-
Foruma hoş geldin 👋, Ziyaretçi
Forum içeriğine ve tüm hizmetlerimize erişim sağlamak için lütfen foruma kayıt olun veya giriş yapın. Üyelik tamamen ücretsizdir ve sadece birkaç dakikanızı alır.
...............
Tüm hayatın acıyla geçmiş olabilir, en mutlu anlarını bile acılarınla harmanlayarak yaşıyor da olabilirsin. Mutsuzluk genel halin olarak yapışmış olabilir üzerine. Bu vazgeçmeyi gerektirmiyor yine de. Yeni bir başlangıç yapmak lazım bazen, bazen boşvermek lazım. Unutmak lazım diyemem, unutulmuyor.. Ama geçmiş sadece film şeridi gibi geçmeli gözlerinin önünden. Hızlıca.. Düşünülmemeli, sorgulanmamalı. Acı veriyor çünkü, mutsuzluğun ana sebebi bu; geçmişe takılmak. Yeni bir hayata başladım, kurunun yanında yaş ta yandı. Kötüleri atarken, iyileri de ayıkladım hayatımdan. Yepyeni bir hayat, yeni bir iş, yeni bir okul. Sonra birbiri ardına açılan kapılar, olanaklar. Yeni arkadaşlar, ama bu sefer daha tedbirli bi yaklaşım. Ne de olsa dahada tecrübelisindir insanlara karşı. Yeni bir hataya yer yok, boş güvenlere yer yok. Olmamalı da zaten, yeter aldandığımız, kandırıldığımız. Yeter ortada bırakıldığımız.
Bir de şu var Vazgeçtim Senden.
Bir de şu var Vazgeçtim Senden.
Keşkeler ve acabalarla başbaşa kalmak;
İnsan öyle bir dünya yaratır ki düşlerinde, hiçbir gerçek onun kadar güzel olamaz, işte bu noktada başlar acabalar içini kemirir insanın.
“acaba onunla konuşsam mı?”, “acaba onu sevdiğimi söylesem mi?”, “acaba mutlu olur muyuz birlikte?”
Bir süre böyle devam eder, sonra acabalar alır keşkelerin yerini ve daha kötüdür artık herşey pişmanlık da girmiştir işin içine peş peşe gelir hepsi.
“keşke ona hissettiklerimi söyleseydim.”, “keşke ona dokunabilseydim.”, “keşke onu öpebilseydim.”
Sen keşkeler ve acabalarla cebelleşirken, cesareti olanlar senin yaşanmamışlıklarını yaşamakla meşguldur. Kelimeler senin boğazında düğümlenirken birisi ona gidip hislerini söylemiş, ona dokunmuş ve onu öpmüştür bile. Mutludur onunla.
Çok geçtir artık sen keşkelerin ve acabalarınla cabelleşedur, o yolunu çizmiştir çoktan, pişmansındır.. ah o pişmanlık… Yavaş yavaş bitirir seni, sonra tekrar başlar keşkeler, abacalar, belkiler… Yaşamaya geldiğin bu dünyada yaşarsın elbet, ama aklında kalır yaşanmamışlıklar.
Aklına gelir her tebessümde, her göz yaşında ve içini acıtır aldığın her solukta…
İnsan öyle bir dünya yaratır ki düşlerinde, hiçbir gerçek onun kadar güzel olamaz, işte bu noktada başlar acabalar içini kemirir insanın.
“acaba onunla konuşsam mı?”, “acaba onu sevdiğimi söylesem mi?”, “acaba mutlu olur muyuz birlikte?”
Bir süre böyle devam eder, sonra acabalar alır keşkelerin yerini ve daha kötüdür artık herşey pişmanlık da girmiştir işin içine peş peşe gelir hepsi.
“keşke ona hissettiklerimi söyleseydim.”, “keşke ona dokunabilseydim.”, “keşke onu öpebilseydim.”
Sen keşkeler ve acabalarla cebelleşirken, cesareti olanlar senin yaşanmamışlıklarını yaşamakla meşguldur. Kelimeler senin boğazında düğümlenirken birisi ona gidip hislerini söylemiş, ona dokunmuş ve onu öpmüştür bile. Mutludur onunla.
Çok geçtir artık sen keşkelerin ve acabalarınla cabelleşedur, o yolunu çizmiştir çoktan, pişmansındır.. ah o pişmanlık… Yavaş yavaş bitirir seni, sonra tekrar başlar keşkeler, abacalar, belkiler… Yaşamaya geldiğin bu dünyada yaşarsın elbet, ama aklında kalır yaşanmamışlıklar.
Aklına gelir her tebessümde, her göz yaşında ve içini acıtır aldığın her solukta…
