Hira
Üye
-
- Katılım
- Temmuz 18, 2019
-
- Mesajlar
- 2,063
-
- Tepkime puanı
- 2,138
-
- Puanları
- 288
Bot gezisinden dönünce, yemek için üst kata çıkmamız gerekiyordu. Merdivenden başka alternatif yok. Herkesin benden önce çıkmasını bekledim, arkalarından ben. J. merdiveni gören bir masada oturuyormuş. Arkamdan “Didem!” diye seslendi. Döndüm “Başardın!” dedi. Yanına gittim. “Evet, başardın. Hem de bir ayağımı diğerinin önüne koyarak başardım.!” Masada A. ve bir kaç kişi daha vardı. Yemekten sonra sohbet etmeye devam ederken bir kadın geldi.
J: Didem sen misin?
D: Evet, benim.
J: (Bir kaç sandalyenin üzerinden atladı ve yanımdaki sandalyeye oturdu) Ben J. Biraz önce yanımızdan geçerken senin J.’nin yanında oturuyordum ve sana ne olduğunu anlattılar. 25 yok önce, ben de sağ bacağımın ampüte edilme riski olan bir dönemden geçtim. 6 ay tekerlekli sandalyedeydim. Bir çok ameliyat yaptılar ve çok yorulduğum bir noktaya geldim. Kesin dedim, ne olacaksa olsun, yeterki sonuçlansın. Vazgeçmediler, savaşmaya devam ettiler. Bir daha asla normal yürüyemeyeceğim söylendi. Bacağım çirkin. Şurası içe göçük. (Nerede olduğunu gösterip, dokunmama izin verdi) Elbise giymiyorum, kısa elbise giyersem yüksek çizmeler giyiyorum.
D: Ampütasyon riskinin geçtiğini söylemeleri 22 ay sürdü. O süreçte bir çok kez ampüte edileceğini duydum. Ben de kısa elbiseler giymiyorum. Çizme de giyemiyorum çünkü benim kas transplantım dışarıya doğru çıkık. Hiçbir şeyin içine sığmıyor. Ama sonuçta, hala bir bacağım var.
J: (Baş parmağı ve işaret parmağıyla 5 inchlik bir aralık gösterdi) Olsun, ben böyle topuklular giyiyorum.
D: Benimkileri özlüyorum.
Bir birimize bir kaç sefer sarıldık. Bir kaç sefer... Ağladık...
D: Hikayenizi paylaştığınız için teşekkür ederim.
J: Sadece savaş! Savaş! Tamam mı? Savaş.
D: Tamam.
İnsan içinde, ağladık. Savaş! Başka şansım yok. Dolu dolu yaşamak istiyorsam, yok.
25 sene sonra, o kadın ben olur muyum? Benim topuklu ayakkabılarım, bir kadına umut olur mu? Benim yaşadığıma benzer bir durumu yaşayan bir kadının hayatına dokunur, mutluluk vazosuna bir not olarak atılır mıyım?
Belki...
İşte o zaman her şeye değer.
Her şeye...
Minnetle Öpüldün, J.
J: Didem sen misin?
D: Evet, benim.
J: (Bir kaç sandalyenin üzerinden atladı ve yanımdaki sandalyeye oturdu) Ben J. Biraz önce yanımızdan geçerken senin J.’nin yanında oturuyordum ve sana ne olduğunu anlattılar. 25 yok önce, ben de sağ bacağımın ampüte edilme riski olan bir dönemden geçtim. 6 ay tekerlekli sandalyedeydim. Bir çok ameliyat yaptılar ve çok yorulduğum bir noktaya geldim. Kesin dedim, ne olacaksa olsun, yeterki sonuçlansın. Vazgeçmediler, savaşmaya devam ettiler. Bir daha asla normal yürüyemeyeceğim söylendi. Bacağım çirkin. Şurası içe göçük. (Nerede olduğunu gösterip, dokunmama izin verdi) Elbise giymiyorum, kısa elbise giyersem yüksek çizmeler giyiyorum.
D: Ampütasyon riskinin geçtiğini söylemeleri 22 ay sürdü. O süreçte bir çok kez ampüte edileceğini duydum. Ben de kısa elbiseler giymiyorum. Çizme de giyemiyorum çünkü benim kas transplantım dışarıya doğru çıkık. Hiçbir şeyin içine sığmıyor. Ama sonuçta, hala bir bacağım var.
J: (Baş parmağı ve işaret parmağıyla 5 inchlik bir aralık gösterdi) Olsun, ben böyle topuklular giyiyorum.
D: Benimkileri özlüyorum.
Bir birimize bir kaç sefer sarıldık. Bir kaç sefer... Ağladık...
D: Hikayenizi paylaştığınız için teşekkür ederim.
J: Sadece savaş! Savaş! Tamam mı? Savaş.
D: Tamam.
İnsan içinde, ağladık. Savaş! Başka şansım yok. Dolu dolu yaşamak istiyorsam, yok.
25 sene sonra, o kadın ben olur muyum? Benim topuklu ayakkabılarım, bir kadına umut olur mu? Benim yaşadığıma benzer bir durumu yaşayan bir kadının hayatına dokunur, mutluluk vazosuna bir not olarak atılır mıyım?
Belki...
İşte o zaman her şeye değer.
Her şeye...
Minnetle Öpüldün, J.
