Tek Kurşunla Sönen Umut
Genc kız işten çıkmış yürümeye baslamıstı.Bugun onun için cok garip bir gündü yavas yavas evine dogru yürüdü.İçinde cözemedigi cok tuhaf bir his vardı.Sanki kötü birsey olacakmıs gibi korku kapladı içini.Nefes aldıkca sanki bu korku büyüyordu.Büyüyordu ve nefes almasını engelliyordu.genc kız bilmedigi cözemedigi bir sebepten dolaı hıckıra hıckıra aglamak istiyordu.
nihayet eVe gelmişti.kapıyı herzamanki tatlı gülümsemesiyle annesi actı.yine evi mis gibi yemek kokuları sarmıstı.genc kızın içi birazda olsa rahatlamıstı.evde olagandışı bişey yoktu.üstnü degiştirmek için odasına gitti içerden annesi sesleniyordu:
"umut hadi kızım sofra hazır babanı bekletmeyelim"
genc kız annesine "yok annecim ben tokum siz yiyin afiyet olsun"dedi ve yavassca yatagına uzandı.günlügündeki sayfaları karıstırmaya basladı.bu günlügü annesi almıstı ve ona tam yedinci dogum günüde hediye etmişti.günlügün ilk sayfasında kocaman haflerle"UMUDUMA" yazıyordu.ve altınada sunları yazmıstı:
"canım kızım dogumuna sayılı günler kaldı.sana hamile oldugumu ögrendigim ilk gün doktorlar eğer bu bebegi dogurursan senin ölümün olurzamanı gecmeden bu bebegi almalıyız demişlerdi.onlar bana canımı öldürmeyi teklif etmişlerdi.sen yıllar sonra dogamadan ölen kardeslerinin ardından bana verilmekte gec kalmıs UMUDUMDUN.Yasama sebebiydin.ne olursa olsun dünyaya gelmeliydin.biliyorum kızım sen bu dünyaya gelip bizi mutluluga bogacaksın.o günleri sabırsızlıkla bekliyorum.eger sen dünyaya gözlerini actıgında ben gözlerimi kapamıs olursam bilki canım hep biyerlerde senin ve babanın yanında olacagım.ne zaman anne sefkatine ihtiyac duyarsan bir rüzgar olup seni saracagım.canım kızım seni cok seviyorum. sen benim hiç sönmeyecek tek UMUDUMSUN."
genc kız nezaman bu yazıyı okusa göz yaslarına bogulurdu ve kendine söz verirdi annesinin umudu asla sönmeyecekti.
genc kızı derin uyusundan çalan telefonun sesi uyanırdı. hemen saate baktı saat daha erkendi.ve araya canı gibi sevdigi sözlüsü Mert'ti.mertle birbirlerini uzun yıllardan beri seviyorlardı.umut telefonda merte bugunun garipligini ve içindeki korkuyu anlattı.mert ise susuyordu.umut neden susdun dediginde:
"bugun belli oldu canım iki gün sonra askere gidicem. uzun bir süre ayrı kalıcaz.ama yine kavusacaz tamammı canım?"genc kız ne diyecegini bilemedi.aglamamak için kendini zor tutuyordu.
o gece sabaha adar uyuyamadı.düşünüyordu canını görmeden yapamazdı ki o
veda günü gelmişti.ikiside aglamamak için endini zor tutuyordu.birbirlerine sımsıkı sarıldılar.umut cocuklugundan beri boynundan cıkarmadıgı kolyesini merte vererek"canım bunu sana emanet ediyorum dönüşte sapasaglam bunu getirip boynuma takacaksın olurmu?"dedi.otobüs gardan ayrılana kadar umut bakakaldı arkasından.ve saatlerce denizi seyredip dalgalarla dertleşipbalıklarla aglastı.
gecen her ay umut için ölüm gibiydi.hasret her gecen gün kor gibi yakıyordu yüregini.ewet hergün telefonda konusuyorları ama yetmiyordu onu cok özlemistihele birde mertin doguda askerlik yapıyor olması onu cileden cıkarıyordu.televizyonda cıkan her sehit haberinde "acaba mert mi" diye kalbi yirinden cıkacakmıs gibi oluyordu.
ve nihayet sayılı gün bitmşti.telefon calmıstı arayan mertti ve umuda:" canım hasret bitiyo bi kac güne kadar tezkeremi alıyorum yarın son operasyona cıkıyorum ve gelince hemen evleniriz."umudun sevinc cıglıkları mertin konusmasını yarıda kesmişti
aradan tam iki hafta gecmişti.umut'un gözü kulagı telefondaydı. artık içindeki heyecan korku ve meraka dönüşmüstü.ama mertten ne bir ses ne bir haber vardı.her gecen gün umut için dayanılmaz oluyordu.ve sonunda mertin ailesinin evine gitmeye karar verdi mutlaka onların mertten haberleri olmalıydı.umut ilk defa mertin ailesiyle yüzyüze gelecekti.içindeki korkuyla heyacan bir olup umutu perisan etmişti.mertlerin kapısına geldiginde içindeki korku büyümüştü.kapıyı caldı.içierden bagırıslar feryatlar geliyordu.o an umutun kalbi yerinden fırlayacakmıs gibi hızlı atmaya baslamıstı. dizleri tutmuyordu.duvarlara tutuna tutuna içeri girdi.artık gözyaslarını tutamıyordu.bir kadın mertin resmini kucagına basmıs feryat edyordu bu mertin annesi olmalıydı.kadın yavasca ayaga kaltı ve umuta sımsıkı sarıldı.kadının agzından sadece su sözler cıkıverdi."tek oglum canım mertim sehit oldu." umud ayakta güclükle duruyordu.kadın masanın üstündeki kutuyu umuta uzattı "avrumun son istegi bu kutuyu sana ulastırmamız oldu kızım al bunu" dedi.umutun elleri titriyordu kutuyu alırkenkutuyu acmaya bi türlü cesaret edemiyorduyavasca evine dogru yrümeye basladı.sanki istanbul ıslanmıştı göz yaslarıyla.ewe geldiginde hiç konusmadan odasına gectine yiyiyor ne içiyor ne uyuyuordu sadece aglıyor ve utuya bakıyorduve günler sonra sonunda kutuyu actı.içinde bir mektup birde giderken ona verdigi kolye vardı.genc kız elleri titreye titreye kolyeyi boynuna taktıve metubu okumaya basladı.mektubun son satırında sunlar yazıyordu.:
"evet canım sevdgim sen ömrümün en güzel yıılarımı bana verdin .en güzel anlarımın bas kahramını oldun.bana verdigin bu kolyeyi boynumdan hiç cıkarmadım ama simdi cıkarmak zorundayımdur canım hemen kızma sen bu kolyeyi bana emanet etmiştin unuttun mu? ben sana gelemiycem canım o yüzden emanetini sana gönderiyorum ben ise diger canımdan cok sevdigim vatanım ugruna ölmeye gidiyorum.dün seninle son kez konstuk bitanem.ben hep biryelerde yanında olacagım.sen beni kalbinin derinliklerinde hep sakla olur mu?ama sakın geleceginde yasatma seni benim kadar seven birini bul ve mutlu ol biz seninle burda tekrar kavusana kadar bırak seni mutlu etsinler. seni cok seviyorum ve hep seviyo olacagım hoşçakal canım. "
umut hıckırıklara bogulmustumektubu yüregin deriliklerine sokmak istiyordu. ve o gün günlügünün son sayfasına sunları yazdı"özür dilerim melek annem.artık senin umudun olamam cünkü benim umudum söndü sana karanlık bir umut vermem.affet beni.artık bu günlüge yazamamartık yasayan ben degil sadece bedenim kaldı .ruhum mertle gitti annecigimsimdi kalan benide mertin yanına götrüyorum.senden son istegim bedenimi de mertin yakınlarına gömünsizİ cok seviyorum.
Genc kız işten çıkmış yürümeye baslamıstı.Bugun onun için cok garip bir gündü yavas yavas evine dogru yürüdü.İçinde cözemedigi cok tuhaf bir his vardı.Sanki kötü birsey olacakmıs gibi korku kapladı içini.Nefes aldıkca sanki bu korku büyüyordu.Büyüyordu ve nefes almasını engelliyordu.genc kız bilmedigi cözemedigi bir sebepten dolaı hıckıra hıckıra aglamak istiyordu.
nihayet eVe gelmişti.kapıyı herzamanki tatlı gülümsemesiyle annesi actı.yine evi mis gibi yemek kokuları sarmıstı.genc kızın içi birazda olsa rahatlamıstı.evde olagandışı bişey yoktu.üstnü degiştirmek için odasına gitti içerden annesi sesleniyordu:
"umut hadi kızım sofra hazır babanı bekletmeyelim"
genc kız annesine "yok annecim ben tokum siz yiyin afiyet olsun"dedi ve yavassca yatagına uzandı.günlügündeki sayfaları karıstırmaya basladı.bu günlügü annesi almıstı ve ona tam yedinci dogum günüde hediye etmişti.günlügün ilk sayfasında kocaman haflerle"UMUDUMA" yazıyordu.ve altınada sunları yazmıstı:
"canım kızım dogumuna sayılı günler kaldı.sana hamile oldugumu ögrendigim ilk gün doktorlar eğer bu bebegi dogurursan senin ölümün olurzamanı gecmeden bu bebegi almalıyız demişlerdi.onlar bana canımı öldürmeyi teklif etmişlerdi.sen yıllar sonra dogamadan ölen kardeslerinin ardından bana verilmekte gec kalmıs UMUDUMDUN.Yasama sebebiydin.ne olursa olsun dünyaya gelmeliydin.biliyorum kızım sen bu dünyaya gelip bizi mutluluga bogacaksın.o günleri sabırsızlıkla bekliyorum.eger sen dünyaya gözlerini actıgında ben gözlerimi kapamıs olursam bilki canım hep biyerlerde senin ve babanın yanında olacagım.ne zaman anne sefkatine ihtiyac duyarsan bir rüzgar olup seni saracagım.canım kızım seni cok seviyorum. sen benim hiç sönmeyecek tek UMUDUMSUN."
genc kız nezaman bu yazıyı okusa göz yaslarına bogulurdu ve kendine söz verirdi annesinin umudu asla sönmeyecekti.
genc kızı derin uyusundan çalan telefonun sesi uyanırdı. hemen saate baktı saat daha erkendi.ve araya canı gibi sevdigi sözlüsü Mert'ti.mertle birbirlerini uzun yıllardan beri seviyorlardı.umut telefonda merte bugunun garipligini ve içindeki korkuyu anlattı.mert ise susuyordu.umut neden susdun dediginde:
"bugun belli oldu canım iki gün sonra askere gidicem. uzun bir süre ayrı kalıcaz.ama yine kavusacaz tamammı canım?"genc kız ne diyecegini bilemedi.aglamamak için kendini zor tutuyordu.
o gece sabaha adar uyuyamadı.düşünüyordu canını görmeden yapamazdı ki o
veda günü gelmişti.ikiside aglamamak için endini zor tutuyordu.birbirlerine sımsıkı sarıldılar.umut cocuklugundan beri boynundan cıkarmadıgı kolyesini merte vererek"canım bunu sana emanet ediyorum dönüşte sapasaglam bunu getirip boynuma takacaksın olurmu?"dedi.otobüs gardan ayrılana kadar umut bakakaldı arkasından.ve saatlerce denizi seyredip dalgalarla dertleşipbalıklarla aglastı.
gecen her ay umut için ölüm gibiydi.hasret her gecen gün kor gibi yakıyordu yüregini.ewet hergün telefonda konusuyorları ama yetmiyordu onu cok özlemistihele birde mertin doguda askerlik yapıyor olması onu cileden cıkarıyordu.televizyonda cıkan her sehit haberinde "acaba mert mi" diye kalbi yirinden cıkacakmıs gibi oluyordu.
ve nihayet sayılı gün bitmşti.telefon calmıstı arayan mertti ve umuda:" canım hasret bitiyo bi kac güne kadar tezkeremi alıyorum yarın son operasyona cıkıyorum ve gelince hemen evleniriz."umudun sevinc cıglıkları mertin konusmasını yarıda kesmişti
aradan tam iki hafta gecmişti.umut'un gözü kulagı telefondaydı. artık içindeki heyecan korku ve meraka dönüşmüstü.ama mertten ne bir ses ne bir haber vardı.her gecen gün umut için dayanılmaz oluyordu.ve sonunda mertin ailesinin evine gitmeye karar verdi mutlaka onların mertten haberleri olmalıydı.umut ilk defa mertin ailesiyle yüzyüze gelecekti.içindeki korkuyla heyacan bir olup umutu perisan etmişti.mertlerin kapısına geldiginde içindeki korku büyümüştü.kapıyı caldı.içierden bagırıslar feryatlar geliyordu.o an umutun kalbi yerinden fırlayacakmıs gibi hızlı atmaya baslamıstı. dizleri tutmuyordu.duvarlara tutuna tutuna içeri girdi.artık gözyaslarını tutamıyordu.bir kadın mertin resmini kucagına basmıs feryat edyordu bu mertin annesi olmalıydı.kadın yavasca ayaga kaltı ve umuta sımsıkı sarıldı.kadının agzından sadece su sözler cıkıverdi."tek oglum canım mertim sehit oldu." umud ayakta güclükle duruyordu.kadın masanın üstündeki kutuyu umuta uzattı "avrumun son istegi bu kutuyu sana ulastırmamız oldu kızım al bunu" dedi.umutun elleri titriyordu kutuyu alırkenkutuyu acmaya bi türlü cesaret edemiyorduyavasca evine dogru yrümeye basladı.sanki istanbul ıslanmıştı göz yaslarıyla.ewe geldiginde hiç konusmadan odasına gectine yiyiyor ne içiyor ne uyuyuordu sadece aglıyor ve utuya bakıyorduve günler sonra sonunda kutuyu actı.içinde bir mektup birde giderken ona verdigi kolye vardı.genc kız elleri titreye titreye kolyeyi boynuna taktıve metubu okumaya basladı.mektubun son satırında sunlar yazıyordu.:
"evet canım sevdgim sen ömrümün en güzel yıılarımı bana verdin .en güzel anlarımın bas kahramını oldun.bana verdigin bu kolyeyi boynumdan hiç cıkarmadım ama simdi cıkarmak zorundayımdur canım hemen kızma sen bu kolyeyi bana emanet etmiştin unuttun mu? ben sana gelemiycem canım o yüzden emanetini sana gönderiyorum ben ise diger canımdan cok sevdigim vatanım ugruna ölmeye gidiyorum.dün seninle son kez konstuk bitanem.ben hep biryelerde yanında olacagım.sen beni kalbinin derinliklerinde hep sakla olur mu?ama sakın geleceginde yasatma seni benim kadar seven birini bul ve mutlu ol biz seninle burda tekrar kavusana kadar bırak seni mutlu etsinler. seni cok seviyorum ve hep seviyo olacagım hoşçakal canım. "
umut hıckırıklara bogulmustumektubu yüregin deriliklerine sokmak istiyordu. ve o gün günlügünün son sayfasına sunları yazdı"özür dilerim melek annem.artık senin umudun olamam cünkü benim umudum söndü sana karanlık bir umut vermem.affet beni.artık bu günlüge yazamamartık yasayan ben degil sadece bedenim kaldı .ruhum mertle gitti annecigimsimdi kalan benide mertin yanına götrüyorum.senden son istegim bedenimi de mertin yakınlarına gömünsizİ cok seviyorum.