-Üvercinka

Yavan günler geçiyor satırlarımın arasından. Ne nefes aldığımın farkındayım, ne de akıp gittiğini zamanın.
Sabitlenmiş anılardan çevrelenen çemberin dışından içime bakıyorum.
Her açıda bulamadıklarımı hatırlıyorum yaşanmadığına hayıflanarak.
Arzularımın düğümünde çözülüyor yüreğimin bağları.
Sızım sızım inliyor hasretinin geçtiği yerler.
Dönüp bakınca baygınlığına sarılıyorum tahammülsüzlüğümün ve ilerleyince anlıyorum ihtiyacını geride bırakılanların.
Sorumsuz geçtiğim yolları tekrar adımlamadığıma duyduğum pişmanlık ağır basıyor gereksizliğe.
Çözümsüz denklemlerin bilinmeyeni aşk mıydı hep?
İki bilinmeyen olmalıydık seninle.

İşte o vakit aynı parantezde olma olasılığımız vardı.
Farklı nehirlerde yıkanan yosunların bile aynı denizde buluşma ihtimali varken,
Kapalı birer havza olduğumuzu ve asla aynı parantezde yer alamayacağımızı nerden bilebilirdim.
Hâlbuki coşkun bir akarsu olabilirdim isteseydin tüm setleri aşarak ki çağlamaktan kurudu gözpınarlarım,
Şimdi sonumu bilmeyen avare bir yıldızım kaymayı bekleyen.
Düşerken biri dilek diler de mutlu olur diye seviniyorum teselli olarak.
Ya da gerisin geriye yürüyerek her defasında yeniden kanatıp yaramı anılar sokağında geziniyorum.
Aralık kapını çalamıyorum artık ne yazık, pencerenden de bakamıyorum güneş olup…


Çünkü ışığımı yitiriyorum yavaş yavaş senden uzakta.
Arada bir mum alevine dönüşüp loş ışık altında hayaline bakınıyorum.
Siluetin bile silikleşiyor yıllar eskidikçe; her an hatıraların süzgecinden geçirsem de kirpiklerini.
Silip süpürse de mekan ve an her şeyi yakıp yıkarak.
Enkazıyla gömmeyeceğim bana getirdiklerini. Sadece elemini bırakmadın elbet avuçlarıma.

Kirpiklerini düşleyip mutlu olurum ben, ismimi ve cismimi unutup gitsen de sen.
Hercai gecelerde bir kadeh umudu bulup getirmeyi iyi biliyorum ben.
Son kıskacında ömrümün tek sevinci oluyor gülüşün. Sadece bir kez gördüğüm…
​

Sayıklamalar…

Sen desen ki bir dalgadır

Ben derim ki bir ateş

Bu yüzden ateş ve suyu

Aynı kasede sunuyorum

İçinde hüzün olmazdı ya. Bir bir yazılmazdı ya. Nehirleri sonra gemileri ve ardından limanları yakmazdı ya.
Bu hüzün sesinde durulmazdı ya.Yâr.Yine de bahar.Yine de gece düşleri.Yine de muamma.
Yâr.İçinde sesin.Soluğunda ismin.Bakışında esişin.


Vurdum kıyısına denizlerin.Kumlar boşaldı ellerimden.
Saatin dakikaları her biri bir kum zerresiyken ve kayarken avuçlarımın arasından,sana gelmek için atıldığım yollarda takılmak…
Yâr…Yine de baharı çizip,koynunda bir çocuğun cesareti ile atılmak kimsesizliğin fizan hecelerine,sana gelmek…
Sana gelmek bütün çocukluğumu büyütmektir. Al hece hece bağrına.
Sana çocukluğumun büyümeye hazır gülümseyişleriyle geliyorum.
İçimde hercai düşler. Her baharı görünce yeniden açılan.
Al…Bu sessizliğin sermestliği suyun azizliğinden içime akan nehirlerdendir.

Vardı da yoktu. Yoklukta varlıktı. İsimde bir giriş.Alfabede elif…
Ve hüzün.Aşktı da hem gözlerin değmediği bir andı.Zamanlarda bir yıldı.
Yıllardan bir asır.Sıcaktı.Gündü .Geceye yıldızdı.

…
En çok da benim sancılarım

Dökülün yerlere boncuk boncuk

Saçılın gençliğimin anlarına

Yankılansın sesleriniz.

Mavi,yeşil,siyah, mor

Renk alayları

Dökülün etrafa

Beyaz beyaz

Ey hüznümün noktalı bir-gülü! Sesim ol.Yüreğimin kavi duraklarında.
Yankılansın her anışımda yüreğimin boşluğunda ismin….

Sevgili; kayıp çocuklar sokaklarını arıyorlar eylüle cemre dokunan zamanlarında.
Durup durup yakıyorum anlarımı.Aynalarım diz boyu siyahlık.
Belki de bu yüzden dağınıktır saçlarım.Korkuyorum şimdi bahara dokunmaya.
Eylüle çalıyorum renkleri.Sarı dan bir hüzne bürünüyor matemim.

Sevgili; içimde cemreler Yusuf diye atıyor.Yarımdan kırık bir ezgi.
Uyanıyorum da ellerimde kalmış muştularım.
Gizlenmişliğin avareliğinde sabrım çatladı.Yoruldum ki bir eylül uyandı gözlerimde.
Birikmiş bütün düşlerimi koşuyorum kaçarcasına geceden.Çatlasın istersen yüreğimden akan yaşım.

Ey hüznümün bir-gülü

Sana dua dua biriktim de öylece bekledim.Şimdi yüreğimin kavi parmaklı zindanlarında hercailerin açmasını bekliyorum.
Ya gelip bahardır dersin.Ya da hazandır deyip gidişlerde kalırsın.



​

Seni alıp götüren bir fırtınanın ertesiyim,
İçimde sağır bir zaman.​

Çocuk olsam yeniden.
Bir tek düştüğüm için acısa içim.
Ve kalbim;
Sadece çok koştuğum zaman çarpsa...

-Cemal Süreya​

Her şeyin âdab-ı muaşereti değişti.
Sıcak içilen şeyler bile soğuk içilir oldu.
Soğuk çay,
Soğuk kahve,
Ve şimdi de soğuk insan.
Bazıları bildiğiniz buz.​

Kurumuş zerdali dalının bahara ulaşma gayesi gibi.
Sessiz,sözsüz özlemle;
Yersiz,yurtsuz şiirler biriktiriyorum içimde yârime...

-S.Öztürk​

Yetim bir çocuk gibi sığındığım düşlerim var
Uzanabileceğim hiç bir destek yok; ellerim hep boşlukta kalıyor
Sürgüne vuruluyor bedenim
Senin sürgünün yetmemişcesine birde kendime yasaklanıyorum
Aynalara bakamıyorum sevgili
Gözlerim kan çanağıyken göremiyorum suretimi.
​

Sustum.!
Tuz basıp yaralarıma ne kadar susulacaksa o kadar sustum!
Tam acılarımı haykıracaktım ki sustum.!
Bir çığlık kanıyor demedim en derininde yüreğimin.
İçimdeki volkanları boğarak sustum.!
Açmadım kimselere yüreğimi.!
Hançeri sadece kendime sapladım ve sustum.!
Hüznü yüzümde acıları gözlerimde topladım sustum.!
Bir ah sürüp dudaklarıma.
Ne kadar susulacaksa o kadar sustum.​

Artık hiç bir şey eskisi gibi değil.
Ben de öyle.
Çok dikkat etmiyorum uzun süredir kendime.
Kılığıma kıyafetime...
Çorapsız da basıyorum artık yere.
Eskisi gibi de korkutmuyor beni ne grip ne nezle.
Nâne limonun iyi gelmediği daha büyük sıkıntılarım var herkes gibi benim de.
Takılmıyorum artık şu her kış ve bahar şişen bademciklerime.
Çok sıcak yada soğuk şeyler yiyip içmem, hepsi hepsi bir kaç gün gene.
Olur biter
Geçer gider.
Ama canımı yaka yaka yutkunduğum şeyler var.
Olup bitmeyen,
Geçip gitmeyen.
Zaman zaman yine uykusuzluk çekiyorum ama...
Çokta takılmıyorum artık bu uyku konusuna,
Uyuyunca geçmeyen şeylerin olduğunu anladığımdan bu yana...​

"Değiştin" diyorlar.
Hayır! Kabul etmiyorum.
Ben kademe atladım sadece,
Artık uzun uzun susabiliyorum..​

Bilmiyorum belki de aşka çocuk kaldığım için senin sözlerine inandım.​

Öyle bir ağlasam,
Öyle bir ağlasam ki çocuklar
Size hiç gözyaşı kalmasa..
Öyle bir aç kalsam,
Öyle bir aç kalsam ki çocuklar
Size hiç açlık kalmasa..
Öyle bir ölsem,
Öyle bir ölsem ki çocuklar
Size hiç ölüm kalmasa..​

Eğer sen gerçeksen,
Ki; gerçek olduğunu biliyorum,
O zaman şiir diye açıklayabilirim seni.
Ve ben şiiri pek severim.
Ötesi,hayal meyal.
Güzel şiirsin vesselam.
​

Ve anlıyoruz zamanla;
Herkesin derdi kendine ağır...
Gerisinin dili lâl, kulağı sağır..!​

Bazen rüzgarın saçımı dağıtmasına,
Yağmurun yüzümü ıslatmasına
Birilerinin kalbimi kırmasına izin veririm
Sonra; saçlarımı toplarım, şemsiyemi açarım,kalbimi kapatırım.
Hepsi bu...
​

Bazen hiç değmeyecek insanlar için harcadığın zamana üzülürsün...
Boşa giden emeklerin vardır çünkü, görmezden gelinen fedakarlıkların vardır. Onlar için üzülürsün...
Uykusuz geçen gecelerine,
Gizli saklı döktüğün gözyaşlarına üzülürsün...
En çok da neye üzülürsün biliyor musun?
Yeniden sevmek istersin birini ama olmaz.
Çünkü yüreği beş para etmeyecek biri kırmıştır bütün güvenini.​

"Ne kadar anlatırsan anlat
Karşındakinin anladığı kadarsın!"

Bazı yorumları okudukça anlıyor ki insan;
Sen ne kadar edeple yazarsan yaz
Okuyanın dünyasındaki edep kadarsın...

-Bedirhan Gökçe​

Seni umursamayan birini sevmekten vazgeç!
Çünkü vazgeçmezsen daha çok seversin.
Ve sevdikçe kırılır insan, sevdikçe yanar canı...
Ona karşı hissettiğin şey ne kadar büyükse,
Umursanmayışın o kadar dokunur sana.
Her gidişine ne kadar göz yumabilirsin ki?
Ya da her dönüşünde ne kadar hiçbir şey olmamış gibi davranabilirsin?
Unutma ki seni kaybetmek istemeseydi zaten gitmezdi.
Peki seni gözden çıkarmış birini sen neden bekleyesin ki?...
Sana da yazık değil mi?


Her vazgeçiş bazen bir kaybediş bazen ise bir zaferdir.​

Seni ağlatan kişi uzanıp dokunmuyorsa yanaklarına,
Silmiyorsa gözyaşını; boşver ağlama...
Senin saçlarına,
Senin ellerine,
Senin yüreğine dokunmasına ihtiyacın olduğunda uzak duruyorsa senden, sil at onu hayatından....
Çünkü senin kalbine değemeyen, göz yaşına hiç değmez...​