Bazen bir pislikmişim gibi davranırdı. Bazen ise olduğundan fazlaca özel biri olduğumu hissettirirdi. Bazen çocuk derdi ama " bana benzeyişini seviyorum' derdi. Bunu çok nadir duyardım. Çünkü evet çok fazla benziyoruz. Çünkü biz çok pislik olabiliyorduk bazen. Ya da çocuk.. ama çocuk oluşumuz cok nadirdi. Bazen uyuşturucu kullananlar gibi, saçmalardık. Konuşarak, içmeden sarhoş olurduk. Ama o bazen gerçekten sarhoş olurdu. Geceleri sabaha kadar o telefonda , susardık. En çok nefesimiz konuşurdu. Bazen büyüyü bozup, şarkı söylememi isterdi. Telefonda sigara içmesini seviyordum. Sigarayı içine çekip, dumanı çıkardığı zaman, nefesi iliklerime kadar işlerdi. O an öldüğümü zannederdim. Öyle işte. Bazen beni hiç umursamazdı. Lanet olası başına bela olarak görüyordum kendimi. Ama aslında biliyorduk, biz birbirimize zaten belaydık ama kopamıyorduk. Ona kız ayarlardım. Ben bir pisliğim evet. Ama o da kabul ederdi bana inat. O da tam bir piç olurdu işte. Çünkü biz kabul etmedik aramızda ki şeyi. Ne olduğunu bazen anlamazdık. Morali bozulduğu zaman sevgilisini değil de beni arayıp, bana ağlardı. Kaçalım , gidelim buralardan derdi. Sesim titrerdi onunla konuşurken. Gidelim.. derdim ama gidemezdik. Sonra koptuk. Ben izin verdim, o izin verdi. Konuşmadı nefeslerimiz. Ne o gitme dedi, ne de ben kalmak istedim.
Hep bir pislikmişim gibi davrandı. Çünkü kırılmıştı, hep bir gökyüzü gibi davrandım, paramparça olmuştum. İkimiz ayrı cehennemlerde yandık. Ama onun yanında hep biri vardı , yalnız yanmıyordu.
O hep piç oldu, ben hep pislik..
Biz çok fazla benziyorduk, dayanamadık ,
Bitti, bittim, bittik.
Sonum olmuştu.
Son olmuştu.
2015 de yazılan bir yazı.. bir an da karşıma çıkması, yeniden bir şeyleri anımsatması.
Uzun zaman olmuş.