~ у α S α м α к ѕ α .. у α S ι у σ я υ м /!\

Yilmaz Guneyin o guzel sozunu birakmassam olmaz

"Yaşamak özgurce,delicesine.. "
Yasamak yinede guzel

Sezen' Alıntı:

Yilmaz Guneyin o guzel sozunu birakmassam olmaz

"Yaşamak özgurce,delicesine.. "
Yasamak yinede guzel

Genişletmek için tıkla ...

Yaşamak güzel.tabi kalbi olana

Dünya sahtekarlarla doludur azizim; insanlar samimi değildir, herkes birbirini kırar, incitir. Bizim o koca koca kitapları devirmemiz, iki satır samimiyet bulabilmek içindir…
Üflenti masallar bunlar... Aşk mı? Boşversene yemişim aşkı. Üfle gitsin, her defasında 200 promil yalan çıkacak...

Sana ben yokken yapamazsın demiyorum. Çünkü bunu diyebilecek bir güvencem bile yok. Bulursun birini, geçer gider. Ama sorun şu ki ben başka birini bulup, geçip gitmeni istemiyorum. Hep benimle kal. Çünkü diğer türlü içim çok yanar. Benimle kal ki sana mutluluğun saf ve tatlı halini göstereyim. Aşık edeyim seni kendime. Bağlayayım. Benden başka kimseyi sevme diye… Bencillik mi dersin? Bilmiyorum. Tek bildiğim seni; senin yanında oturan kızlarla bile paylaşamadığım. Hep benimle kal olur mu? Uçurtma bile uçururuz. Pes oynarız. Ben seni yendim diye sevinirken sen orda gülersin halime. Burnunu ısırırım falan. Yanımda kal olur mu? Olur da çok bunalırsın falan, zamana ihtiyacın olur. Yalnız kalmak istersin. Benden sana mesaj atmamamı bekleme sakın. Yapamam çünkü beni bir an olsun unutmandan korkarım. Sen benim hikayemin kahramanı.. Gidersen de zaten kafanı kırarım. Gitme, benim sana ihtiyacım var.
Biliyorum umursamazsın, umurunda olmaz. Belki derin bir nefes alıp susarsın bana yine. Sus ama gitme.. Benimle kal, lütfen.
İster aptallık de, ister delilik bütün bunlara. Biliyorum seni kaybetmek istemediğimi artık, tek bir sözünle gözlerimin dolmasından biliyorum senin benim için sıradan biri olmayacağını.. Ne olur sende beni kaybetmek isteme..
Geç anladım ama olsun bir şans daha ver ikimize..
Benim sana ihtiyacım var, kal benimle.. Olur mu?

Keşke böyle yaşanmasaydı bazı şeyler, keşke affedebilsen beni,
Keşke ben de affedebilsem…
Keşke döndürebilsek zamanı geriye.
Keşke bugünkü aklımızla yaşasak her şeyi baştan.
Nafile.
Ama yine de, gitmesen olmaz mı?
Bitmesek olmaz mı?
Sen eksikken, ben nasıl tam olurum?
Senden kalan boşluğu kimlerle doldururum?
Savaşsak, aramıza giren şeytanla olmaz mı?
Hani büyük aşklar her türlü engeli aşardı, hani gerçek dostluklar her sınavı geçerdi, hani sevgi eninde sonunda kazanırdı?
Hani hayatta hiç kirlenmeyecek değerler vardı?
Hani en büyük zaferler, en kanlı savaşların ardından kazanılırdı?
Bunların hepsi yalan mı?
Sahiden, gitmesen olmaz mı?
Bitmesek olmaz mı?
-Peki o zaman.
Senin istediğin gibi olsun.
Öyleyse Sen de “Kendine iyi bak.”

Yalan dünyadayız, herkes kendi filmini oynuyor. ÖLECEĞİZ

Ben onlara yıldızları gösterdim. Onlar parmak ucuma baktılar.
Senin hayatına imrenen o kadar çok insan varken, başkalarına imrenme.

Herkes olmak böyle birşey.bazen senin olan birşeyden bile şüphe duyuyorsun,o benimmi acaba?aşklarımızı düşünüyoruz,çocuklarımızı, yanlış evliliklerimizi kahrına mecbur dayandığımız sarhoş kocalarımız var.karı kız sevdası olan aldatan kadınlar var.olmalımı ? yaşanamazmı kişilersiz.çiçeğe, ekmeğe nefese aşık olunamazmı dünyaya geldik bir kere,kandırma kendini. öbür dünyada herkes yandı.. Hannibal.

Bazen affetmenin rahatlattığını düşünüyorum. Sanki gereksiz yükler kalkıyor üstünden. 3 günlük dünya değil mi? diyorum bazen, ne gerek var bazı şeylere. Elimden geldiğince çalışıyorum, affetmeye.
intikam iyi bir şey değildir, inan. unutmak daha iyi. -
Ama insanlar bitmiyor, içi pislik insanlar tükenmiyor. Vakti zaamanında zarar gelmeyeceğini bildiğim insanlar vardı, artık yoklar. Yüzünüze gülen arkanızdan sövenle bir olabiliyor çünkü.

Sonra yine beklemediğiniz şeyler oluyor, bildiğiniz şeyler ama daha farklısını duyuyorsunuz bu kez. Kendime sorup duruyorum sürekli, neydim ben? Neydim lan ben? Kimdim? Ne yaptım da bunu hakettim? deyip sinirlerimi sürekli bozabiliyorum.
Muhakkak affedemeyeceğiniz birileri olur, ben de belki herkesi affedeceğim ama onu asla. Yıllardır yokluğunu yaşattığın şey yüzünden, seni affetmeyeceğim.
Bende bunu yaşatmak istemiyorum. O yüzden bazı şeyler yapmak zorunda kalıyorum, istemeden ama daha çok üzülmemek için yapmam gerekiyor.
(Seçemediğimiz şeyler yüzünden üzülmek çok saçma çok!)

Güzel şeyler?
Lise arkadaşım evlendi geçen ay. O da affettiklerimden biriydi. (bu arada affetmek her defasında mutluluk getirmiyor.) İnsan duygulanıyormuş ya, gerçi yıllardır birlikteydiler ama olsun, mutluluğunu görmemek beni üzerdi belki de. Hayır hayır, çoğu arkadaşımın bir yola girmiş olması psikolojimi falan bozmuyor. :>
Yanıma kalan bir kaç güzel insandan başka hayatımda güzel bir şey yok sanırım.
Ağlaya sızlaya başladığım okulun son senesine gelmiş bulunuyorum. Bak okul deyince aklıma yine bir çok şey geldi, hepsi de sinir bozucu şeyler neyse onları düşünmeyelim. Nasıl geçecek? Geçecek mi? Bitecek mi gerçekten? Hiçbir şey bilmiyorum ama bazı şeylerin zor olacağını biliyorum. Her şeyin farkındayım.

Çok şey var içimde ama, içte kalması daha iyidir belki...
Ölünce her şey geçecekti nasılsa, çok da şey yapmamak lazım.

Sonra içime ve hatta dışıma kapandım. Küsmek gibi bir şey.
Bir çeşit gölge fesleğeni. Bir çeşit olmayan hayat.
Zaten hiçbir şeyi kararında bırakamamak ve ortasını bulamamak gibi bir sorunum var benim.
Epeyce göçebe yaşadım, sadece iki valizim oldu..
Bir yığın insan tanıdım. Ama hep yalnızdım..

Bir renk seç dedi hayat.
Siyah'ı aldım.
Sen de beyaz'ı almışsın..
Şimdi aşk nedir diye sorsalar "akla karayı seçmek" derim.

Öyle kadınlar vardır ki, dışarıda gördükleri dünyanın yanlış tarafında olmaktansa,
içlerinde yalnız olmayı seçerler.
Kendilerine sabırdan ve inançtan bir kale inşa ederler.
Acıyı içlerine, gözyaşlarını göz bebeklerine
ve umudu da yüreklerine hapsederler.

Ve bu kadınların,
inatçı gülümsemeleri,
iplemez tavırları
ve yüzlerinde ise hüzünlerini saklayan
kalın duvarları vardır.

"Saklamayı sevdiklerinden değil, artık sevemediklerinden."

Öyle anlaşılıyor ki yaşamakta diretiyoruz. Sonra yine ilgisizlik iniyor üzerimize.
Düşüncesine dahi katlanamayıp başına gelirse öleceğini sandığı her şeye alışıyor insan...
Neden güzel şeyler zamanla olur da kötü şeyler paldır küldür girer bir anda insanın hayatına?

Artık kalbin ne severse sevsin, boştur;
Zira ilk sevilenden başkasına sevgi yoktur.

Bu dünyaya bazıları hayvan gelir, hayvan gider; bazıları hayvan gelir, hayran gider. Bir zümre de vardır ki onlar hayran gelir hayran giderler.

Ölmüş babam gibi konuşacak olursam herkesin biraz mayası bozuk

Samimiyet kokan her şeyi severim..
Marka , pazar , fark etmez , parası önemli değil içinde mutluysam giyerim , içten verilen yavan ekmekle de doyar kalkarım huzurla , soğuk bir tavırla verilen bala dokunmam mesela...
Samimiyet varsa hayattan keyif alırım , içtenliğin olmadığı yerde keyfim kaçar , kişilerin kaliteli yaşamlarına değil , kişiliğin kalitelisine hayranım.

Saçlarım ısrarla beyazlıyor , uzun uzun anlatmaya gerek yok..
Unumuzu elemiş , eleğimizi asmış iken , iki onbeşi devirip , otuzbeşi aşmışken , derdi kederi tam arkamıza atmışken nerden çıktı bu yaşlılık.

Ben diyorum ki , herkes gönlünce yaşasın. Lakin , ehil olmayan gönlümüze dokunmasın

"Doğuştan gelen bir kusurumuz var
Hepimiz mutlu olmak için dünyaya geldiğimizi sanıyoruz.