapamadı nedense... Aşık mıdır nedir çözemedim.

Genişletmek için tıkla ...

Olabilir kasım ayı aşk ayı Lefty hanımcım

Ben hayattan rahatsızım

Lefty' Alıntı:

@Karga
Yazacak çok şey var belki ancak bende heves kalmadı artık...

Evrensel gibi Hacı da yaşama veda etmiş fakat kanser olduğu halde kalbindeki delik sebebi ile ölmesi son derece üzücü! Doktor da olsan ve en iyi hekimler dostun bile olsa ölüm karşısında herkes çaresiz maalesef...

Sen yaz bari de bizler okuyalım arada!

Sevgiler...

Genişletmek için tıkla ...

üzgünüm... sevenlerine sabırlar diliyorum.
evrensel'in yaşamını yitirdiğini yine senden duymuştum, insan adını sanını hayatını bilmediği bir kimsenin vefatını duyunca içten içe bir burkuluyor yüreği, en azından bende böyle bir etki oluşuyor. tek bir dokunuş anı hatıra yetiyor. ilk forum hayatımda karşıt fikirli olduğum ve sürekli didiştiğim bir arkadaş vardı aris rumuzuyla takılıyordu, eşi tarafından öldürüldüğü haberini almıştık tabi ben o zamanlarda baya küçüktüm yaş 16 filan. yine ölüm haberi sarsmıştı beni, akabinde eski mesajlarına onunla münakaşa ettiğimiz konulara göz gezdirince bi tuhaf olmuştum, üzülmüştüm...

ölüm canlı doğası için normal karşılansada bizler için fazlasıyla trajik. böyle olması elbette daha iyi, anlamsızlaşmasını sıradanlaşmasını kabullenemiyorum. hayatlarımıza dokunmuş, güzel hatıralar bırakmış tüm ölülerimiz için bir yas bırakıyorum...

varol @Lefty sevgiler

kırılmış mağaza camlarının, ateşe verilmiş atm'lerin, barikatların paris kadar yakıştığı bir şehir yok. neden bilmiyorum. sadece politik bir ayaklanma değil aynı zamanda estetik bir şölen izliyoruz resmen her seferinde.