Umut" derim

Konu sahibi son olarak 1725 gün önce görüldü
Sahipsiz yarınlar var bizi bekleyen.
Sadakatsiz aşklar,
Ve bozulmaya yüz tutmuş yeminler var.
Kırılsa da kalemi sevdanın,
Temyize giden, temiz duygular var.
Sırça köşklerde anlatılan,
Sürç-i lisan bir masal bu.
Kimsenin anmadığı,
Aklı olanın anlamadığı,
Ve âşıkların inanmadığı...
Takdiri ilahi bir ayrılık olsa da,
Kader deyip geçemem, geçmem.
Çünkü der ki yoktan var eden;
"Biz kulun kaderini, çabasına bağlı kıldık..."
Belki de bu çabanın adıydı "umut".
Meğer/in suskunluğu,
Oysa/nın pişmanlığı,
Ama/nın çaresizliğiydi belki de.
Belki de belki/nin keşke/ye borcuydu.
Ben "Günahkâr benzetmeler" yaptım.
Yarım kalmışlığıma, kalmışlığımıza.
Adın ne olursa olsun,
Senin adın "umut" bende.
O yüzden sana "unut" demem,
"Umut" derim...
Bırak aksın zaman, içini yaksın.
Ağladıkça düşlerin, seni yetim bıraksın.
Bırak karlar yağsın ayak izlerime,
Rüzgârlar kokumu silsin.
Bir ömür daha geçsin bensiz,
Hatıralar biriksin.
Bir tek isteğim var senden.
Kararmasın hiç güneşin,
Işığını düşürme pencerenden.
Düşürme ki,
Kör olmasın gözleri umudun.
Gülüşünü sakla yanaklarında,
Bir gün ansızın çıkacağım karşına.
Sende kaybettiğim kendimi,
İsimsiz şehirlerde, arayacağım.
Bir veda havasında,
Sana benzeyen mevsimler yaşayacağım.
Sana dair, senli düşünceler besleyeceğim.
Çünkü biliyorum ki;
Senin olduğun her yerde "umut" var.
Kulağına okunmamış olsa da,
Senin adın "umut" bende.
O yüzden sana hiç "unut" demem.
"Umut" derim...
 
Umudu olmalı insanın...ama Ya umutlarda biterse sözü geliyor aklıma..
 
Geri