Uykuların Doğusu

Elia · Ocak 19, 2014

Sonra, biliyor musun, aslında zihin denen fahişe de bir hikâye anlatıcısıdır, derdi. Sonra, görünmeyeni anlatmak hüner değildir, tam tersine bir çeşit kabalıktır ve ayıptır, görünmeyeni sadece görünür kılacaksın Hasanım Ali, derdi. Sonra, akıl insanın en büyük yarasıdır, kalemi eline aldığında aman ha ondan uzak dur, fazla sokulma, derdi. Sonra, Haydar'ın nasıl büyük bir iştahla başını salladığına bakarak, hikâye anlatırken kelimeleri habire kusmayacaksın Hasanım Ali, birçoğunu yutacak ve kâğıdın üzerine de yuttuğun kelimelerin boşluğunu bırakacaksın, derdi.

Favi · Kasım 11, 2015

Uykuların Doğusu bugüne kadar türk edebiyat tarihinde yazılmış en iyi romandır bana göre. Gerek üslûp, gerek dilin kullanımı, gerekse hikayeler arasındaki geçişiyle romanın her yerinde büyülenirmişçesine okuru sisli bir ortama sürükler. Ve evet büyülenirmişçesine yazarken hiç zorlanmadım.

Şöyle bir kısmı vardır ki;

“Çoğu kez, insan herhalde uykudan kalkınca hemen uyanamıyor da, bir şeyleri gördükçe, o gördüğü şeyler kadar parça parça uyanıyor, diye düşünüyordum. Masayı görmüşse masa, kitapları görmüşse kitaplar, giysileri görmüşse giysiler, duvarları görmüşse duvarlar kadar uyanıyor, diyordum söz gelimi. Bir bakıma, insan gördüğü şeylerin toplamı kadar uyanık, görmediği şeylerin sonsuzluğu kadar uykuda oluyor, diyordum. Ardından da, olaya bu açıdan bakıldığından, var olan her şeyi asla aynı anda göremeyeceğimize göre, demek ki uyanmanın hiç, ama hiç mi hiç sonu yok, diyordum.”

Ne içtiysen aynısından dedirtir.

Foruma hoş geldin 👋, Ziyaretçi

Uykuların Doğusu

Elia

Favi